فراجا اگر صدای انتقاد پرسنل خود را نمیشنود، لااقل صدای اعتراض مردم را بشنود
رأی دهید
واقعیتی که در سالهای اخیر کمتر مورد توجه قرار گرفته، نارضایتی گسترده بخشی از نیروهای نظامی و انتظامی، بهویژه پرسنل فراجا، از شرایط اقتصادی و معیشتی خود است؛ نارضایتیای که در مواردی کمسابقه، نهتنها در سطح درونسازمانی بلکه در فضای رسانهای نیز بروز یافته است. . فراجا به این مطالبه به حق پرسنل خود پاسخ مناسبی نداده، اما در خیابان پاسخ تندی به اعتراض کنندگان میدهد.
موج جدید اعتراضات در کشور، در واکنش به رشد توقف ناپذیر قیمت دلار و طلا، بار دیگر این سیلی را به صورت همه زده که اعتراضات اقتصادی و معیشتی به پدیدهای عمومی تبدیل شده است. این اعتراضات تنها به بدنه جامعه محدود نمیشود؛ بلکه نارضایتی در میان بخشی از نیروهای انتظامی نیز به واقعیتی انکارناپذیر بدل شده است. در چنین شرایطی، این پرسش جدی مطرح است که سازمانی ناتوان در پاسخگویی به مطالبات پرسنل خود، با چه منطق و توجیهی از ابزارهای خشن، شلیک مستقیم و برخوردهای غیرمتعارف در مدیریت اعتراضات مردمی استفاده میکند؟
تکرار الگوهای پرهزینه گذشته؛ تجربههای نادیده گرفتهشده
مرور تجربه فراجا در مواجهه با اعتراضات و ناآرامیهای سالهای گذشته نشان میدهد که استفاده از شیوههای سختگیرانه و غیرمنعطف، نهتنها به کنترل پایدار اعتراضات منجر نشده، بلکه در بسیاری از موارد موجب تشدید بحران و افزایش هزینههای سیاسی، اجتماعی و حتی امنیتی شده است. با این حال، به نظر میرسد همچنان همان الگوهای ناکارآمد گذشته، بدون اصلاح جدی، در مدیریت میدانی اعتراضات تکرار میشود؛ الگویی که پیامدهای آن پیشتر نیز به وضوح قابل مشاهده بوده است.
پرسش از فرماندهی فراجا؛ نظارت کجاست؟
آیا فرماندهان فراجا و مقامات ارشد انتظامی، تخلفات و سوءرفتارهای برخی مأموران حاضر در میدان را نمیبینند یا نمیخواهند ببینند؟ چرا برای جلوگیری از شعلهورتر شدن خشم عمومی و رادیکالتر شدن اعتراضات، اقدام بازدارنده و پیشگیرانه صورت نمیگیرد؟ آیا واقعاً لازم است بار دیگر کشور با تلفات انسانی و هزینههای جبرانناپذیر مواجه شود تا ضرورت برخورد قاطع با مأموران متخلف به یاد آورده شود؟
شلیک مستقیم؛ عبور از استانداردهای حرفهای
گزارشها و تصاویر منتشرشده از برخی شهرها، از جمله مرودشت، حاکی از رفتارهایی است که هیچ نسبتی با استانداردهای حرفهای کنترل تجمعات ندارد. شلیک مستقیم به خودرویی که نه اقدام تحریکآمیز دارد و نه خطری متوجه مأموران میکند، نمونهای آشکار از سوءرفتار پرخطر و غیرقابل توجیه است.
این نوع برخوردها نشان میدهد که برخی مأموران، اعتراض را نه عرصه ابراز نارضایتی اجتماعی، بلکه میدان جنگ با دشمن متجاوز تلقی میکنند؛ نگاهی که نتیجهای جز پیچیدهتر شدن اعتراضات و افزایش شکاف میان مردم و نیروهای انتظامی نخواهد داشت.
مسئولیت بازرسی و ضرورت برخورد فوری با متخلفان
در این میان، نقش نهادهای نظارتی فراجا، بهویژه بازرسی، اهمیتی دوچندان پیدا میکند. آیا تصاویر و مستندات منتشر شده مورد بررسی فوری قرار گرفته است؟ آیا با مأموران خاطی، بدون ملاحظه و تعارف سازمانی، برخورد قاطع صورت خواهد گرفت؟ ادامه حضور برخی نیروهای دارای روحیات هیجانی و فاقد آمادگی لازم روحی و روانی در یگانهای عملیاتی، نیازمند بازنگری جدی است؛ بازنگریای که نباید به تعویق انداخته شود.
