آزمون تعیین جنسیت زنان در المپیک

بیش از یک سال است که مقامات پکن مشغول طراحی آزمایشگاهی بودند تا بتوانند در آن، جنسیت ورزشکاران زن راهیافته به المپیک 2008 را مورد بررسی قرار دهند و تعیین کنند. طی آن، ورزشکارانی که جنسیتشان با تردید روبرو باشد، توسط کارشناسان مورد ارزیابی از لحاظ ظاهری و انجام آزمایشات خون، هورمونهای جنسی، ژنها و کروموزمها قرار خواهند گرفت.

هدف از این کار نه تنها برقراری عدالت کامل بلکه حفظ حقوق افرادی عنوان شده که با ناهنجاری های جنسی مواجهند. کمیته بین المللی المپیک (IOC) به دنبال ظاهر و فیزیک مردانه برخی از شرکت کنندگان در مسابقات زنان، برای نخستین بار در المپیک 1968 مکزیک تست های تعیین جنسیت را بکار برد. در ابتدا این تست ها، تنها به صورت بازرسی فیزیکی و ظاهری صورت می گرفت که به نوعی تجاوز و عملی تحقیرآمیز بشمار می رفت. پس از آن IOC تصمیم گرفت از آزمایشات پیچیده تر ژنتیکی استفاده کند.

از آنجایی که زنان، دو کروموزوم X و مردان، یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y دارند، آن دسته از ورزشکارانی که دو کروموزوم X داشته باشند زن محسوب می شوند. با این حال این آزمایش نیز مورد انتقاد قرار گرفته و عده ای آن را زیر سوال برده اند که جنسیت به سادگی کروموزوم های X , Y نیست و تعیین آن پیچیده تر از این آزمایشات ساده است و حتی برخی نیز معتقدند افراد بشر را نمی توان به طور کامل و به راحتی تنها در دو گروه زنان و مردان دسته بندی کرد و موضوعات مربوط به جنسیت و ژنتیک بسیار پیچیده هستند.

در بازیهای المپیک 1996 آتلانتا، هشت زن ورزشکار در این تست رد شده و هفت نفر به عنوان "دوجنسی" معرفی شدند. بعد از آن تا المپیک 2000 سیدنی، IOC این آزمایشات را منسوخ اعلام کرد اما بار دیگر در المپیک 2008 پکن از آنها استفاده شده و برخی زنان ورزشکار این دور از بازیها باید زنانگی خود را به اثبات برسانند!

لازم به ذکر است افرادی که تغییر جنسیت داده اند نیز در صورتیکه دو سال از عمل جراحی آنها گذشته باشد می توانند در بازیهای المپیک شرکت کنند و منع قانونی ندارند.

برخی از زنان ورزشکاری که تحت این آزمایشات قرار گرفته و رد شده اند عبارتند از: سانتی سوندراجان، دونده هندی؛ ادینانچی سیلوا، جودو کار برزیلی؛ دورا راتجن، در رشته پرش طول از آلمان؛ استلا والش، قهرمان امریکایی-لهستانی دو سرعت ؛ هایدی کریگر، بازیکن چوگان از آلمان شرقی.