رقص و آواز خوانی محمود شهریاری در یکی از فروشگاه های زنجیره ای رفاه

خرس رو برقص آوردیم دمش رو بدست آوردیم. دلقک پس از مسموم کردن بچه هامون و اعدام جوانان عزیزمون کشتن دخترهامون این چه مشنگ بازیه؟

این حرکات زنانه چیه مفتخور پفیوز

۱) چهارشنبه شبها در زمستان سال ۱۳۶۷ (و یا شاید در پاییز سال ۱۳۶۸)، مجموعه‌ی مستند تلویزیونی ۱۴ قسمتی‌ به نام "سراب"، با اجرایی خوب از مجری تازه نفس و چهره‌ی نوی آن روزگار "محمود شهریاری"، از یکی‌ از دو کانال تلویزیون آن‌زمان در ایران پخش می‌شد (کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم). "سراب" -که مشاور هنری و سرپرست مونتاژ آن زنده‌یاد "مرتضی آوینی" بود- روایتگر ایرانیانی بود که در طی سال‌های قبل از آن، بدلیل تغییرات ایجادشده در ۵۷ و سپس جنگ، اقدام به مهاجرت نموده بودند، و حال پس از گذری چند ساله، تصمیم برای بازگشت به ایران گرفته بودند. مجری برنامه "محمود شهریاری" بهمراه گروه فیلمبرداری، هر بار به سالن پروازهای خارجی فرودگاه مهرآباد تهران می‌رفت و با مسافرانی که از راه دور به میهنشان بازمی‌گشتند مصاحبه می‌کرد، و همیشه نیز سوژه‌ی انتخابی آنها -یا بطور واقعی‌ و یا به‌گونه‌ای کمی‌ نمایشی در جلوی دوربین- کسانی بودند که از تن‌دادن به مهاجرت و دوری از زادگاهشان به‌شدت پشیمان شده بودند. یکی از مصاحبه‌شونده‌ها آقایی بود پنجاه‌ و چند ساله، (ادامه ....)

۲) یکی از مصاحبه‌شونده‌ها، آقایی بود پنجاه و چند ساله، که بسیار عصبی و ناراحت بنظر می‌رسید. ایشان برای دوربین و مجری برنامه تعریف کرد که چندین سال قبل از آن (یعنی در نیمه‌ی اپتدایی دهه شصت)، به اصرار همسرش، پس از تلاش‌های فراوان، موفق به گرفتن اقامت امریکا می‌شوند و راهی آنجا می‌گردند. پس از گذشت دو سال، آقا متوجه می‌شود که همسرش با مرد دیگری در ارتباط است، بدین‌سان ناراحت می‌شود و تصمیم می‌گیرد که برای همیشه به ایران بازگردد. بسیار خوب بیاد دارم که محمود شهریاری از مصاحبه‌شونده پرسید: "حالا همسر شما کجا هستند؟"، مرد که انگار آمادگی قبلی برای پاسخ دادن داشت، همانند آنهایی که برای یکدیگر فیلم تعریف می‌کنند، بی‌درنگ گفت: "همونجا آمریکا هست، من تنها برگشتم، ایشون موند تا به انجام *اون کارهای خودش* برسه". شهریاری پرسید: "به انجام چه کارهایی؟"، مرد پاسخ داد: "به همون عیش و نوش و برنامه‌های دیگه‌ای که الان با اون آقا با هم دارن". / پس از شنیدن این جمله، من که ٨-٩ سال بیشتر نداشتم و هنوز بالغ نشده بودم، سوال برایم ایجاد شد: "چه برنامه‌هایی آن‌ها با هم دارند؟" :))))

به به چه بانوی با کمالاتی البته ایشان در نشان دادن جای دوست و دشمن هم دارای کمالات بالایی هستند. در این روزهایی که دختران دلیر میهنم در جنگ نابرابر شیمیایی با اهریمنان کوردل و اشغالگر ایران دست پنجه نرم می‌کنند، این آغا مامان چگونه میتواند به مجلس رقص و پایکوبی برود و دلبرانه خود را بجنباند؟ ایشان در صف مردم هستند؟ به ایشان میشود گفت چوب دو سر نجس چون نه در نزد رژیم محبوبیتی دارد نه در نزد مردم😡🤬😠😤

