نشان شوالیه برای محمود دولت‌آبادی.

یادش بخیر کلیدر.. چقدر یه زمان طرفدار داشت، نمیدونم هنوز هم هست یا نه. نویسنده تکیه،، خدا نگهدارش باشه

استاد گرامی، با تمام احترامی که به شما قائلم کاش این نشان رو از کسانی که هدف تبلیغاتی دارن نمیگرفتید،نشان شما اسمی پارسی و احترام مردم ایرانه نه شوالیه فرانسوی! ، که اگه اونا خودشون غیرت و همت داشتند نمیگذاشتن ارتش فروهر آلمان در روز 5 ژوئن 1940 در قلب پاریس اشغال و تحقیر شده، رژه به اون عظمت رو برگزار کنن. پس باید نشون دون کیشوت چوبی رو هم آلمانی ها به فرانسوی ها بدن ونشون زرشک طلائی رو ما به اونا.

اسب آتش - سیدنی - استرالیا. به نکته جالبی اشاره کردید که من تا به حال نسبت به آن غافل بودم (منظورم له شذن غرور سرزمین ناپلون زیر چکمه های نازیها است) ولی این هم از نظر دور نگیریم که اگر تشبیه کنیم پاریس شبیه کاسه چینی بود در دست یک دیوانه که می توانست در یک چشم به هم زدن آنرا داغون کند و نیازمند درایت بود تا آنجایی که ممکن بود سالم بماند.

vahidtaheri- مالزی- دوست گرامی،تشبیه جالب کاسه چینی بسیار بجا بود.وقتی ما تاریخ رایش سوم واعمال آنها رو مرور میکنیم (بخصوص جنگ دوم جهانی1939-1945) به این نکته میرسیم که نوعی انتقام در این حرکت آلمان دیده میشد که عهد نامه ظالمانه کاخ ورسای در پایان جنگ اول جهانی به آلمان تحمیل شد این عهد نامه آلمان را فقیر کرد و اقتصاد اونا رو به تاراج برد.بعد از پایان جنگ دوم همین فرانسویها به کمک متفقین چه بلائی سر زن وبچه های آلمانی در نیاوردن،و تمام سربازای اسیر شده ژرمن رو برخلاف مقررات بین المللی کشتند و هیچ نشانی از سخاوت شوالیه های قدیم درشان دیده نمیشد که حالا به ما نشان اش رو میدن.کاش فرانسوی ها یه نشان هم به انگلیس میدادن که با اشغال وبه تاراج بردن گندم ایران برای سربازاشون در سن پطرزبورگ ، قحطی ای رو پدید آوردن که 11 میلون ایرانی(اکثریت قاطع با توجه به جمعیت آن موقع) از گرسنگی تلف شدن(هولوکاست واقعی). ما ایرانیها بخصوص روشنفکرامون هم که همیشه داریم بازی میخوریم. موفق باشید.

اسب آتش - سیدنی - استرالیا. lممنون به خاطر اطلاعاتی که ارایه کردید. من حسم این هست که بیشتر ما ایرانیها به فرهنگهای مشرق زمین خیلی از بالا به پایین نگاه می کنیم و در اکثر مواقع آنها را اصلا نمی بینیم (مثلا افغانها را که حتی جزیی از خودمان بوده اند را به بدترین نحو ممکن تحقیر میکنیم) ولی در مواجهه با فرهنگهای غربی کاملا مستاصل میشیم و حس حقارت و خود کمتر بینی سراپای وجودمان را فرا می گیرد. و این شاید برمی گردد به حافظه تاریخی ضعیف و سطحی نگری و احساسی برخورد کردن ما ایرانیان با پدیده های مختلف.همین حافظه تاریخی ضعیف است که نسل کشی انگلیس و روس در ایران و کشتار فرانسوی ها در الجزایر و آفریقا و ...موارد مشابه دیگر را به سادگی فراموش می کنیم و همواره آنها را تاج سر خود می بینیم.