پایگاه سپاه در سردشت آذربایجان غربی هدف قرار گرفت؛ یک بسیجی کشته شد

به گزارش مهر؛ سپاه شهدای آذربایجان غربی بدون ارائه جزئیات بیشتر درباره هویت گروهک یا انگیزه این حمله، اظهار داشت: این اقدام علیه پایگاه نظامی سپاه در منطقه انجام شده است.

 مسئول روابط‌عمومی سپاه شهدای آذربایجان غربی، اعلام کرد: تیراندازی کور اعضای یک گروهک تروریستی به پایگاه سپاه در سردشت باعث شهادت یک نیروی بسیجی و مجروح‌شدن یک نفر دیگر شد.

سرهنگ شاکر افزود:  اعضای یک گروهک تروریستی ساعاتی پیش [بامداد شنبه] با تیراندازی کور به پایگاه سپاه در نزدیکی روستای اغلان سردشت، یک بسیجی به شهادت رسید و یک نفر دیگر را زخمی کردند.

وی بدون ارائه جزئیات بیشتر درباره هویت گروهک یا انگیزه این حمله، اظهار داشت: این اقدام علیه پایگاه نظامی سپاه در منطقه انجام شده است.

 همچنین به گزارش شبستان به نقل از نوید شاهد؛ بر اساس اعلام سپاه شهرستان سردشت، میثم کبیری، بسیجی از نیروهای پایگاه سپاه روستای اغلان سردشت در جریان تیراندازی اعضای گروهک تروریستی به شهادت رسید.

تحقیقات درباره این حادثه ادامه دارد و مقامات محلی هنوز بیانیه رسمی دیگری منتشر نکرده‌اند.

حملات مشابه در مناطق مرزی ایران و ناامنی‌های گاه‌وبی‌گاه در این مناطق، ریشه‌های پیچیده و چندوجهی دارند. در این بخش، به تفصیل به دلایلی که برخی منتقدان و مخالفان جمهوری اسلامی، این حوادث را به ساختار و سیاست‌های جمهوری اسلامی نسبت می‌دهند، می‌پردازیم:

سرکوب اقلیت‌های قومی و مذهبی و نقض حقوق بشر:
یکی از مهم‌ترین دلایلی که از سوی منتقدان مطرح می‌شود، سیاست‌های جمهوری اسلامی در قبال اقلیت‌های قومی و مذهبی است. در استان‌های مرزی، که عمدتاً محل زندگی اقلیت‌های کرد، بلوچ، عرب و ترکمن هستند، اتهاماتی مبنی بر تبعیض سیستماتیک، محرومیت از حقوق برابر، و سرکوب فرهنگی و سیاسی وجود دارد. این نادیده گرفتن مطالبات مشروع و سرکوب هرگونه صدای مخالف، به جای حل مشکلات، منجر به نارضایتی‌های عمیق شده که می‌تواند زمینه را برای جذب برخی افراد به گروه‌های رادیکال و مسلح فراهم کند. جمهوری اسلامی با نادیده گرفتن تنوع قومی و مذهبی و اعمال سیاست‌های یکسان‌ساز، به جای ایجاد همبستگی ملی، به قطبی‌شدن جامعه و تشدید اختلافات دامن زده است.

فقدان توسعه متوازن و عدالت اجتماعی:
استان‌های مرزی ایران، با وجود برخورداری از منابع طبیعی و موقعیت استراتژیک، اغلب از توسعه اقتصادی و اجتماعی عقب‌مانده‌اند. فقر، بیکاری گسترده، و نبود زیرساخت‌های لازم در این مناطق، به شدت احساس بی‌عدالتی را تقویت می‌کند. منتقدان معتقدند که توزیع ناعادلانه ثروت و تمرکز امکانات در مناطق مرکزی، باعث مهاجرت اجباری جوانان، افزایش فقر و تشدید آسیب‌های اجتماعی در مناطق مرزی شده است. این محرومیت اقتصادی، فضای یأس و ناامیدی را تشدید کرده و بستر مناسبی برای فعالیت گروه‌هایی فراهم می‌آورد که با سوءاستفاده از این شرایط، به جذب نیرو می‌پردازند.

سیاست‌های امنیتی صرف و عدم توجه به راه‌حل‌های سیاسی:
منتقدان بر این باورند که جمهوری اسلامی در مواجهه با ناامنی‌ها و اعتراضات در مناطق مرزی، عمدتاً رویکردی امنیتی و نظامی در پیش گرفته است. پاسخ‌های سخت‌گیرانه، بازداشت‌های گسترده، و استفاده از نیروی قهریه به جای گفت‌وگو، مذاکره، و ارائه راه‌حل‌های سیاسی، باعث تشدید خشونت و دور باطل درگیری‌ها شده است. این رویکرد امنیتی، نه تنها مشکلات را حل نمی‌کند، بلکه به رادیکالیزه شدن بیشتر گروه‌های مخالف و افزایش نفرت از حکومت منجر می‌شود. فقدان فضای باز سیاسی برای بیان مطالبات مشروع و مشارکت اقلیت‌ها در اداره امور، راه را برای فعالیت‌های زیرزمینی و مسلحانه باز کرده است.

مداخلات منطقه‌ای و تاثیر آن بر امنیت داخلی:
سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی و دخالت در امور کشورهای همسایه، از جمله حمایت از گروه‌های شبه‌نظامی در منطقه، به زعم منتقدان، می‌تواند به واکنش‌های خصمانه از سوی رقبا و دشمنان منجر شود. این مداخلات، زمینه را برای حمایت مالی و تسلیحاتی برخی کشورهای خارجی از گروه‌های معارض جمهوری اسلامی فراهم می‌آورد که در نهایت به بی‌ثباتی در مناطق مرزی و افزایش حملات تروریستی منجر می‌شود. به عبارت دیگر، گسترش نفوذ منطقه‌ای، هزینه امنیتی در داخل را نیز به همراه دارد.

فقدان شفافیت و پاسخگویی:
عدم شفافیت در مورد حوادث امنیتی، هویت واقعی عاملان حملات، و نتایج تحقیقات، از دیگر انتقادات مطرح است. منتقدان معتقدند که مقامات جمهوری اسلامی اغلب اطلاعات را به صورت گزینشی منتشر می‌کنند و از ارائه جزئیات کافی خودداری می‌ورزند. این عدم شفافیت، به بی‌اعتمادی عمومی دامن زده و امکان بررسی و تحلیل عمیق‌تر ریشه‌های این حوادث را سلب می‌کند. همچنین، عدم پاسخگویی در قبال نقض حقوق بشر و تخلفات احتمالی نیروهای امنیتی، نارضایتی‌ها را تشدید می‌کند.

از این دیدگاه، حوادثی مانند حمله در سردشت، نه تنها یک مسئله صرفاً امنیتی، بلکه نتیجه مستقیم سیاست‌ها و رویکردهای داخلی و منطقه‌ای جمهوری اسلامی است. سرکوب، تبعیض، عدم توسعه، و رویکرد امنیتی به جای سیاسی، از جمله عواملی هستند که به عقیده منتقدان، بستر را برای رشد نارضایتی و فعالیت گروه‌های مسلح فراهم آورده‌اند و تا زمانی که این ریشه‌ها مورد توجه قرار نگیرند، تکرار چنین حوادثی محتمل خواهد بود.