به به چه بانوی با کمالاتی البته ایشان در نشان دادن جای دوست و دشمن هم دارای کمالات بالایی هستند. در این روزهایی که دختران دلیر میهنم در جنگ نابرابر شیمیایی با اهریمنان کوردل و اشغالگر ایران دست پنجه نرم می‌کنند، این آغا مامان چگونه میتواند به مجلس رقص و پایکوبی برود و دلبرانه خود را بجنباند؟ ایشان در صف مردم هستند؟ به ایشان میشود گفت چوب دو سر نجس چون نه در نزد رژیم محبوبیتی دارد نه در نزد مردم😡🤬😠😤

۲) یکی از مصاحبه‌شونده‌ها، آقایی بود پنجاه و چند ساله، که بسیار عصبی و ناراحت بنظر می‌رسید. ایشان برای دوربین و مجری برنامه تعریف کرد که چندین سال قبل از آن (یعنی در نیمه‌ی اپتدایی دهه شصت)، به اصرار همسرش، پس از تلاش‌های فراوان، موفق به گرفتن اقامت امریکا می‌شوند و راهی آنجا می‌گردند. پس از گذشت دو سال، آقا متوجه می‌شود که همسرش با مرد دیگری در ارتباط است، بدین‌سان ناراحت می‌شود و تصمیم می‌گیرد که برای همیشه به ایران بازگردد. بسیار خوب بیاد دارم که محمود شهریاری از مصاحبه‌شونده پرسید: "حالا همسر شما کجا هستند؟"، مرد که انگار آمادگی قبلی برای پاسخ دادن داشت، همانند آنهایی که برای یکدیگر فیلم تعریف می‌کنند، بی‌درنگ گفت: "همونجا آمریکا هست، من تنها برگشتم، ایشون موند تا به انجام *اون کارهای خودش* برسه". شهریاری پرسید: "به انجام چه کارهایی؟"، مرد پاسخ داد: "به همون عیش و نوش و برنامه‌های دیگه‌ای که الان با اون آقا با هم دارن". / پس از شنیدن این جمله، من که ٨-٩ سال بیشتر نداشتم و هنوز بالغ نشده بودم، سوال برایم ایجاد شد: "چه برنامه‌هایی آن‌ها با هم دارند؟" :))))

۱) چهارشنبه شبها در زمستان سال ۱۳۶۷ (و یا شاید در پاییز سال ۱۳۶۸)، مجموعه‌ی مستند تلویزیونی ۱۴ قسمتی‌ به نام "سراب"، با اجرایی خوب از مجری تازه نفس و چهره‌ی نوی آن روزگار "محمود شهریاری"، از یکی‌ از دو کانال تلویزیون آن‌زمان در ایران پخش می‌شد (کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم). "سراب" -که مشاور هنری و سرپرست مونتاژ آن زنده‌یاد "مرتضی آوینی" بود- روایتگر ایرانیانی بود که در طی سال‌های قبل از آن، بدلیل تغییرات ایجادشده در ۵۷ و سپس جنگ، اقدام به مهاجرت نموده بودند، و حال پس از گذری چند ساله، تصمیم برای بازگشت به ایران گرفته بودند. مجری برنامه "محمود شهریاری" بهمراه گروه فیلمبرداری، هر بار به سالن پروازهای خارجی فرودگاه مهرآباد تهران می‌رفت و با مسافرانی که از راه دور به میهنشان بازمی‌گشتند مصاحبه می‌کرد، و همیشه نیز سوژه‌ی انتخابی آنها -یا بطور واقعی‌ و یا به‌گونه‌ای کمی‌ نمایشی در جلوی دوربین- کسانی بودند که از تن‌دادن به مهاجرت و دوری از زادگاهشان به‌شدت پشیمان شده بودند. یکی از مصاحبه‌شونده‌ها آقایی بود پنجاه‌ و چند ساله، (ادامه ....)

