"سفید برفی" در تهران به روایت عباس کیارستمی

از این کیارستمی و فرمان آرا بیزارم چون اگر صد سال عمر و تجربه کنند باز همان که بودند هستند. دوستی دارم که آرشیو کامل مجلات فیلم را دارد هر از چند گاهی چندتایی از او به امانت گرفته و مطالعه میکنم در یکی از این مجلات در مورد ساخت فیلم خانه دوست کجاست خواندم که کیارستمی یا کیومرث پوراحمد برای اینکه گریه کودک در فیلم واقعی جلوه کند سیلی به گوش بچه میزند و هنگامی که کودک از همه جا بی خبر به گریه می افتد از او فیلم میگیرند! نمیدانم شما چه حسی از تصویر کردن این صحنه در ذهنتان دارید اما من این عمل پلید را بسیار کثیف و نامردی میدانم.همین عمل اگر در امریکا اتفاق افتاده بود مساوی بود با نابودی آینده کاری این نوابغ! جدای زندان و جریمه قانونی. وجود جمهوری اسلامی برای این افراد نعمتی بود تا با آلت دست شدن توسط خارجیهای هنرپرور به نان و نوایی برسند.

دوست عزیز کاملاً حرفتان درست است منهم می‌خواستم در همین مورد بنویسم که شما بهتر بیان کردید. یا مثلا در مورد شجریان این آقا ۲۰ سال با تلویزیون جمهوری اسلامی همکاری کرد چطور شد که فقط این سالهایی اخیر این اواخر اعتراض خوشو علنی کرد؟؟؟؟

مرگان جان . من هم با نظر شما هم عقیده هستم. کیا رستمی آدم فرصت طلبی است.

عکسهاش هم مثله فیلمهاش بی‌ خود بود.