آلمان با اشباح دوران نازی ملاقات می‌کند

استفن اوانز

بی بی سی، برلین

کلاوس باربی (سمت چپ) در فرانسه دادگاهی شد و آدولف آیشمن هم در اسرائیل تحت محاکمه قرار گرفت

شما با یک نازی پیر خبیث چه می کنید؟ می گذارید برای خودش در آمریکای جنوبی بپلکد یا او را به خاطر فواید احتمالی اش به کار می گیرید؟

به گفته مجله اشپیگل، گزینه دوم کاری است که سرویس های مخفی آلمان غربی بعد از جنگ جهانی دوم انجام دادند.

این مجله که معمولا خبرهای موثقی منتشر می کند، گزارش می دهد که کلاوس باربی وقتی در آمریکای جنوبی در خفا زندگی می کرده به استخدام آژانس اطلاعات خارجی آلمان غربی درآمده بود.

این مجله مدارکی از سرویس اطلاعات خارجی آلمان غربی را بررسی کرده که نشان می دهند "قصاب لیون" (لقب کلاوس باربی به خاطر جنایاتی که در شهر لیون فرانسه به او نسبت داده شده) در زمینه جمع آوری اطلاعات در مورد کشورهای آمریکایی که در آنها پنهان شده بود به سرویس های اطلاعاتی آلمان کمک می کرد.

باربی ممکن بود در صورت دستگیری با مجازات حبس ابد و یا حتی اعدام روبرو شود، چرا که مسوولیت عملیات تبعید یهودیان و برخی دیگر را به اردوگاه های مرگ برعهده داشت و از جمله دستور بیرون کشیدن کودکان از یتیم خانه و تبعید آنها را صادر کرده بود.

او نهایتا دستگیر و در فرانسه محاکمه شد، ولی اشپیگل گزارش می دهد که او مدت ها پیش از آن گزارش هایی در مورد اوضاع سیاسی بولیوی برای آژانس اطلاعات خارجی آلمان غربی می فرستاد. او در بولیوی با نام جعلی کلاوس آلتمن برای خود موقعیتی اجتماعی دست و پا کرده بود.

هیچ مدرکی دال بر استخدام این سازمان دهنده جنایات انبوه از سوی سرویس های اطلاعاتی آلمان غربی در دوران پس از جنگ جهانی دوم وجود ندارد. اما شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این سرویس ها حدود یک دهه قبل از دستگیری آیشمن توسط اسرائیلی ها، می دانستند او در آرژانتین به سر می برد.

روزنامه پرتیراژ بیلد آلمان از دولت این کشور خواستار پرونده های مربوط به این موضوع شد و این پرونده ها نشان می دادند آژانس اطلاعات خارجی آلمان غربی در سال ۱۹۵۲ آیشمن را در آرژانتین شناسایی کرد، و این یعنی هشت سال پیش از زمانی که او توسط مأموران موساد (سرویس اطلاعاتی اسرائیل) ربوده شد. او سپس به اسرائیل برده، و پس از محاکمه در این کشور به دار آویخته شد.

احساس همدلی با نازی ها

بسیاری از افراد صاحب قدرت در دوران پس از جنگ جهانی دوم نازی هایی بودند که در سمت های رسمی باقی مانده بودند. برای مثال وزارت امور خارجه آلمان اخیرا نتایج تحقیقاتی رسمی خود را منتشر کرده که بر اساس یافته های آن برخی از دیپلمات های این کشور، گذشته ای آلوده به خون دارند.

در جهان امروز احساس همدلی با نازی ها دقیقا چنین معنایی می دهد. بنا بر این عقیده، آلمانی ها با نازی ها مدارا می کردند، چرا که بسیاری از آنها از گذشته کشورشان منزجر نبودند. گروهی دیگر عقیده ای معتدلتر دارند و بر این باورند که با پایان جنگ جهانی دوم بلافاصله جنگ دیگری آغاز شد، و برای مبارزه در این جنگ دوم باید از همه سلاح ها و افراد موجود استفاده می شد. با شکست آلمان در جنگ جهانی تهدید جدید علیه دموکراسی، اتحاد شوروی بود، و در نتیجه هر کس که در این جنگ به دردی می خورد بکار گرفته می شد، حتی اگر آن کس قصاب لیون می بود.

برنامه فضایی

بسیاری از کسانی که در این ماجراها درگیر بودند حالا مرده اند؛ از نوازندگانی که کارت عضویت حزب نازی را داشتند، اما "صرفا" برلین را سرگرم نگاه می داشتند، تا دست اندرکاران جدی و فعال نسل کشی. با این وجود این افشاگری کماکان دارای اهمیت است.

آلمان همچنان در حال بررسی وقایع هفت دهه پیش است. بخصوص از زمان سقوط دیوار برلین مدارک جدید بسیاری بدست آمده اند، و گمان می رود پرونده های استازی (پلیس مخفی آلمان شرقی) حاوی جزئیات بیشتری از گذشته تاریک برخی چهره های سرشناس باشند.

در نتیجه پرداختن به نازی ها تا به امروز ادامه دارد. بعضی از افراد نسل معروف به نسل ۱۹۶۸ خشونت رفتاریشان را در چارچوب جنگی دنباله دار توجیه می کردند، نبردی علیه آنچه آنها استمرار حکومت نازی ها می خواندند. چرا که جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی) در قبال نازی ها، به غیر از عالی رتبه ترین آنها که محاکمه و اعدام شدند، موضعی نرم و مسامحه گرانه اتخاذ کرده بود.

امروزه عده کمی با این نظر موافقند، و شاید در همان زمان هم این عقیده طرفداران کمی داشت. اما بحث بر سر این موضوع که آلمان چه زمانی می تواند کشوری "عادی" قلمداد شود ادامه دارد. کشوری که اعمال وحشتناکی را که نازی ها مرتکب شده اند، از یاد نبرد و در عین حال دائما از بیاد آوردن گذشته اش آسیب نبیند.

شاید انتشار اطلاعات درباره آنچه واقعا پس از جنگ اتفاق افتاده، و بحث هایی که برسر آن پیش آمده روزنه امیدی باشد: امید به اینکه آلمان با اشباح گذشته اش روبرو شود.