این یک نوع خورش هندی و بسیار مطبوع است.مواد لازم:مرغ=یک عدد(در حدود یک کیلو و دویست و پنجاه گرم)پودر نارگیل=2 تا 3 قاشق سوپخوریگوجه فرنگی درشت=4 تا 5 عددآرد نخودچی=3 قاشق سوپخوریپیاز سرخ کرده=3 قاشق سوپخورینعناع و گشنیز تازه خرد کرده=2 تا 3 قاشق سوپخوریسیر تازه=یک بوتهتخم گشنیز کوبیده نرم=2 قاشق سوپخوریزردچوبه=یک قاشق مرباخوریفلفل درسته دلمه ای=2 تا 3 عدد(بهتر است قرمز باشد)فلفل سیاه کوبیده=یک قاشق مرباخوریدارچین=1 قاشق مرباخوریزیره بو داده کوبیده=یک قاشق مرباخوریمغز هل کوبیده=یک قاشق مرباخوریمیخک=4 تا 5 عددنمک=به اندازه کافیآب مرغ اضافی=یک لیوان(و یا یک قرص سوپ حاضر)طرز تهیه:مرغ را تمیز کرده می شوییم و با پیاز سرخ کرده و دو سه لیوان آب و یک لیوان آب مرغ اضافی یا قرص سوپ در ظرفی می ریزیم میخک ها را اضافه می کنیم می گذاریم مرغ نیم پز شود بعد میخک را خارج می نماییم.فلفل دلمه ای را خرد می کنیم با نارگیل و سایر ادویه جات داخل مرغ می ریزیم.آرد نخودچی را در کمی آب سرد حل کرده داخل خورش ریخته نعناع و گشنیز را در دو سه قاشق سوپخوری روغن کمی سرخ کرده و داخل خورش می ریزیم به اندازه کافی نمک و فلفل اضافه می کنیم می گذاریم خورش آهسته بجوشد و جا بیفتد در آخر کار مقداری آبجوش روی گوجه فرنگی ها ریخته پوست آنها را می کنیم و گوجه فرنگی ها را رنده کرده داخل خورش می ریزیم می گذاریم خورش آهسته بجوشد و آب آن کشیده بشود و تقریبا به غلظت خورش فسنجان گردد.بعد مرغ را قطعه قطعه یا درسته در ظرف قرار داده خورش را روی آن می ریزیم. ممکن است به این خورش کمی زعفران حل کرده در آب جوش اضافه نمود در این صورت خورش خوش رنگتر می گردد.
این احساس تنهای که دارم با وجود تنها نبودن فقط نوید عشق رو میده . زنده یاد دکتر علی شریعتی میگه در تمام قصه ها . در تمام مذاهب بشری در طول تاریخ به انواع گوناگون . زبانهای گوناگون بیان شده است که رنج انسان تنهایش است در این عالم . این تنهای چرا ؟ تنهای زائیده عشق و بیگانگیست . کسی که عشق میورزه به معبودش با همه چهره های دیگه بیگانه میشه و جز در ارزوئ او نیست . خود بخود وقتی که عشقش نیست تنها میمانه . حالا این عشق به هر چیزی که باشه . ایران تهران
