شوخی بیل ماهر با مشکل ناتوانی جنسی مجتبی خامنه‌ای

 

سیمکارت سفید برای حکومتی‌ها، فیلترشکن پولی برای مردم؛ هر گیگابایت نیم تا یک میلیون تومان
همزمان با ادامه جنگ و قطع گسترده اینترنت در ایران، گزارش‌های رسیده به ایندیپندنت فارسی نشان می‌دهد حکومت جمهوری اسلامی در شرایطی که دسترسی ده‌ها میلیون شهروند به اینترنت جهانی را مسدود کرده و تنها به حامیان خود «سیمکارت سفید» هدیه می‌دهد، بازاری پرسود را نیز برای فروش فیلترشکن ایجاد کرده است؛ بازاری که به گفته کاربران، به شکل مستقیم در کنترل شبکه‌ای از واسطه‌ها و فروشندگان وابسته به ساختار حکومتی و سپاه پاسداران قرار دارد و در این ساختار هم فیلترشکن‌ها، اینترنت جهانی را در پایین‌ترین میزان سرعت در اختیار خریداران قرار می‌دهند.

از زمان آغاز حملات در روز ۹ اسفند و کشته شدن علی خامنه‌ای، دسترسی شهروندان ایرانی به اینترنت جهانی به‌طور کامل قطع شده و تنها شبکه‌ای محدود از اینترنت داخلی فعال مانده است. این وضعیت اکنون وارد سیزدهمین روز شده و زندگی روزمره بسیاری از مردم را مختل کرده است. در همین حال، روایت‌های متعدد شهروندان نشان می‌دهد در کنار خاموش شدن صدای مردم در فضای آنلاین، بازار تازه‌ای برای فروش فیلترشکن شکل گرفته که هزینه‌های بسیار سنگینی بر دوش کاربران گذاشته است.

برخلاف سال‌های گذشته که بسیاری از فیلترشکن‌ها به صورت اشتراک ماهانه فروخته می‌شدند، اکنون در ایران مدل تازه‌ای از فروش، شامل «فیلترشکن‌های گیگابایتی» رواج یافته است. به گفته کاربران، در این روش فروشندگان مقدار محدودی از حجم اینترنت آزاد را در اختیار مشتری قرار می‌دهند و پس از پایان آن، کاربر باید دوباره مبلغی پرداخت کند.

یک شهروند در تهران که برای شغل خود به اینترنت نیاز دارد، می‌گوید: «الان دیگر خبری از اشتراک ماهانه نیست و فیلترشکن را بر اساس حجم می‌فروشند. هر یک گیگابایت را هم بین ۵۰۰ هزار تا یک میلیون تومان قیمت گذاشته‌اند.» به گفته او، همین مقدار حجم اینترنت، گاهی تنها یک ساعت استفاده معمولی را پوشش می‌دهد.

گزارش‌های رسیده به ایندیپندنت فارسی نشان می‌دهد فروش این فیلترشکن‌ها اغلب از طریق دلال‌ها، فروشندگان موبایل یا شبکه‌های غیررسمی انجام می‌شود. مهدی، صاحب یک فروشگاه موبایل در کرج می‌گوید بسیاری از فروشندگان گوشی، اکنون به فروش کانفیگ‌های اینترنتی روی آورده‌اند.

او توضیح می‌دهد: «مشتری‌ها می‌آیند و می‌پرسند اینترنت دارید یا نه. ما هم یک کانفیگ می‌دهیم که یک گیگ بیشتر کار نمی‌کند. بعد دوباره باید پول بدهند.» به گفته او، تقاضا برای این خدمات در ۲ هفته هفته به شکل چشمگیری افزایش یافته است.
زندگی بدون اینترنت
قطعی اینترنت تنها ارتباط مردم با شبکه‌های اجتماعی را قطع نکرده، بلکه بسیاری از فعالیت‌های اقتصادی و شغلی را نیز مختل کرده است. نرگس، طراح گرافیک در اصفهان می‌گوید در این مدت تمامی مشتریان خارجی خود را از دست داده است. او می‌گوید: «من با شرکت‌هایی در خارج از ایران کار می‌کردم. الان سیزده روز است که عملا هیچ ارتباطی ندارم. حتی اگر بخواهم فیلترشکن بخرم، هزینه‌اش آنقدر زیاد است که برایم صرف نمی‌کند.»

در شیراز نیز یک دانشجوی رشته مهندسی می‌گوید بسیاری از کلاس‌های آنلاین و پروژه‌های دانشگاهی به دلیل قطع اینترنت متوقف شده است. او افزود: «برای یک فایل ساده باید چند ساعت تلاش کنیم تا بتوانیم وصل شویم. آن هم اگر فیلترشکن پولی با قیمت‌ها گزاف بخریم.»

