پژوهش‌ بینارشته‌ای نشان می‌دهد زبان‌های آسیایی «هم‌ریشه» هستند

العربیه :منشأ زبان‌های آسیایی همچون چینی، ژاپنی، کره‌ای، مغولی، و ترکی همیشه از موضوعات مورد مناقشه مطالعات ماقبل تاریخ آسیا بوده است. یک پژوهش بینارشته‌ای جدید با استفاده از منابع زبان‌شناختی، باستان‌شناسی، و ژنتیکی، نشان داده که این زبان‌ها «هم‌ریشه» هستند، و در دوران «نوسنگی» در سطح آسیا پراکنده شده‌اند.

پژوهش جدید، ژنوم‌های توالی‌یابی‌شده، ‌داده‌های باستان‌شناسی گسترده، و مجموعه داده‌‌های جدید از مفاهیم واژگانی برای 98 زبان را به کار گرفت و به این نتیجه رسید که کشاورزانی که در دوران نوسنگی (10000 تا 4500 سال پیش از میلاد مسیح) در سراسر آسیای شمال شرقی به تحرک درآمدند، عامل گسترده شدن زبان‌های آسیایی در مناطق مختلف بودند.

شواهد زبان‌شناسی استفاده‌شده در این پژوهش شامل 250 مفهوم در حدود 100 شاخه زبانی آسیایی بود، که محققان با کمک آن توانستند یک «درخت فیلوژنتیک» بسازند که نشان می‌دهد ریشه خانواده‌ زبان‌های آسیایی به حدود نُه هزار سال قبل، به کشاورزان ارزن‌کار ساکن در منطقه رودخانه لیائو غربی، که در حال حاضر در بخش آسیای میانه کشور چین قرار دارد، می‌رسد.

دانشمندان توانستند از طریق تجزیه و تحلیل‌های بیشتر، ارتباطاتی میان مکان‌های موجود در منطقه لیائو غربی با سایت‌های «مومون» در شبه‌جزیره کره و سایت‌های «یایوئی» در ژاپن پیدا کنند. ظاهرا علاوه بر ارزن، برنج و گندم هم در اوایل «عصر مفرغ» (3300 تا 1200 سال قبل از میلاد مسیح) از آنجا به شبه‌جزیره کره و سپس در حدود 3000 سال پیش به ژاپن رفته است.

در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که گرچه زبان‌های آسیایی امروزه تفاوت‌های بسیار با هم دارند، اما منشاء آنها مشترک است، و اینکه گسترش اولیه این زبان‌ها در مناطق مختلف آسیا ناشی از توسعه کشاورزی بوده است.

چنانکه پژوهشگر ارشد این تحقیق می‌گوید: «اینکه آدم‌ها بپذیرند ریشه‌های زبان‌ و فرهنگ آنها فراتر از مرزها کنونی کشورشان می‌رود، امری است که به بازنگری در هویت فردی و جمعی نیاز دارد، که همیشه کار آسانی برای مردم نیست. با این وجود، علم تاریخ بشر به ما نشان می‌دهد که تاریخِ تمام زبان‌ها، فرهنگ‌ها و مردمان، تاریخ تعامل و آمیختگی در قطع گسترده است.