هزینههای انسانی؛ مسئولیت با کیست؟
اگر جان بیگناهی در اثر اینگونه سوءرفتارها گرفته شود، مسئولیت آن بر عهده چه نهادی خواهد بود؟ آیا باید بار دیگر فجایع تلخ و جبرانناپذیر تکرار شود تا اصلاح رویهها در دستور کار قرار گیرد؟
کشتهشدن برخی جوانان در اعتراضات گذشته همچون کیان پیرفلک در ایذه و یا حوادث مشابه در شهرهایی مانند همدان و موارد دیگر، در چارچوب همین بیاحتیاطیها و رفتارهای غیرضروری قابل تحلیل است؛ مسائلی که میتوانست و میتواند با مدیریت حرفهای از وقوع آن جلوگیریشود.
وظیفه قانونی فراجا؛ کنترل، نه تشدید بحران
بدیهی است که وظیفه نیروی انتظامی، کنترل اعتراضات و مقابله با اغتشاشات است؛ اما این مأموریت باید با حداقل هزینه انسانی، حداکثر خویشتنداری و در چارچوب قانون انجام شود. رفتارهای هیجانی و برخوردهای خشن غیرضروری، نهتنها امنیت ایجاد نمیکند، بلکه زمینه سوءاستفاده رسانهای و سیاسی بیگانگان را فراهم کرده و جامعه را بیش از پیش به حضور خیابانی سوق میدهد.
تفکیک معترض از فرصتطلب؛ ضرورتی انکارناپذیر
نمیتوان انکار کرد که در میان معترضان، عناصر نفوذی، وابسته به سرویسهای بیگانه و فرصتطلب نیز حضور دارند؛ افرادی که نه دغدغه معیشت دارند و نه مطالبات مردمی، بلکه بهدنبال بحرانآفرینی و کشتهسازی برای بهرهبرداری سیاسی هستند. مقابله با این افراد، نیازمند دقت اطلاعاتی، عملیات هدفمند و دستگیری دقیق است، نه برخوردهای کور و پرهزینه با بدنه معترض جامعه.
شفافیت در برخورد با متخلفان؛ راه بازسازی اعتماد عمومی
فراجا ناگزیر است در قبال رفتار پرسنل خود با مسئولیت پذیری، حساسیت بیشتری به خرج دهد و با کوچکترین تخلف، برخوردی سریع، قاطع و شفاف انجام دهد. اعلام عمومی این برخوردها میتواند این پیام را به جامعه منتقل کند که نیروی انتظامی در برابر معترضان قرار ندارد، بلکه با قانونگریزی، خشونت بیضابطه و نفوذ بیگانگان مقابله میکند.
تمایز میان نقد و تخریب؛ احترام به فرماندهان حرفهای
بیان این نگرانیها و انتقادات، بههیچوجه بهمعنای نادیدهگرفتن تلاش فرماندهان آگاه، مردمی و باتجربهای نیست که پیش از اعزام نیروها، بر صبوری، خویشتنداری و احترام به حقوق معترضان تأکید میکنند. تقویت این رویکرد حرفهای و انسانی، تنها راه کاهش تنشها، حفظ سرمایه اجتماعی و جلوگیری از تکرار تجربههای تلخ گذشته است.
موج جدید اعتراضات در کشور، در واکنش به رشد توقف ناپذیر قیمت دلار و طلا، بار دیگر این سیلی را به صورت همه زده که اعتراضات اقتصادی و معیشتی به پدیدهای عمومی تبدیل شده است. این اعتراضات تنها به بدنه جامعه محدود نمیشود؛ بلکه نارضایتی در میان بخشی از نیروهای انتظامی نیز به واقعیتی انکارناپذیر بدل شده است. در چنین شرایطی، این پرسش جدی مطرح است که سازمانی ناتوان در پاسخگویی به مطالبات پرسنل خود، با چه منطق و توجیهی از ابزارهای خشن، شلیک مستقیم و برخوردهای غیرمتعارف در مدیریت اعتراضات مردمی استفاده میکند؟
تکرار الگوهای پرهزینه گذشته؛ تجربههای نادیده گرفتهشده
مرور تجربه فراجا در مواجهه با اعتراضات و ناآرامیهای سالهای گذشته نشان میدهد که استفاده از شیوههای سختگیرانه و غیرمنعطف، نهتنها به کنترل پایدار اعتراضات منجر نشده، بلکه در بسیاری از موارد موجب تشدید بحران و افزایش هزینههای سیاسی، اجتماعی و حتی امنیتی شده است. با این حال، به نظر میرسد همچنان همان الگوهای ناکارآمد گذشته، بدون اصلاح جدی، در مدیریت میدانی اعتراضات تکرار میشود؛ الگویی که پیامدهای آن پیشتر نیز به وضوح قابل مشاهده بوده است.
