دونالد ترامپ افکار عمومی آمریکا را برای حمله نظامی علیه جمهوری اسلامی آماده می‌کند

ایران اینترنشنال: روزبه میرابراهیمی

بخش ایران در سخنرانی سالانه دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، در کنگره، صرفا یک مرور سیاست خارجی نبود. این بخش، چارچوب‌سازی هدفمند برای تعریف حکومت ایران به‌عنوان «تهدید مستقیم امنیت ملی آمریکا» بود.

سه محور اصلی سخنان ترامپ درباره ایران - کشتار گسترده معترضان، تهدید موشکی علیه خاک آمریکا و احیای برنامه هسته‌ای - در کنار هم روایتی می‌سازند که از منظر افکار عمومی، اقدام نظامی را نه یک انتخاب اختیاری، بلکه پاسخی ضروری جلوه می‌دهد.
۱. از سرکوب داخلی تا مشروعیت اخلاقی اقدام خارجی
ترامپ با اشاره به کشته شدن «دست‌کم ۳۲ هزار معترض» و توصیف صحنه‌هایی از شلیک و اعدام، حکومت ایران را نه فقط یک رقیب ژئوپلیتیک، بلکه یک رژیم «خطرناک و بی‌رحم» معرفی می‌کند.

این چارچوب‌سازی دو کارکرد دارد:

•نخست، اخلاقی‌سازی تقابل: وقتی یک حکومت به‌عنوان عامل «قتل‌عام مردم خود» معرفی می‌شود، مقابله با آن می‌تواند در ذهن بخشی از جامعه آمریکا رنگ و بوی دفاع از ارزش‌های انسانی بگیرد، نه صرفا رقابت قدرت.

•دوم، پیوند زدن بی‌ثباتی داخلی با خطر خارجی: رژیمی که به گفته ترامپ «افراد بسیار خطرناکی» آن را اداره می‌کنند، در این روایت بالقوه می‌تواند همین خشونت را به بیرون صادر کند.

به این ترتیب، موضوع دیگر فقط سیاست منطقه‌ای نیست، بلکه تهدیدی است که ماهیت آن «غیرقابل پیش‌بینی و ایدئولوژیک» توصیف می‌شود.
۲. از گذشته خونین تا تهدید مستقیم خاک آمریکا
ترامپ با یادآوری کشته و زخمی شدن «هزاران نظامی آمریکایی» به‌وسیله «بمب‌های کنار جاده‌ای» و اشاره به حذف قاسم سلیمانی، گذشته‌ای را بازسازی می‌کند که در آن جمهوری اسلامی مسئول مستقیم آسیب به آمریکایی‌ها معرفی می‌شود.

این یادآوری تاریخی، زمینه‌ای احساسی برای پذیرش اقدام قاطع‌تر فراهم می‌کند.

اما نقطه کلیدی‌تر سخنان او جایی است که می‌گوید حکومت ایران در حال توسعه موشک‌هایی است که «به‌زودی به ایالات متحده خواهند رسید».

این جمله مهم‌ترین بخش چارچوب‌سازی امنیتی است.

در ادبیات سیاست خارجی آمریکا، زمانی که یک تهدید «به خاک آمریکا» برسد، سطح حساسیت افکار عمومی و کنگره به‌شدت افزایش می‌یابد.

تا زمانی که خطر محدود به خاورمیانه یا اروپا باشد، مخالفت با جنگ آسان‌تر است؛ اما وقتی تهدید به‌عنوان خطر بالقوه برای شهرهای آمریکا تصویر شود، بحث از «انتخاب» به «پیشگیری» تغییر می‌کند.

ترامپ عملا استدلال پیش‌دستانه (preemption) را بازسازی می‌کند: اگر اکنون اقدام نکنیم، فردا دیر خواهد بود.
۳. هسته‌ای: عبور از خط قرمز سنتی آمریکا
ترامپ بارها تاکید می‌کند که «هرگز اجازه نخواهد داد بزرگ‌ترین حامی تروریسم در جهان به سلاح هسته‌ای دست یابد».

این جمله بر یک اجماع دیرینه در سیاست آمریکا تکیه دارد: جلوگیری از هسته‌ای شدن حکومت ایران.

او با اشاره به «عملیات چکش نیمه‌شب» و ادعای نابودی برنامه هسته‌ای ایران، سپس تاکید بر اینکه تهران «دوباره همه‌چیز را از نو آغاز کرده است»، یک تصویر تکرارشونده می‌سازد:

•ما نابود کردیم

•آن‌ها بازسازی کردند

•هشدار دادیم

•آن‌ها گوش ندادند

این روایت، مذاکرات جاری را نیز در چارچوبی خاص قرار می‌دهد: دیپلماسی امتحان شده، اما طرف مقابل هنوز آن «کلمات کلیدی» - «هرگز سلاح هسته‌ای نخواهیم داشت» - را نگفته است.

به این ترتیب، اگر مذاکره شکست بخورد، مسئولیت آن در افکار عمومی متوجه تهران خواهد شد، نه واشینگتن.
۴. ساختن منطق «صلح از طریق قدرت»
ترامپ همزمان دو پیام می‌دهد: «ترجیح من دیپلماسی است» و «هرگز در مقابله با تهدید علیه آمریکا تردید نخواهم کرد».

این دوگانه به او اجازه می‌دهد خود را رییس‌جمهوری معرفی کند که ابتدا راه صلح را می‌آزماید، اما در برابر تهدید مستقیم عقب‌نشینی نمی‌کند.

چنین چارچوبی، برای رای‌دهندگان جمهوری‌خواه و بخشی از مستقل‌ها جذاب است: جنگ‌طلب نیست، اما ضعیف هم نیست.
امنیت ملی به‌عنوان محور مشروعیت اقدام
در مجموع، سخنان ترامپ سه لایه مشروعیت برای اقدام احتمالی نظامی می‌سازد:

۱. مشروعیت اخلاقی: مقابله با رژیمی که مردم خود را می‌کشد.
۲. مشروعیت تاریخی-انتقامی: پاسخ به گذشته‌ای که در آن آمریکایی‌ها کشته شده‌اند.
۳. مشروعیت پیش‌دستانه امنیتی: جلوگیری از تهدید موشکی و هسته‌ای علیه خاک آمریکا.

این ترکیب، حکومت ایران را از یک مساله منطقه‌ای به یک تهدید مستقیم علیه «امنیت ملی آمریکا» تبدیل می‌کند.

در چنین چارچوبی، اگر کاخ سفید تصمیم به حمله محدود یا گسترده بگیرد، می‌تواند آن را نه به‌عنوان ورود به یک جنگ انتخابی دیگر در خاورمیانه، بلکه به‌عنوان اقدامی ضروری برای دفاع از شهروندان آمریکایی معرفی کند.

به بیان دیگر، سخنان ترامپ نه صرفا هشدار، بلکه مرحله‌ای از آماده‌سازی ذهنی افکار عمومی برای سناریویی است که در آن اقدام نظامی، در صورت شکست دیپلماسی، قابل توجیه جلوه می‌کند.