نامه سرگشاده ترامپ به خانواده نوجوان کشته‌شده در ایران؛ «نه فراموش می‌کنم، نه می‌بخشیم»

ثمانه قدرخان- ایران وایر- نامه‌ای از کاخ سفید به خانه‌‌ای داغدار رسید؛ دونالد ترامپ، رییس‌جمهور آمریکا، خطاب به خانواده (محمد) عرفان فرجی، نوجوان ۱۸ ساله‌ای که در اعتراضات دی‌ماه در ایران با شلیک گلوله کشته شد، نوشت «نه فراموش می‌کنم نه می‌بخشم». 

رییس جمهور آمریکا در این نامه با لحنی صریح تأکید کرده است: «قول می‌دهم هرگز رویدادهای وحشتناکی را که او (عرفان) را از ما گرفت، فراموش نکنم و نبخشم» و اعلام کرده که دولتش «همواره در کنار مردم ایران در مسیر آزادی و دموکراسی خواهد ایستاد» و برای «به پای عدالت کشاندن آیت‌الله و رژیم قاتل او» تلاش خواهد کرد.  

این نامه که در اختیار ایران وایر قرار گرفته،  روز ۱۳ ژانویه ۲۰۲۶ (۲۳دی ۱۴۰۴) نوشته شده است و روز دوم فوریه به دست خانواده عرفان در آمریکا رسیده است. دانیی عرفان در تاریخ ۱۰ ژانویه (۲۰دی ۱۴۰۴) پس از شنیدن خبر کشته شدن خواهرزاده‌اش و کشتار گسترده مردم ایران، نامه‌ای به دونالد ترامپ نوشت. 

در این نامه، او ضمن شرح کشتار معترضان در ایران از خواهرزاده‌اش، از ترامپ خواست تا برای حمایت و کمک به مردم ایران اقدام کند. رییس جمهوری آمریکا به فاصله سه روز به این نامه پاسخ داده است. 

****
نامه دونالد ترامپ به خطاب به خانواده (محمد) عرفان فرجی
«محمدعرفان فرجی»، با اصابت گلوله در محله میدان بهشتِ نازی‌آباد تهران کشته شد. به گفته «مجید مقدسی»، دایی عرفان به «ایران‌وایر»، گلوله از پشت به بدن عرفان اصابت کرده و پس از عبور از قلب، از سینه او خارج شده است. این حادثه حوالی ساعت ۸ شبِ ۱۸دی‌ماه رخ داده است. عرفان ساکن «شهر ری» بود. 

پس از انتشار گزارش‌هایی درباره کشته شدن عرفان، صدا و سیمای جمهوری اسلامی به‌طور سازمان‌یافته به سراغ خانواده او رفت و تلاش کرد آن‌ها را به اعتراف اجباری وادار کند. 

در ویدیویی که از تلویزیون حکومتی پخش شد، بازجو خبرنگار صداوسیما می‌کوشد خانواده را وادار کند بگویند عرفان در تظاهرات حضور نداشته و صرفاً برای خرید از خانه خارج شده بوده است. مادر عرفان نیز تحت فشار مجبور به تکرار این سناریو شده است.

دایی عرفان اما این روایت را رد می‌کند و می‌گوید: «خواهرم در آن ویدیو گفت عرفان برای خرید بیرون رفته بود، اما چنین چیزی صحت نداشت. داستان خرید کفش کاملاً ساختگی بود.» به گفته او، عرفان بارها در صفحه اینستاگرام خود از شرکت در تظاهرات نوشته و استوری منتشر کرده بود. او می‌افزاید: «من همیشه به او می‌گفتم دایی جون هر کاری می‌کنی بکن، فقط مراقب خودت باش. روزی هم که کشته شد، گفته می‌شود مشغول فیلم‌برداری با تلفن همراهش بوده که هدف گلوله قرار گرفته است.»

به گفته مجید مقدسی، فشارها به خانواده پس از قتل عرفان آغاز و هرگز متوقف نشد. او می‌گوید: «روزهای اول، نیروها مدام جلوی خانه می‌آمدند، تیر هوایی شلیک می‌کردند، بنرهای عرفان را می‌کندند، شلوغ‌بازی درمی‌آوردند، خانواده را تهدید می‌کردند و از همسایه‌ها درباره ما پرس‌وجو می‌کردند.»

