ابداع روشی خطرناک اما موثر برای درمان ام اس
رأی دهید
این محققان ۲۴ بیمار بین ۱۸ تا ۵۰ سال را در سه بیمارستان در کانادا مورد مطالعه قرار دادند. این روش درمانی در ۲۳ بیمار به میزان چشمگیری جلوی پیشرفت بیماری ام اس را گرفت، اما در یک مورد، یکی از بیماران جانش را از دست داد. یکی از سخنگویان انجمن ام اس میگوید این روش درمانی نویدبخش است، اما خطرات مهمی هم به همراه دارد.
این بیماری باعث میشود که دستگاه ایمنی به رشتههای عصبی مغز و طناب نخاعی حمله کند. اکثر بیماران در دههی ۲۰ و ۳۰ زندگیشان به این بیماری مبتلا میشوند.
یکی از روشهای درمانی ام اس این است که سیستم ایمنی با شیمیدرمانی سرکوب شده و سپس سلولهای بنیادی به بدن بیمار تزریق شود. اما در این مطالعه، محققان کانادایی یک قدم فراتر رفته و به جای تضعیف دستگاه ایمنی آن را به طور کامل از بین بردند.
وقتی سلول بنیادی وارد بدن بیمار میشود، دستگاه ایمنی دوباره از نو در بدن ساخته میشود. این سلولهای بنیادی از خون خود بیمار برداشت میشوند. چون این سلولها در مرحلهی اولیه هستند، هنوز نقصهایی را که منجر به بیماری ام اس میشود، ندارند.
نویسندگان این مقالهی پژوهشی میگویند پس از ۱۳ سال، در میان کسانی که زنده ماندند هیچ اثری از پسرفت و فعالیت مجدد بیماری مشاهده نکردند.
تمام بیمارانی که در این آزمایش شرکت کردند، قبلا دورههای درمانی لازم برای تضعیف سیستم ایمنی را سپری کرده بودند. اما این روش درمانی کافی نبود و نمیتوانست ام اس را کنترل کند. نویسندگان این مقاله میگویند یکی از بیماران بر اثر تاثیرات شدید شیمیدرمانی جانش را از دست داد.
«مارک فریدمن»، نویسندهی اصلی این مقالهی پژوهشی اعتراف کرد که تحقیقاتشان محدودیتهایی دارد از جمله اینکه در مقیاس کوچکی انجام شده و تعداد سوژههای مورد مطالعه کم بود. علاوه بر این، هیچ گروه دیگری برای مقایسه با کسانی که درمان شدند، وجود نداشت. او گفت: «برای تایید این نتایج باید آزمایشهای کلینیکی بزرگتری انجام شود.»
دکتر «اِما گری»، سرپرست آزمایشهای کلینیکی انجمن ام اس میگوید: «کاشت سلولهای بنیادی در بدن برای بسیاری از افراد مبتلا به ام اس امیدوارکننده است و تحقیقاتی که در این زمینه انجام میشود، به سرعت تکامل پیدا میکنند.»
اکثر دانشمندان متخصص در این زمینه هم عقیده هستند که این روش درمانی واقعا موثر و تکاندهنده است، اما به خطرات آن هم کاملا آگاه هستند. البته با اینکه در دراز مدت اثری از بیماری در بیماران دیده نشده، اما باید به این نکته توجه کنیم که این مطالعه در مراحل اولیه قرار دارد و باید تحقیقات بیشتر و گستردهتری در این زمینه انجام شود.
