نماینده حشمتالله فلاحتپیشه، سابق مجلس ایران: اگر توافق نکنیم سالی ۳۶ میلیارد دلار ضرر میکنیم
رأی دهید
بنا بر آمارهای رسمی ارائه شده از سوی مقامات دولتی ایران، ضرر ناشی از ادامه تحریمهای اعمال شده علیه ایران هر ماه بیش از 3 میلیارد دلار برآورد شده است که با به نتیجه رسیدن مذاکرات احیای برجام، دستکم بخشی از این ضررها که مربوط به حدود 2100 تحریم مرتبط به برنامه هستهای ایران است، جلوگیری خواهد شد.
حدود دو هفته پیش و در آستانه دستیابی به توافق نیز، نخستوزیر اسرائیل به همین موضوع اشاره کرده و گفته بود که حکومت ایران در اثر احیای برجام و برداشته شدن تحریمها به پولهای کلانی دست خواهد یافت و سالانه 100 میلیارد دلار پول صرف اقدامات خرابکارانه و تداوم جنگهای نیابتی خود در منطقه خواهد کرد.
بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسبق اسرائیل نیز اخیرا در واکنش به احتمال دستیابی به توافق هستهای با ایران، اظهار داشت که دولت آمریکا با این توافق تنها خود را «بیاعتبار» میکند و ایران در طول یک دهه به یک تریلیون دلار برای تامین مالی تروریسم دسترسی پیدا خواهد کرد و به هیچ توافقی حتی اگر توافق خوبی باشد نیز پایبند نخواهد شد.
مقامات ایران برای فروش نفت خود در شرایط تحریم حاضر به پرداخت رشوه، تخفیف و حتی مبادله پایاپای و دریافت کالاهای مصرفی در مقابل نفت شدهاند. چنانچه تحریمهای برنامه اتمی ایران در اثر احیای برجام برداشته شود، حکومت ایران با توجه به نیاز مبرم کنونی به انرژی در بازارهای جهانی، خواهد توانست پولهای کلانی را بهدست آورد.
برخی منتقدان رژیم ایران معتقدند که این کشور در زمان رفع تحریمها در پی امضای توافق برجام در سال 2015، پولهای آزاد شده را نه برای مصارف داخلی و توسعه ایران، بلکه برای آتشافروزی و تداوم جنگهای نیابتی خود در عراق، یمن، سوریه، لبنان و غزه هزینه کرده است.
در چند روز گذشته با ارائه پاسخ دوم ایران در ارتباط با پیشنویس توافق ارائه شده از سوی اروپا، مقامهای ارشد دیپلماتیک اروپایی و آمریکایی، نسبت به در معرض خطر قرار گرفتن توافق، هشدار دادهاند.
در همین رابطه، یک مقام ارشد دولت جو بایدن نیز به وبسایت آمریکایی «پولیتیکو» گفته است که «پاسخ ایران اصلا دلگرم کننده نیست.»
در روزهای گذشته مقامهای دیپلماتیک بسیاری مدعی شدهاند که فعلا خبری از توافق بین ایران و قدرتهای غربی بر سر برنامه هستهای این کشور نیست.
بهنظر میرسد این موضوع، نگرانیهایی را در بدنه حکومت ایران ایجاد کرده و برخی سیاستمداران ایرانی قصد دارند، با برجسته کردن زیانهای نرسیدن به یک توافق، هسته سخت قدرت و مراکز تصمیمگیری این کشور را به عقبنیشنی و امضای توافق متقاعد سازند.