 به گفته او، در نهایت به خانواده اعلام شده بود که فرزندشان در فهرست «گروهک مجاهدین» قرار دارد؛ ادعایی که خانواده آن را بی‌اساس می‌دانند. با همین حربه آن‌ها را جلوی دوربین نشاندند که اگر می‌خواهید اسم او را جزو منافقین نگذاریم باید روایت ما را بگویید. 

دایی عرفان با توضیح اینکه حتی نسل دهه شصت هم مجاهدین را نمی‌شناسد  می‌گوید: «اکثر مردم ایران، به‌ویژه نوجوانان نسل جدید، شناختی از این سازمان ندارند. با این حال، خواهرم را مجبور کردند جلوی دوربین بنشیند و بگوید پسرش عضو این گروه نبوده تا بتوانند او را در قالب خانواده شهدا قرار دهند.»

شب ۱۸دی ماه و با شروع جمع شدن مردم عرفان در حال تصویربرداری از اعتراضات بود که از فاصله نزدیک به او شلیک شد. مردم کمک کردند تا عرفان را به منزل یکی از دوستان‌اش منتقل کنند، دوست عرفان با خانواده‌اش تماس می‌گیرد و می‌گوید عرفان تیر خورده و بیهوش شده است. 

آن شب قرار بود عرفان را با جشن تولد ۱۸ سالگی‌اش که دو روز با تاخیر برای او برگزار می‌کردند، غافلگیر کنند. پدر و مادر تا خود را به خانه کسی که عرفان را پناه داده بود برسانند، دوست‌اش با کمک مردم  عرفان را به خانه‌ یکی از همسایه ‌ها منتقل کردند تا دست ماموران امنیتی به او نرسد. 

شرایط وخیم بود و عرفان بی‌هوش، تن مجروح او را به  بیمارستان «امیرالمومنین» منتقل کردند ولی کادر درمان به خانواده‌اش می‌گویند عرفان در دم جان باخته است. 

عرفان یک خواهر به نام عاطفه دارد که به‌تازگی نامزد کرده بود. به گفته خانواده، این دو رابطه‌ای عمیق و نزدیک با یکدیگر داشتند. 

وضعیت جسمی و روحی عاطفه پس از کشته شدن برادرش وخیم گزارش شده و خانواده بارها ناچار به تماس با اورژانس شده‌اند. دایی عرفان می‌گوید فضای خانه پر از یأس و ناامیدی است و خانواده زیر فشار شدید روانی قرار دارد.

پدر و مادر عرفان نیز حال روحی مناسبی ندارند. مادر خانواده برای آرام شدن به داروهای خواب‌آور وابسته شده و پدر عرفان به دلیل فشار روانی هنوز نتوانسته به محل کارش بازگردد. دایی عرفان می‌گوید: «ما خانواده‌ای بسیار به‌هم‌پیوسته بودیم. خواهرم برای من مثل مادر بود. این درد برای او ویران‌کننده است.»

عرفان متولد ۱۶ دی ۱۳۸۶ بود و شب ۱۸‌ام خانواده برای او تولد گرفته بودند و می‌خواستند غافلگیرش کنند. خانواده تا زمانی که به آن‌‌ها خبر می‌رسد عرفان تیر خورده است منتظر بازگشت‌اش بودند.

زمانی که خانواده عرفان به بیمارستان مراجعه کردند از آنها مبلغ یک میلیارد تومان برای تحویل پیکر درخواست شد. در نهایت، جسد عرفان به کهریزک انتقال داده شد. خانواده روز بعد با مراجعه به کهریزک، در میان هزاران پیکر، فرزند خود را با شماره ۱۱۹۰۱ شناسایی کردند.

به گفته دایی عرفان، خانواده پس از پیگیری‌های فراوان و با استفاده از روابط شخصی موفق به تحویل گرفتن پیکر عرفان شدند. مراسم خاکسپاری او تحت تدابیر شدید امنیتی و همراه با تهدید خانواده، در بهشت‌زهرای تهران برگزار شد. 

در ادامه فشارها، خانواده تنها موفق شدند مراسمی محدود در حسینیه «اراکی‌ها» برگزار کنند و اجازه برگزاری مراسم هفتم در مسجد به آن‌ها داده نشد. نیروهای امنیتی با تهدید به خانواده او گفته بودند اگر خبر کشته شدن عرفان رسانه‌ای شود اجازه برگزاری هیچ مراسمی را ندارید. در نهایت به آن‌‌ها اجازه داده نشد که مراسم هفتم عرفان در مسجد برگزار شود.