تو فکر می کنی امثال منو درک می کنی
دخترک چند روزی بود که پاش شکسته بود و توی خونه مونده بود. از اینکه خونه نشین شده بود ونمی تونست راه بره کلافه شده بود، تصمیم گرفت به پارک بره تاحال وهواش عوض بشه .
وقتی روی نیمکت پارک نشست ،چشمش به دختری که دو پاش فلج بود و روی نیمکت روبرو نشسته بود افتاد .
از مادرش که اونو به پارک برده بود خواست تا روی اون نیمکت کنار اون دختر بشینه.
وقتی نشست سلام کرد و سر صحبت رو با اون باز کرد، با حالتی اندوه ناک و گلایه مند گفت، خیلی سخته که دیگران راه می رن و ما نمی تونیم.
دختری که پاهاش فلج بود با تعجب به اون نگاه کرد!!!
دخترک ادامه داد، تازه امثال شماها رو درک می کنم. دختر در جوابش خندید .
دخترک پرسید ،چرااز حرفهای من تعجب کردی ،چرا خندیدی.
دختر جواب داد ، دلیل خنده ی من اینه که تو فکر می کنی امثال منو درک می کنی.
دخترک گفت ،مگه ما مثل هم نیستیم.
دختر جواب داد نه،چون تو پرنده ای هستی که آزاد بودی، چند روزه که اسیر شدی، برای همینه که خودتو به در ودیوار می کوبی و حسرت آزادی رو می خوری.
ولی من از بدو تولد تو قفس بودم، معنی آزادی رو نفهمیدم که حسرت اونو بخورم و برای رسیدن بهش تلاش کنم. برای همینه که متعجبم از شکوه های تو، من خیلی راضیم از این وضع.
دخترک خیلی فکر کرد حق با اون دختر بود، خدارو شکر کرد که اونقدر خوشبخت بود که می تونست تفاوت بین سختی و آسایش رو درک کنه.
تازه فهمیده بود که همیشه این آدمهای خوشبختند که درد رو حس می کنند ومی نالند وشکوه می کنند. چرا که اون کسی که خوشبختی رو حس نکرده از بدبختی شکوه ای نداره.
