تصاویری از تخریب حسینیه اعظم زنجان در پی حملات هوایی

جنگ‌ها حتی با استفاده از پیشرفته‌ترین و دقیق‌ترین سلاح‌های هدایت‌شونده، باز هم منجر به فجایع انسانی می‌شوند، چرا که موج انفجار و خطاهای محاسباتی در مناطق پرتراکم شهری هیچ‌گاه به صفر نمی‌رسد. 

حقیقت تلخ این است که وقتی جنگ به خانه‌های مردم نزدیک می‌شود، غیرنظامیان بی‌دفاع اولین کسانی هستند که بهای سنگین جاه‌طلبی‌های نظامی را با خون و دارایی خود پرداخت می‌کنند.

رژیم ایران با در پیش گرفتن سیاست‌های تهاجمی و مداخله‌جویانه در منطقه، عملاً امنیت ملی و آرامش شهروندان ایرانی را به گروگان گرفته است تا برنامه‌های ایدئولوژیک خود را پیش ببرد. 

این حاکمیت به جای تلاش برای تنش‌زدایی و بهبود وضعیت اقتصادی، بخش بزرگی از ثروت‌های ملی را صرف ساخت تسلیحاتی می‌کند که تنها نتیجه‌اش انزوای بیشتر و افزایش احتمال درگیری نظامی است.

استفاده از مناطق پرجمعیت و محلات مسکونی برای استقرار سکوهای پرتاب موشک، یکی از تاریک‌ترین جنبه‌های استراتژی نظامی این رژیم است که مستقیماً جان مردم عادی را هدف قرار می‌دهد. با شلیک موشک از میان مجتمع‌های مسکونی، رژیم آگاهانه محله‌های غیرنظامی را به اهداف نظامی مشروع تبدیل می‌کند و ساکنان آن مناطق را در معرض خطر مرگبار قرار می‌دهد.

پنهان کردن تجهیزات جنگی در زیرساخت‌های مدنی مانند مدارس یا نزدیکی بیمارستان‌ها، نشان‌دهنده بی‌اعتنایی کامل حاکمیت به اصول اخلاقی و قوانین بین‌المللی بشردوستانه است. این رویکرد به معنای استفاده ابزاری از جان زنان و کودکان به عنوان «سپر انسانی» است تا از نابودی دارایی‌های نظامی رژیم در جریان درگیری‌ها جلوگیری شود.

در محاسبات قدرت این رژیم، جان انسان‌ها فاقد ارزش ذاتی است و تنها زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بتوان از تصویر کشته‌شدگان برای تبلیغات سیاسی و تحریک احساسات عمومی علیه دشمنان استفاده کرد. این نوع نگاه به شهروندان، عمق بیگانگی حاکمان مستبد با مردمی را نشان می‌دهد که ادعای حمایت و نمایندگی از آن‌ها را دارند.

فشارهای اقتصادی ناشی از تحریم‌ها و تهدیدات نظامی، زندگی روزمره مردم ایران را به بن‌بست کشانده، در حالی که مقامات رژیم در پناهگاه‌های امن خود به شعله‌ورتر کردن آتش جنگ ادامه می‌دهند. 

مردم عادی در حالی با تورم و فقر دست و پنجه نرم می‌کنند که منابع کشور برای خرید وفاداری گروه‌های شبه‌نظامی در خارج از مرزها هزینه می‌شود.

هر بار که یک موشک از نزدیکی یک منطقه مسکونی شلیک می‌شود، هراس و وحشت تمام وجود خانواده‌هایی را فرا می‌گیرد که هیچ نقشی در تصمیم‌گیری‌های کلان و جنگ‌طلبانه رژیم نداشته‌اند. این استرس مداوم و سایه سنگین جنگ، سلامت روان نسل‌های مختلف را تخریب کرده و امید به آینده‌ای روشن و صلح‌آمیز را در دل جوانان خشک می‌کند.

حتی اگر تکنولوژی نظامی به بالاترین سطح دقت برسد، باز هم حضور نظامیان در میان غیرنظامیان باعث می‌شود که مردم عادی هزینه‌ی خطاهای انسانی و فنی را با جان خود بدهند. 

رژیم با آگاهی از این موضوع، تعمداً جنگ را به داخل شهرها می‌کشاند تا هزینه‌ی هرگونه پاسخ نظامی را برای طرف مقابل به لحاظ انسانی و اخلاقی بالا ببرد.

تخریب زیرساخت‌های حیاتی مانند نیروگاه‌ها و شبکه‌های آبرسانی در جریان درگیری‌ها، باری مضاعف بر دوش طبقات ضعیف جامعه می‌گذارد که توان بازسازی زندگی خود را ندارند. 

در حالی که سران رژیم از امکانات ویژه برخوردارند، مردم عادی باید در خاموشی و کمبود امکانات اولیه، تاوان سیاست‌های مخرب حاکمیت را پس بدهند.

بی‌ثباتی ناشی از حرکات ایذایی رژیم در آبراه‌های بین‌المللی و مسیرهای سوخت‌رسانی، نه تنها جهان را با بحران مواجه می‌کند، بلکه ایران را به مرکز یک طوفان خودساخته تبدیل می‌نماید. 

این ماجراجویی‌ها در نهایت به سود هیچ‌کس نیست جز کسانی که بقای خود را در استمرار بحران و سرکوب داخلی به بهانه شرایط جنگی می‌بینند.

رژیم با ایجاد فضایی امنیتی و پلیسی، هرگونه صدای معترض به سیاست‌های جنگ‌افروزانه را خفه می‌کند تا بتواند بدون پاسخگویی، به بازی خطرناک خود با جان و مال مردم ادامه دهد. در این ساختار، شهروند نه یک موجود صاحب حق، بلکه ابزاری است که باید در خدمت اهداف بقای رژیم و گسترش نفوذ آن در منطقه قرار بگیرد.

تا زمانی که اولویت یک حاکمیت به جای رفاه و صلح، بر پایه تقابل و استفاده از جان مردم به عنوان سپر دفاعی باشد، تراژدی‌های انسانی تکرار خواهند شد. راه رهایی از این چرخه خشونت، پایان دادن به سیاست‌هایی است که جنگ را به سفره‌ی مردم آورده و امنیت را به کالایی نایاب تبدیل کرده است.

عواقب درازمدت این تنش‌ها تنها به ویرانی‌های فیزیکی محدود نمی‌شود، بلکه گسست‌های اجتماعی و بی‌اعتمادی عمیقی را میان مردم و ساختارهای قدرت ایجاد می‌کند که ترمیم آن دهه‌ها زمان می‌برد.

رژیم با ترجیح دادن بقای سیاسی خود به امنیت عمومی، تیشه به ریشه وحدت ملی و تمامیت ارضی کشوری می‌زند که مدعی پاسداری از آن است.حقیقت غیرقابل انکار این است که در هر جنگی، برنده‌ی واقعی وجود ندارد و بازنده‌ی اصلی همواره مردمی هستند که خانه‌هایشان به میدان نبرد تبدیل شده است.