این حرکات زنانه چیه مفتخور پفیوز

خرس رو برقص آوردیم دمش رو بدست آوردیم. دلقک پس از مسموم کردن بچه هامون و اعدام جوانان عزیزمون کشتن دخترهامون این چه مشنگ بازیه؟

خرس رو برقص آوردیم دمش رو بدست آوردیم. دلقک پس از مسموم کردن بچه هامون و اعدام جوانان عزیزمون کشتن دخترهامون این چه مشنگ بازیه؟

این حرکات زنانه چیه مفتخور پفیوز

۱) چهارشنبه شبها در زمستان سال ۱۳۶۷ (و یا شاید در پاییز سال ۱۳۶۸)، مجموعه‌ی مستند تلویزیونی ۱۴ قسمتی‌ به نام "سراب"، با اجرایی خوب از مجری تازه نفس و چهره‌ی نوی آن روزگار "محمود شهریاری"، از یکی‌ از دو کانال تلویزیون آن‌زمان در ایران پخش می‌شد (کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم). "سراب" -که مشاور هنری و سرپرست مونتاژ آن زنده‌یاد "مرتضی آوینی" بود- روایتگر ایرانیانی بود که در طی سال‌های قبل از آن، بدلیل تغییرات ایجادشده در ۵۷ و سپس جنگ، اقدام به مهاجرت نموده بودند، و حال پس از گذری چند ساله، تصمیم برای بازگشت به ایران گرفته بودند. مجری برنامه "محمود شهریاری" بهمراه گروه فیلمبرداری، هر بار به سالن پروازهای خارجی فرودگاه مهرآباد تهران می‌رفت و با مسافرانی که از راه دور به میهنشان بازمی‌گشتند مصاحبه می‌کرد، و همیشه نیز سوژه‌ی انتخابی آنها -یا بطور واقعی‌ و یا به‌گونه‌ای کمی‌ نمایشی در جلوی دوربین- کسانی بودند که از تن‌دادن به مهاجرت و دوری از زادگاهشان به‌شدت پشیمان شده بودند. یکی از مصاحبه‌شونده‌ها آقایی بود پنجاه‌ و چند ساله، (ادامه ....)

۲) یکی از مصاحبه‌شونده‌ها، آقایی بود پنجاه و چند ساله، که بسیار عصبی و ناراحت بنظر می‌رسید. ایشان برای دوربین و مجری برنامه تعریف کرد که چندین سال قبل از آن (یعنی در نیمه‌ی اپتدایی دهه شصت)، به اصرار همسرش، پس از تلاش‌های فراوان، موفق به گرفتن اقامت امریکا می‌شوند و راهی آنجا می‌گردند. پس از گذشت دو سال، آقا متوجه می‌شود که همسرش با مرد دیگری در ارتباط است، بدین‌سان ناراحت می‌شود و تصمیم می‌گیرد که برای همیشه به ایران بازگردد. بسیار خوب بیاد دارم که محمود شهریاری از مصاحبه‌شونده پرسید: "حالا همسر شما کجا هستند؟"، مرد که انگار آمادگی قبلی برای پاسخ دادن داشت، همانند آنهایی که برای یکدیگر فیلم تعریف می‌کنند، بی‌درنگ گفت: "همونجا آمریکا هست، من تنها برگشتم، ایشون موند تا به انجام *اون کارهای خودش* برسه". شهریاری پرسید: "به انجام چه کارهایی؟"، مرد پاسخ داد: "به همون عیش و نوش و برنامه‌های دیگه‌ای که الان با اون آقا با هم دارن". / پس از شنیدن این جمله، من که ٨-٩ سال بیشتر نداشتم و هنوز بالغ نشده بودم، سوال برایم ایجاد شد: "چه برنامه‌هایی آن‌ها با هم دارند؟" :))))

به به چه بانوی با کمالاتی البته ایشان در نشان دادن جای دوست و دشمن هم دارای کمالات بالایی هستند. در این روزهایی که دختران دلیر میهنم در جنگ نابرابر شیمیایی با اهریمنان کوردل و اشغالگر ایران دست پنجه نرم می‌کنند، این آغا مامان چگونه میتواند به مجلس رقص و پایکوبی برود و دلبرانه خود را بجنباند؟ ایشان در صف مردم هستند؟ به ایشان میشود گفت چوب دو سر نجس چون نه در نزد رژیم محبوبیتی دارد نه در نزد مردم😡🤬😠😤

