مقالات

اصلاح‌طلبان، نه به‌عنوان نیروی دموکراتیک، بلکه به‌مثابه سوپاپ‌های قابل‌مدیریتِ مشروعیت در این مرحله کارکردشان تمام شده است. حذف‌شان یعنی بستن آخرین کانال‌های چانه‌زنی نرم درون نظام.

ساعت صفر، آسمان سنگین است، زمین آماده و سکوتی عمیق بر خیابان‌ها سایه انداخته است. سکوتی که نه از ترس، بلکه از تمرکز زاده شده است.

این گزارش درباره برخی از فرزندان سفرای جمهوری اسلامی ایران است که در سال‌های اخیر جنجال‌آفرین و خبرساز شدند و برخی از آن‌ها به نفرت پراکنی شهرت پیدا کرده‌اند.

خانم گلشیفته فراهانی به شیوه پدر هنرمندشان، بهزاد، که از نوجوانی در چنبره چپ فرو افتاد و هنوز هم، درباره مداخله خارجی هشدار داده‌اند.

بر اساس این گزارش، ترامپ در ماه‌های گذشته بارها رهبران جمهوری اسلامی را درباره کشتار معترضان تهدید کرد و حتی گفت «کمک در راه است».

از بهمن ۵۷ تا بهمن ۴۰۴ بر ما چه رفت که تا به این فاصله می‌اندیشیم، چشمه اشک می‌جوشد و شرم و درد جان و جهانمان را تسخیر می‌کند.

بعدازظهر یک‌شنبه هفتم دی‌، جرقه اعتراضاتی در بازار زده شد که به‌سرعت به انقلابی ملی انجامید. سرکوب این خیزش ملی پس از حدود یک‌ ماه به کشتاری گسترده منجر شده است.

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با ده‌ها هزار کشته و مجروح، نقطه‌عطفی در این مبارزه است و به نظر می‌رسید که می‌تواند به عمر جمهوری اسلامی پایان دهد.

این ترکیب نامبارک همواره مرا آزار داده است و بارها از خود پرسیده‌ام چگونه بنی‌صدر و شریعتی و پیش از آن‌ها مهندس بازرگان و سحابی و امروز کدیور و دکتر سروش و حمید دباشی کوشیده‌اند بین امامزاده قاسم و حضرت فردوسی رابطه برقرار کنند.

فریادهای تغییرخواهی سیاسی که این روزها در خیابان‌های ایران بلند شده، در راهروهای استراتژیک آنکارا نه به‌عنوان «ندای آزادی‌خواهی»، بلکه به‌عنوان یک «نگرانی ژئوپولیتیک» فهمیده شده است.

آیا جمهوری اسلامی اهمیتی به مشروع دانسته شدن خود از سوی افکار عمومی و مجامع بین‌المللی می‌دهد؟

آیت الله علی خامنه‌ای، رهبر ایران که این روزها برای بار دوم در هفت ماه گذشته به مخفی گاه پناه برده، می‌داند که او حالا ممکن است شخصا هدف باشد.

در ایران، پادشاهی صرفاً یک شکل از حکومت نبوده است. پادشاهی، ستون فقرات تداوم تاریخی ایران بوده؛ سازوکاری که اجازه داده این سرزمین، با همه تهاجم‌ها، فروپاشی‌ها و تحولات تمدنی، همچنان «ایران» بماند.

علی خامنه‌ای روز شنبه ۲۷ دی ۱۴۰۴ در یک سخنرانی مدعی شد که در جریان اعتراضات سراسری «۲۵۰ مسجد» تخریب شده‌اند.

در روزهای اخیر با شنیده شدن فریاد «جاوید شاه» در بسیار نقاط ایران، رسانه‌های غربی ناگهان به فکر افتاده‌اند که نگاهی بیفکنند به پادشاهی به‌عنوان گزینه‌ای جدی، حتی اگر نه مطلوب، برای نظام خمینی‌گرا که اکنون در حالت نزع قرار دارد.

چشم‌انداز حضور گسترده مردم در کنار حمایت بین‌المللی، آن چیزی است که ملت بزرگ ما در جستجویش، با شجاعت دل به دریا زده است.

سیستم پروپاگاندای جمهوری اسلامی ایران و در رأس آن صداوسیما، با تمام توان برای مقابله با انقلاب ملی ایرانیان به میدان آمده است.

علی خامنه‌ای می‌داند امتیازهای کوچک ناگزیر به امتیازهای بزرگ‌تر می‌انجامد. رهبر جمهوری اسلامی احتمالا می‌داند که انقلاب اسلامی در عمل سکولاریزه‌ شدن جامعه را تشدید کرده است.

تمامی رهبران سرکش جهان باید از آنچه در کاراکاس رخ داد، عبرت بگیرند و بدانند که ترامپ تشنه‌ قهرمانی و به دنبال کسب افتخاری بزرگ است.

با وجود گذشت ۴۷ سال از انقلابی که در همه مراحل تجربه و مشاهده‌اش کرده‌ام، اغلب از من می‌پرسند: امروز چه شرایطی می‌تواند به فروپاشی رژیم ایران منجر شود؟

شاید بگویید با دونالد ترامپ در افتاد و ترامپ با او سر لج افتاد. اما چرا دیگر رهبران معقول و دوراندیش نظام های دمکراتیک دنیا با ترامپ سر لج نیفتادند و همه به نوعی با او معامله می کنند.

در چنین فضایی، این پرسش مطرح می‌شود که تحولات کنونی به کدام سمت می‌رود و چه سناریوهایی در انتظار ایران است؟

از نگاه تل‌آویو، آنچه این روزها در خیابان‌های ایران می‌گذرد صرفاً یک بحران داخلی نیست، بلکه رویدادی دراماتیک است که می‌تواند محاسبات امنیتی جمهوری اسلامی را به‌طور بنیادین تغییر دهد.

امروز هم هرچه صف‌ها طولانی‌تر شود، فریادها هماهنگ‌تر و گزینه مردم استوارتر، گوادلوپ ۱۴۰۴ در ناکجاآباد دیگری بر پا خواهد شد.

این نامه نه از موضع قدرت نوشته شده است و نه از جایگاه موعظه؛ بلکه دعوتی است صمیمانه به بازاندیشی در نقشی که هر یک از شما در ساختن فردای ایران بر عهده دارید.

کشور ما و هویت ما، صد سال پیش شکل نگرفته است که نگران از بین رفتن آن باشیم، ما باید نگران آینده‌ای باشیم که شبیه به زندگی اسلاف خود در این چهار دهه در ناکامی و حسرت و بی‌سرنوشتی سپری نشود

آنچه امروز شاهدیم، تحققِ مفهوم «حق به شهر» است. وقتی نام «پهلوی» در خیابان طنین‌انداز می‌شود، این فقط یک شعار نیست؛ بلکه یک «پاک‌سازی نمادین» است.

چگونه از شعارهای «یاحسین، میرحسین» و «خمینی، کجایی، موسوی تنها مانده» به شعار «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» رسیدیم؟.

امروز قیمت روغن خوراکی و دان مرغ که از قبل برای واردات آن ارز اختصاص یافته چنان بالاست که گویی این اقلام اصلا از خارج خریداری نشده اند.

روحانی زوال رژیم را درک کرده و برخلاف خاتمی می‌کوشد از وحشت خود پلی برای عبور به فردای بدون خامنه‌ای بسازد.