در حالی که ده‌ها میلیون شهروند ایرانی از دسترسی به اینترنت جهانی محروم شده‌اند، مقام‌های جمهوری اسلامی به شکل علنی تایید می‌کنند که افراد وابسته به دستگاه‌های امنیتی و حاکمیتی همچنان به اینترنت آزاد دسترسی دارند. ازجمله فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت مسعود پزشکیان که روز سه‌شنبه هفته جاری اعلام کرد برای برخی افراد «تمهیداتی» در نظر گرفته شده است تا بتوانند به امکانات ارتباطی دسترسی داشته باشند. او گفت این دسترسی برای کسانی فراهم شده که «می‌توانند صدا را به دیگران برسانند.»

این اظهارات، عملا تاییدی بر وجود شبکه‌ای از دسترسی‌های ویژه، موسوم به «اینترنت طبقاتی» است.
سیم‌کارت‌های سفید
آذرماه امسال، پس از آنکه ایلان ماسک و همکارانش در شرکت «ایکس» تصمیم گرفتند مکان وصل شدن هر کاربر به شبکه اجتماعی ایکس را بر روی حساب کاربری آن فرد به همگان نمایش دهند، ابعاد واقعی «اینترنت طبقاتی» و شبکه‌ای از دسترسی‌های پنهان در ساختار جمهوری اسلامی که سال‌ها از چشم افکار عمومی پنهان مانده بود، آشکار شد. زیرا کاربران عادی به دلیل استفاده از وی‌پی‌ان و اتصال غیرمستقیم، در بخش «درباره حساب» با موقعیت‌هایی غیر از ایران نمایش داده می‌شدند، اما شناسه‌های وابسته به حکومت که از اینترنت بدون فیلتر استفاده می‌کردند، با آی‌پی ایران قابل مشاهده بودند و این همان نقطه‌ای بود که حقیقت را بی‌پرده آشکار کرد.

پس از این به‌روزرسانی در ایکس و ایجاد موجی از خشم و عصبانیت میان ایرانیان، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری نظام جمهوری اسلامی مدعی شد که دستور داده است تا تمامی این دسترسی‌ها به اینترنت آزاد باطل شوند، اما اکنون اعتراف سخنگوی دولت او و همچنین فعالیت انبوه خبرنگاران و فعالان رسانه‌های حامی حکومت در شبکه ایکس و اینستاگرام، نشان می‌دهد آن ادعا دروغین بوده و اینترنت طبقاتی برای نیروهای حامی سپاه پاسداران و جمهوری اسلامی همچنان وجود دارد.

این دسترسی‌ها که در میان کاربران به «سیم‌کارت سفید» معروف شده‌اند، اغلب در اختیار فعالان رسانه‌ای حامی حکومت، برخی مدیران دولتی و گروهی از خبرنگاران و افراد مورد اعتماد نهادهای امنیتی قرار می‌گیرد. در شرایط کنونی جنگی نیز بخشی از فعالیت‌های تبلیغاتی حکومت در فضای مجازی توسط همین گروه‌ها هدایت می‌شود.

این افراد بدون نیاز به فیلترشکن و یا حتی پرداخت پول بابت اینترنت، می‌توانند به اینترنت جهانی دسترسی داشته باشند و روایت‌های رسمی حکومت را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کنند.
روایت‌سازی در زمان جنگ
بررسی‌ها نشان می‌دهد طی روزهای اخیر تمامی اخبار و روایت‌های جعلی که از موفقیت‌های نظامی جمهوری اسلامی در جنگ با اسرائیل و آمریکا یا حمله به منازل غیرنظامیان در ایران منتشر می‌شود، از سوی همین شبکه‌ها و دارندگان سیمکارت‌های سفید منتشر شده است. در حالی که شهروندان عادی حتی برای ارسال یک پیام ساده با مشکل مواجه‌اند، این حساب‌ها با سرعت بالا در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند.

یک کاربر در تبریز به ایندیپندنت فارسی می‌گوید: «ما حتی نمی‌توانیم یک عکس برای دوستانمان بفرستیم، اما بعضی حساب‌ها در توییتر و تلگرام مرتب فعال هستند و از حکومت دفاع می‌کنند.»

برای بسیاری از شهروندان، آنچه آزاردهنده‌تر از خود قطعی اینترنت است، شکل‌گیری بازاری است که از همین محدودیت سود می‌برد. یک شهروند در مشهد می‌گوید: «اینترنت را قطع کرده‌اند تا صدای مردم شنیده نشود. بعد همان‌ها فیلترشکن می‌فروشند و از آن پول درمی‌آورند.» به گفته او، این وضعیت نمونه‌ای از همان چیزی است که بسیاری از کاربران در ایران آن را «آپارتاید دیجیتال» می‌نامند.

در این نظام نابرابر، اکثریت جامعه درگیر محدودیت، هزینه و خطرات امنیتی هستند، در حالی که گروهی محدود از وابستگان حکومت به اینترنت آزاد و بدون محدودیت دسترسی دارند. با ادامه جنگ و تداوم قطعی اینترنت، بسیاری از کاربران نگران‌اند که این وضعیت نه‌تنها آزادی اطلاعات را بیش از پیش محدود کند، بلکه به بازاری پرسود برای گروه‌هایی تبدیل شود که از همین محدودیت‌ها سود می‌برند.