خرس رو برقص آوردیم دمش رو بدست آوردیم. دلقک پس از مسموم کردن بچه هامون و اعدام جوانان عزیزمون کشتن دخترهامون این چه مشنگ بازیه؟

این حرکات زنانه چیه مفتخور پفیوز

۱) چهارشنبه شبها در زمستان سال ۱۳۶۷ (و یا شاید در پاییز سال ۱۳۶۸)، مجموعه‌ی مستند تلویزیونی ۱۴ قسمتی‌ به نام "سراب"، با اجرایی خوب از مجری تازه نفس و چهره‌ی نوی آن روزگار "محمود شهریاری"، از یکی‌ از دو کانال تلویزیون آن‌زمان در ایران پخش می‌شد (کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم). "سراب" -که مشاور هنری و سرپرست مونتاژ آن زنده‌یاد "مرتضی آوینی" بود- روایتگر ایرانیانی بود که در طی سال‌های قبل از آن، بدلیل تغییرات ایجادشده در ۵۷ و سپس جنگ، اقدام به مهاجرت نموده بودند، و حال پس از گذری چند ساله، تصمیم برای بازگشت به ایران گرفته بودند. مجری برنامه "محمود شهریاری" بهمراه گروه فیلمبرداری، هر بار به سالن پروازهای خارجی فرودگاه مهرآباد تهران می‌رفت و با مسافرانی که از راه دور به میهنشان بازمی‌گشتند مصاحبه می‌کرد، و همیشه نیز سوژه‌ی انتخابی آنها -یا بطور واقعی‌ و یا به‌گونه‌ای کمی‌ نمایشی در جلوی دوربین- کسانی بودند که از تن‌دادن به مهاجرت و دوری از زادگاهشان به‌شدت پشیمان شده بودند. یکی از مصاحبه‌شونده‌ها آقایی بود پنجاه‌ و چند ساله، (ادامه ....)

به به چه بانوی با کمالاتی البته ایشان در نشان دادن جای دوست و دشمن هم دارای کمالات بالایی هستند. در این روزهایی که دختران دلیر میهنم در جنگ نابرابر شیمیایی با اهریمنان کوردل و اشغالگر ایران دست پنجه نرم می‌کنند، این آغا مامان چگونه میتواند به مجلس رقص و پایکوبی برود و دلبرانه خود را بجنباند؟ ایشان در صف مردم هستند؟ به ایشان میشود گفت چوب دو سر نجس چون نه در نزد رژیم محبوبیتی دارد نه در نزد مردم😡🤬😠😤

۲) یکی از مصاحبه‌شونده‌ها، آقایی بود پنجاه و چند ساله، که بسیار عصبی و ناراحت بنظر می‌رسید. ایشان برای دوربین و مجری برنامه تعریف کرد که چندین سال قبل از آن (یعنی در نیمه‌ی اپتدایی دهه شصت)، به اصرار همسرش، پس از تلاش‌های فراوان، موفق به گرفتن اقامت امریکا می‌شوند و راهی آنجا می‌گردند. پس از گذشت دو سال، آقا متوجه می‌شود که همسرش با مرد دیگری در ارتباط است، بدین‌سان ناراحت می‌شود و تصمیم می‌گیرد که برای همیشه به ایران بازگردد. بسیار خوب بیاد دارم که محمود شهریاری از مصاحبه‌شونده پرسید: "حالا همسر شما کجا هستند؟"، مرد که انگار آمادگی قبلی برای پاسخ دادن داشت، همانند آنهایی که برای یکدیگر فیلم تعریف می‌کنند، بی‌درنگ گفت: "همونجا آمریکا هست، من تنها برگشتم، ایشون موند تا به انجام *اون کارهای خودش* برسه". شهریاری پرسید: "به انجام چه کارهایی؟"، مرد پاسخ داد: "به همون عیش و نوش و برنامه‌های دیگه‌ای که الان با اون آقا با هم دارن". / پس از شنیدن این جمله، من که ٨-٩ سال بیشتر نداشتم و هنوز بالغ نشده بودم، سوال برایم ایجاد شد: "چه برنامه‌هایی آن‌ها با هم دارند؟" :))))

