تصویر گریستن فرزند پریسا لشکری، معترض جان باخته، در صفحه آنجلینا جولی

آنجلینا جولی، بازیگر آمریکایی، در پستی در اینستاگرام با انتشار تصویر گریستن دختر هفت ساله پریسا لشکری، معترض ۳۰ ساله که ۲۰ دی در اعتراضات نورآباد استان فارس کشته شد، نوشت:«هیچ کودکی نباید چنین اندوهی را بر دوش بکشد.»

او افزود: «امیدوارم یاد مادرش گرامی داشته شود و با حفاظت از غیرنظامیان، پاسخگو کردن عاملان و آزادی بیشتر برای همه کسانی که در پی آن هستند، حقیقت روشن شود.»
---------------
همبستگی بی‌سابقه مشاهیر جهان با خیزش ژانویه؛ «ایران در آستانه تغییری بازگشت‌ناپذیر»
خیزش انقلابی اخیر مردم ایران در ژانویه ۲۰۲۶، که با اعتراضات گسترده بازاریان و دانشجویان آغاز شد، بار دیگر موجی از همبستگی بی‌سابقه را در میان مشاهیر و نخبگان جهان برانگیخت.

سلبریتی‌های تراز اول سینما و موسیقی، با درک حساسیت این مقطع تاریخی، تریبون‌های خود را به بازتاب صدای معترضان اختصاص دادند. هنرمندان فرانسوی پیشتاز این حرکت بودند؛ چهره‌هایی نظیر ژولیت بینوش، ماریون کوتیار و کامیل کوتین به همراه ۸۰۰ نفر از متخصصان صنعت سینما، با امضای بیانیه‌ای تند، کشتار غیرنظامیان و اعدام‌های گسترده توسط جمهوری اسلامی را محکوم کردند.

این حرکت نمادین نشان داد که برخلاف دوره‌های پیشین، هنرمندان جهانی اکنون با آگاهی بیشتری نسبت به مطالبات «انقلاب ملی ایران» و هدف نهایی آن یعنی براندازی و تغییر رژیم، وارد میدان شده‌اند و حاضر نیستند در برابر جنایات سازمان‌یافته سکوت کنند.

در دنیای سرگرمی و ورزش نیز همراهی با این خیزش ابعاد تازه‌ای به خود گرفت. بسیاری از مشاهیر با استفاده از هشتگ‌های مرتبط و انتشار ویدیوهایی به زبان فارسی و انگلیسی، تلاش کردند سد سانسور و قطع اینترنت در ایران را بشکنند.

اسطوره‌های فوتبال مانند اریک کانتونا و شخصیت‌های رسانه‌ای همچون تامی رابینسون، با بیانی صریح از شجاعت زنان و جوانان ایرانی تمجید کرده و سقوط حکومت فعلی را ضامن امن‌تر شدن جهان دانستند. 

این حمایت‌ها به ویژه پس از کشتار خونین ۸ ژانویه ۲۰۲۶ و قطع سراسری ارتباطات، به عنوان تنها دریچه ارتباطی معترضان با افکار عمومی بین‌المللی عمل کرد.

سلبریتی‌ها با به چالش کشیدن سکوت برخی نهادهای بین‌المللی، فشار اجتماعی لازم را برای بازنگری در سیاست‌های دیپلماتیک دولت‌های غربی فراهم آوردند تا از مشروعیت‌بخشی به سرکوبگران جلوگیری شود.

در کنار چهره‌های غیرایرانی، هنرمندان محبوب و سرشناس ایرانی خارج از کشور نیز نقشی کلیدی در سازماندهی این حمایت‌ها ایفا کردند. 

ستارگانی همچون گلشیفته فراهانی که در مجامع هنری بین‌المللی به عنوان سفیر صدای مردم ایران ظاهر شد، توانستند پیوندی ناگسستنی میان داخل و خارج ایجاد کنند.

این همبستگی هنری که با اجرای ترانه‌های اعتراضی جدید و حضور در تجمعات میلیونی شهرهایی مثل تورنتو و سیدنی همراه بود، به وضوح نشان داد که این بار لایه‌های مختلف جامعه جهانی، از هالیوود تا استیج‌های بزرگ موسیقی، بر ضرورت حمایت از یک انتقال دموکراتیک در ایران به توافق رسیده‌اند.

حضور این چهره‌ها در کنار مردم، روحیه‌ای مضاعف به معترضان در خیابان‌های تهران، مشهد و زاهدان بخشید و هزینه سرکوب را برای حکومت به شدت بالا برد.

تأثیر این حمایت‌های جهانی زمانی دوچندان شد که با اقدامات عملی نخبگان حوزه فناوری و برندگان جایزه نوبل گره خورد.

در حالی که ایلان ماسک با فعال‌سازی پایانه‌های استارلینک سعی در برقراری ارتباط پایدار برای معترضان داشت، فعالان حقوق بشر و سلبریتی‌های تأثیرگذار با فشار بر شورای حقوق بشر سازمان ملل، خواستار تحقیقات فوری درباره «جنایت علیه بشریت» در ایران شدند.

این هم‌صدایی جهانی در ژانویه ۲۰۲۶، فراتر از یک همدلی ساده، به یک جبهه واحد علیه استبداد تبدیل شده است که در آن سلبریتی‌ها نه تنها به عنوان حامی، بلکه به عنوان بخشی از لجستیکِ اطلاع‌رسانی انقلاب عمل می‌کنند. تاریخ این روزها را به عنوان زمانی به یاد خواهد آورد که شهرت و محبوبیت جهانی در برابر گلوله و اعدام قد علم کرد تا مسیر رسیدن به یک ایران آزاد هموارتر شود.