اتصال بسیار جزئی اینترنت در ایران پس از ۲۰۰ ساعت قطعی

ایندیپندنت فارسی - سازمان پایش اینترنت نت‌بلاکس اعلام کرد داده‌های فنی نشان می‌دهد بامداد شنبه، ۲۷ دی ماه افزایش بسیار جزئی در سطح اتصال اینترنت در ایران ثبت شده است.

این افزایش پس از ۲۰۰ ساعت قطعی کامل اینترنت رخ داده است.با این حال، نت‌بلاکس تاکید کرده است که سطح کلی اتصال اینترنت در کشور همچنان کمتر از ۲ درصد از میزان عادی است و هیچ نشانه‌ای از بازگشت معنادار یا پایدار ارتباطات مشاهده نمی‌شود. این نهاد مستقل پیش‌تر نیز در چندین به‌روزرسانی طی روزهای گذشته گزارش داده بود که ایران با یکی از شدیدترین و طولانی‌ترین قطعی‌های سراسری اینترنت در سال‌های اخیر مواجه است؛ وضعیتی که به گفته نت‌بلاکس، توانایی شهروندان برای ارتباط، دسترسی به اطلاعات و اطلاع از وضعیت امنیتی نزدیکانشان را کاملا مسدود کرده است.

در ساعات بامدادی شنبه برخی کاربران در شبکه‌های اجتماعی از داخل ایران گزارش کرده‌اند که توانستند به اینترنت جهانی وصل شوند.
---------------------
اخبار مرتبط:خاموشی دیجیتال در ایران؛ تلاش استیصال‌آمیز رژیم برای پنهان کردن یک قتل‌عام
بیش از یک هفته است که رژیم ایران کشور را در یک خاموشی کامل دیجیتال فرو برده است؛ اقدامی حساب‌شده برای ایجاد انزوای تحت حمایت دولت که هدف آن محافظت از نیروهای امنیتی وحشی در برابر نظارت‌های بین‌المللی است. 

با قطع اینترنت در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، مقامات عملاً چشم‌های جهان را بر روی قتل‌عامی فزاینده بسته‌اند که سازمان‌های حقوق بشری تخمین می‌زنند تا کنون جان هزاران نفر را در تمامی ۳۱ استان کشور گرفته است. 

این قطعی سراسری یک نقص فنی نیست، بلکه سلاح جنگی استراتژیکی است که توسط رهبری وحشت‌زده رژیم به کار گرفته شده تا از هماهنگی قیام گسترده و غیرمتمرکزی جلوگیری کند که در آن شهروندان از تمام اقشار جامعه، پایان دهه‌ها استبداد مذهبی را فریاد می‌زنند.

بلک‌اوت فعلی از نظر تداوم، از قطع اینترنت بدنام در «آبان خونین» ۱۳۹۸ نیز فراتر رفته و نشان‌دهنده هراس عمیق رژیم از لرزان شدن پایه‌های قدرتش در میان فروپاشی فاجعه‌بار اقتصادی و فراخوان‌های گسترده برای تغییرات بنیادین سیاسی است. 

نیروهای امنیتی، از جمله سپاه پاسداران و شبه‌نظامیان خارجی مورد حمایت رژیم، تحت پوشش این تاریکی در حال انجام بازداشت‌های دسته‌جمعی و سرکوب‌های مرگبار در محله‌هایی هستند که فریادهای آزادی در آن‌ها بلندتر از هر جای دیگری است. 

رژیم با کشتن اینترنت، در تلاش است تا مدارک جنایت را نابود کند و اطمینان یابد که خون‌های ریخته‌شده در خیابان‌های ایران مستند نمی‌شود و صدای شجاعانه معترضان پیش از رسیدن به جامعه جهانی، خفه می‌ماند.

ناظران بین‌المللی مانند «نت‌بلاکس» و «عفو بین‌الملل» این اقدام را به عنوان «نقض جدی حقوق بشر» محکوم کرده و خاطرنشان کرده‌اند که زمان‌بندی این قطعی دقیقاً با ساعات اوج اعتراضات هماهنگ شده تا از کارکرد وی‌پی‌ان‌ها و اپلیکیشن‌های پیام‌رسان جلوگیری شود. 

در حالی که حکومت ایران «مشکلات زیرساختی داخلی» را عامل این وضعیت معرفی می‌کند، واقعیت یک تلاش سیستماتیک برای ردیابی دیش‌های ماهواره‌ای استارلینک و غیرفعال کردن سیم‌کارت‌های فعالان است تا تضمین شود هیچ ویدیویی از جنایات آن‌ها به خارج از مرزها درز نمی‌کند. 

این پرده آهنین دیجیتال ثابت می‌کند که تنها پاسخ رژیم به مطالبات مشروع مردم، زور عریان و سرکوب بزدلانه حقیقت است.

هزینه اقتصادی این سانسور سرسام‌آور است؛ میلیاردها دلار خسارت به دلیل فلج شدن تراکنش‌های دیجیتال، سیستم‌های بانکی و خدمات حیاتی مانند بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها به بار آمده که همگی قربانی وسواس رژیم برای کنترل شده‌اند. 

با این حال، مقامات ایران نسبت به رنج و سختی‌های مردم خود بی‌تفاوت باقی مانده‌اند و بقای سیستم شکست‌خورده‌شان را بر جان و معیشت میلیون‌ها انسان مقدم می‌دانند. 

این سیاست «زمین سوخته» در فضای دیجیتال، اعترافی آشکار به ضعف است؛ این وضعیت نشان‌دهنده حکومتی است که دیگر نمی‌تواند با رضایت مردم حکمرانی کند و برای حفظ نظم شکننده و آغشته به خون خود، ناچار است شهروندان را در «ظلمت دیجیتال» فرو ببرد.

علیرغم تلاش‌های حداکثری رژیم برای منزوی کردن آن‌ها، مردم ایران همچنان به مقاومت ادامه می‌دهند و با استفاده از امواج رادیویی کوتاه و لینک‌های ماهواره‌ای قاچاق، پیام می‌دهند که روح انقلاب حتی بدون اتصال به شبکه جهانی شکسته نشده است. 

جهان نباید تنها به این دلیل که صفحه‌های نمایش تاریک شده‌اند، چشم از ایران بردارد؛ سکوت تحمیل‌شده توسط تهران، بلندترین مدرک برای جنایاتی است که پشت درهای بسته در حال وقوع است. 

هر ساعتی که اینترنت قطع باقی می‌ماند، فرصتی دیگر برای رژیم است تا با تصور مصونیت از مجازات، دست به «جنایت علیه بشریت» بزند، و این موضوع، ضرورت پاسخگو کردن این سرکوبگران توسط جامعه بین‌المللی را بیش از هر زمان دیگری حیاتی می‌سازد.