پرسش از فرماندهی فراجا؛ نظارت کجاست؟
آیا فرماندهان فراجا و مقامات ارشد انتظامی، تخلفات و سوءرفتارهای برخی مأموران حاضر در میدان را نمیبینند یا نمیخواهند ببینند؟ چرا برای جلوگیری از شعلهورتر شدن خشم عمومی و رادیکالتر شدن اعتراضات، اقدام بازدارنده و پیشگیرانه صورت نمیگیرد؟ آیا واقعاً لازم است بار دیگر کشور با تلفات انسانی و هزینههای جبرانناپذیر مواجه شود تا ضرورت برخورد قاطع با مأموران متخلف به یاد آورده شود؟
شلیک مستقیم؛ عبور از استانداردهای حرفهای
گزارشها و تصاویر منتشرشده از برخی شهرها، از جمله مرودشت، حاکی از رفتارهایی است که هیچ نسبتی با استانداردهای حرفهای کنترل تجمعات ندارد. شلیک مستقیم به خودرویی که نه اقدام تحریکآمیز دارد و نه خطری متوجه مأموران میکند، نمونهای آشکار از سوءرفتار پرخطر و غیرقابل توجیه است.
این نوع برخوردها نشان میدهد که برخی مأموران، اعتراض را نه عرصه ابراز نارضایتی اجتماعی، بلکه میدان جنگ با دشمن متجاوز تلقی میکنند؛ نگاهی که نتیجهای جز پیچیدهتر شدن اعتراضات و افزایش شکاف میان مردم و نیروهای انتظامی نخواهد داشت.
مسئولیت بازرسی و ضرورت برخورد فوری با متخلفان
در این میان، نقش نهادهای نظارتی فراجا، بهویژه بازرسی، اهمیتی دوچندان پیدا میکند. آیا تصاویر و مستندات منتشر شده مورد بررسی فوری قرار گرفته است؟ آیا با مأموران خاطی، بدون ملاحظه و تعارف سازمانی، برخورد قاطع صورت خواهد گرفت؟ ادامه حضور برخی نیروهای دارای روحیات هیجانی و فاقد آمادگی لازم روحی و روانی در یگانهای عملیاتی، نیازمند بازنگری جدی است؛ بازنگریای که نباید به تعویق انداخته شود.
هزینههای انسانی؛ مسئولیت با کیست؟
اگر جان بیگناهی در اثر اینگونه سوءرفتارها گرفته شود، مسئولیت آن بر عهده چه نهادی خواهد بود؟ آیا باید بار دیگر فجایع تلخ و جبرانناپذیر تکرار شود تا اصلاح رویهها در دستور کار قرار گیرد؟
کشتهشدن برخی جوانان در اعتراضات گذشته همچون کیان پیرفلک در ایذه و یا حوادث مشابه در شهرهایی مانند همدان و موارد دیگر، در چارچوب همین بیاحتیاطیها و رفتارهای غیرضروری قابل تحلیل است؛ مسائلی که میتوانست و میتواند با مدیریت حرفهای از وقوع آن جلوگیریشود.
وظیفه قانونی فراجا؛ کنترل، نه تشدید بحران
بدیهی است که وظیفه نیروی انتظامی، کنترل اعتراضات و مقابله با اغتشاشات است؛ اما این مأموریت باید با حداقل هزینه انسانی، حداکثر خویشتنداری و در چارچوب قانون انجام شود. رفتارهای هیجانی و برخوردهای خشن غیرضروری، نهتنها امنیت ایجاد نمیکند، بلکه زمینه سوءاستفاده رسانهای و سیاسی بیگانگان را فراهم کرده و جامعه را بیش از پیش به حضور خیابانی سوق میدهد.
تفکیک معترض از فرصتطلب؛ ضرورتی انکارناپذیر
نمیتوان انکار کرد که در میان معترضان، عناصر نفوذی، وابسته به سرویسهای بیگانه و فرصتطلب نیز حضور دارند؛ افرادی که نه دغدغه معیشت دارند و نه مطالبات مردمی، بلکه بهدنبال بحرانآفرینی و کشتهسازی برای بهرهبرداری سیاسی هستند. مقابله با این افراد، نیازمند دقت اطلاعاتی، عملیات هدفمند و دستگیری دقیق است، نه برخوردهای کور و پرهزینه با بدنه معترض جامعه.
شفافیت در برخورد با متخلفان؛ راه بازسازی اعتماد عمومی
فراجا ناگزیر است در قبال رفتار پرسنل خود با مسئولیت پذیری، حساسیت بیشتری به خرج دهد و با کوچکترین تخلف، برخوردی سریع، قاطع و شفاف انجام دهد. اعلام عمومی این برخوردها میتواند این پیام را به جامعه منتقل کند که نیروی انتظامی در برابر معترضان قرار ندارد، بلکه با قانونگریزی، خشونت بیضابطه و نفوذ بیگانگان مقابله میکند.
تمایز میان نقد و تخریب؛ احترام به فرماندهان حرفهای
بیان این نگرانیها و انتقادات، بههیچوجه بهمعنای نادیدهگرفتن تلاش فرماندهان آگاه، مردمی و باتجربهای نیست که پیش از اعزام نیروها، بر صبوری، خویشتنداری و احترام به حقوق معترضان تأکید میکنند. تقویت این رویکرد حرفهای و انسانی، تنها راه کاهش تنشها، حفظ سرمایه اجتماعی و جلوگیری از تکرار تجربههای تلخ گذشته است.
