متابولیسم و اندازه بدن بر درک حرکت و زمان تأثیر میگذارند
رأی دهید
این توانایی که در جریان تکامل برای شکار، فرار از شکارچیان، و یافتن جفت به وجود آمده، در گونههای مختلف بسیار متفاوت است: حیوانات با سیافاف پایین جزئیات حرکات سریع را نمیبینند، در حالی که آنهایی که سیافاف بالایی دارند حرکات را با وضوح زمانی بیشتری مشاهده میکنند. اما دستیابی به سیافاف بالا هزینه زیادی دارد، زیرا پردازش سریعتر اطلاعات بصری نیازمند انرژی زیاد و سامانه عصبی پیشرفتهتر است.
تیم دکتر کوین هیلی با بررسی 34 گونه از پستانداران، پرندگان، خزندگان، دوزیستان، ماهیان، و کوسهها دریافت که حیوانات کوچکتر با متابولیسم تند و زیستگاههای پرنور سریعترین سیافاف را دارند؛ اما گونههای بزرگتر با متابولیسم آرام و محیطهای کمنور کندترین درک زمانی را نشان میدهند. جالب آنکه اندازه مغز یا خویشاوندی تکاملی تأثیری بر نتایج نداشت.
این یافتهها نشان میدهد که ویژگیهای فیزیولوژیکی کلان، مانند اندازه بدن و متابولیسم، بر تواناییهای ادراکی ریزتر مانند وضوح زمانی تأثیر مستقیم دارند. چنین تفاوتهایی ممکن است به گونههای کوچکتر با سیافاف بالا امکان دهد سیگنالهای بصری سریعتری رد و بدل کنند که شکارچیان بزرگتر حتی قادر به درک آنها نباشند.
نتایج این پژوهش چشمانداز تازهای در زمینه تکامل حسی جانوران ارائه میدهد. به نظر میرسد هر گونهای بر اساس نیازهای زیستی و محیطی خود نوعی «درک زمانی مخصوص» تکامل داده است: پرندگان شکاری و حشرات سریع جهان را در قابهای بیشتری در ثانیه میبینند، در حالیکه جانوران بزرگتر مثل فیل و لاکپشت زمان را آهستهتر و پیوستهتر درک میکنند.
این تفاوت در ادراک نه تنها بر رفتار و واکنش حیوانات در برابر خطر یا شکار تأثیر میگذارد، بلکه میتواند بر چگونگی ارتباط و تعامل آنها نیز اثرگذار باشد. به بیان دیگر، هر گونه در جهانِ زمانیِ متفاوتی زندگی میکند که سرعتش با نواخت متابولیسم و اندازه بدنش تنظیم میشود.
در مورد انسان نیز ارتباط میان سرعت پردازش بصری و درک گذار زمان وجود دارد، و شاید متابولیسم ما تا حدی تعیین کند که زمان را چگونه تجربه میکنیم. بنابراین، به گفته پژوهشگران خوب است گاهی آهستهتر زندگی کنیم تا لحظات را بیشتر بفهمیم.
