تلاش برای کشف راز طول عمر ۱۰۰ ساله‌ها از طریق آزمایش خون

دویچه وله: پژوهشگران سوئدی می‌گویند، دلیل این که چرا برخی از افراد ۱۰۰ ساله می‌شوند، ممکن است در پروفایل متابولیک آنها پنهان باشد.

به گزارش مدیکال‌نیوز تودی، مطالعه جدید این پژوهشگران نشان داده، افرادی‌که تا ۱۰۰ سالگی زندگی می‌کنند، کراتینین، گلوکز و اسید اوریک کمتری نسبت به سایر افرادی‌که به این سنین نمی‌رسند، دارند.

پی‌گیری رازهای طول عمر استثنایی چندان آسان نیست. این کار شامل آشکارکردن تأثیر متقابل و پیچیده عوامل ژنتیکی و سبک زندگی و نحوه تعامل آنها در طول زندگی یک فرد است. اما نتایج تحقیق تازه‌ای که در نشریه GeroScience منتشر شده، تفاوت در پروفایل متابولیکی ۱۰۰ ساله‌ها را نشان داده است.

این تحقیق شامل داده‌های سلامت ۴۴ هزار سوئدی بود که در سنین ۶۴ تا ۹۹ سالگی تحت ارزیابی قرار گرفتند. از این افراد هزار و ۲۲۴ نفر تا ۱۰۰ سالگی عمر کردند. اکثریت قریب به اتفاق صدساله‌ها زن بودند. محققان ۱۲ نشانگر زیستی خون مربوط به التهاب، متابولیسم، عملکرد کبد و کلیه، و همچنین سوء‌تغذیه و کم‌خونی را بررسی کردند. همچنین کراتینین، نشانگر وضعیت کلیه، و ظرفیت اتصال به آهن (TIBC) را که کم‌خونی را اندازه‌گیری می‌کند، در شرکت‌کنندگان ردیابی شد.

پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که مقادیر نشانگرهای زیستی در افراد صدساله متمایز از سایرینی است که به این سن نمی‌رسند.

در مجموع، کسانی‌که به صدمین سالگرد تولد خود رسیده‌ بودند از دهه شصت عمرشان، سطح گلوکز، کراتینین و اسید اوریک کمتری نسبت به همسالانشان که به صدسالگی نرسیدند داشتند.

به‌گفته دانشمندان، کراتینین پایین با بهبود عملکرد کلیه مرتبط است.

بنابراین بهبود عملکرد کلیه در افرادی که به ۱۰۰ سالگی می‌رسند، می‌تواند نشانه‌ای از سبک زندگی و رژیم غذایی بهتر باشد. این امر در مورد گلوکز نیز صادق است.

سطح اسید اوریک پایین تر نیز نشان می‌دهد که افراد صدساله سنگ کلیه، بیماری کلیوی یا نقرس نداشته‌اند.

با توجه به بهبود امید به زندگی در جهان، افرادی که بالای ۱۰۰ سال زندگی می‌کنند، گروه سنی در حال رشد هستند. در سال ۲۰۱۵ نزدیک به نیم‌میلیون صدساله در جهان وجود داشت و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۵۰ حدود ۳.۷ میلیون نفر در سراسر جهان بیش از ۱۰۰ سال سن داشته باشند.