۲) یکی از مصاحبه‌شونده‌ها، آقایی بود پنجاه و چند ساله، که بسیار عصبی و ناراحت بنظر می‌رسید. ایشان برای دوربین و مجری برنامه تعریف کرد که چندین سال قبل از آن (یعنی در نیمه‌ی اپتدایی دهه شصت)، به اصرار همسرش، پس از تلاش‌های فراوان، موفق به گرفتن اقامت امریکا می‌شوند و راهی آنجا می‌گردند. پس از گذشت دو سال، آقا متوجه می‌شود که همسرش با مرد دیگری در ارتباط است، بدین‌سان ناراحت می‌شود و تصمیم می‌گیرد که برای همیشه به ایران بازگردد. بسیار خوب بیاد دارم که محمود شهریاری از مصاحبه‌شونده پرسید: "حالا همسر شما کجا هستند؟"، مرد که انگار آمادگی قبلی برای پاسخ دادن داشت، همانند آنهایی که برای یکدیگر فیلم تعریف می‌کنند، بی‌درنگ گفت: "همونجا آمریکا هست، من تنها برگشتم، ایشون موند تا به انجام *اون کارهای خودش* برسه". شهریاری پرسید: "به انجام چه کارهایی؟"، مرد پاسخ داد: "به همون عیش و نوش و برنامه‌های دیگه‌ای که الان با اون آقا با هم دارن". / پس از شنیدن این جمله، من که ٨-٩ سال بیشتر نداشتم و هنوز بالغ نشده بودم، سوال برایم ایجاد شد: "چه برنامه‌هایی آن‌ها با هم دارند؟" :))))

به به چه بانوی با کمالاتی البته ایشان در نشان دادن جای دوست و دشمن هم دارای کمالات بالایی هستند. در این روزهایی که دختران دلیر میهنم در جنگ نابرابر شیمیایی با اهریمنان کوردل و اشغالگر ایران دست پنجه نرم می‌کنند، این آغا مامان چگونه میتواند به مجلس رقص و پایکوبی برود و دلبرانه خود را بجنباند؟ ایشان در صف مردم هستند؟ به ایشان میشود گفت چوب دو سر نجس چون نه در نزد رژیم محبوبیتی دارد نه در نزد مردم😡🤬😠😤

۱) چهارشنبه شبها در زمستان سال ۱۳۶۷ (و یا شاید در پاییز سال ۱۳۶۸)، مجموعه‌ی مستند تلویزیونی ۱۴ قسمتی‌ به نام "سراب"، با اجرایی خوب از مجری تازه نفس و چهره‌ی نوی آن روزگار "محمود شهریاری"، از یکی‌ از دو کانال تلویزیون آن‌زمان در ایران پخش می‌شد (کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم). "سراب" -که مشاور هنری و سرپرست مونتاژ آن زنده‌یاد "مرتضی آوینی" بود- روایتگر ایرانیانی بود که در طی سال‌های قبل از آن، بدلیل تغییرات ایجادشده در ۵۷ و سپس جنگ، اقدام به مهاجرت نموده بودند، و حال پس از گذری چند ساله، تصمیم برای بازگشت به ایران گرفته بودند. مجری برنامه "محمود شهریاری" بهمراه گروه فیلمبرداری، هر بار به سالن پروازهای خارجی فرودگاه مهرآباد تهران می‌رفت و با مسافرانی که از راه دور به میهنشان بازمی‌گشتند مصاحبه می‌کرد، و همیشه نیز سوژه‌ی انتخابی آنها -یا بطور واقعی‌ و یا به‌گونه‌ای کمی‌ نمایشی در جلوی دوربین- کسانی بودند که از تن‌دادن به مهاجرت و دوری از زادگاهشان به‌شدت پشیمان شده بودند. یکی از مصاحبه‌شونده‌ها آقایی بود پنجاه‌ و چند ساله، (ادامه ....)

این حرکات زنانه چیه مفتخور پفیوز

خرس رو برقص آوردیم دمش رو بدست آوردیم. دلقک پس از مسموم کردن بچه هامون و اعدام جوانان عزیزمون کشتن دخترهامون این چه مشنگ بازیه؟