آیا مردم ایران نجات خواهند یافت؟

تو را ای برادر تن آباد باد. دل شاه ایران به تو شاد باد. که این قادسی گورگاه منست. کفن جوشن و خون کلاه منست. چنین است راز سپهر بلند. تو دل را به درد من اندر مبند. دو دیده زشاه جهان برمدار. فدی کن تن خویش در کارزار. که زود آید این روز آهرمنی. چو گردون گردان کند دشمنی. چو نامه به مهر اندر آورد گفت. که پوینده با آفرین باد جفت. که این نامه نزد برادر برد. بگوید جزین هرچ اندر خورد

تو را ای برادر تن آباد باد. دل شاه ایران به تو شاد باد. که این قادسی گورگاه منست. کفن جوشن و خون کلاه منست. چنین است راز سپهر بلند. تو دل را به درد من اندر مبند. دو دیده زشاه جهان برمدار. فدی کن تن خویش در کارزار. که زود آید این روز آهرمنی. چو گردون گردان کند دشمنی. چو نامه به مهر اندر آورد گفت. که پوینده با آفرین باد جفت. که این نامه نزد برادر برد. بگوید جزین هرچ اندر خورد

تو را ای برادر تن آباد باد. دل شاه ایران به تو شاد باد. که این قادسی گورگاه منست. کفن جوشن و خون کلاه منست. چنین است راز سپهر بلند. تو دل را به درد من اندر مبند. دو دیده زشاه جهان برمدار. فدی کن تن خویش در کارزار. که زود آید این روز آهرمنی. چو گردون گردان کند دشمنی. چو نامه به مهر اندر آورد گفت. که پوینده با آفرین باد جفت. که این نامه نزد برادر برد. بگوید جزین هرچ اندر خورد

تو را ای برادر تن آباد باد. دل شاه ایران به تو شاد باد. که این قادسی گورگاه منست. کفن جوشن و خون کلاه منست. چنین است راز سپهر بلند. تو دل را به درد من اندر مبند. دو دیده زشاه جهان برمدار. فدی کن تن خویش در کارزار. که زود آید این روز آهرمنی. چو گردون گردان کند دشمنی. چو نامه به مهر اندر آورد گفت. که پوینده با آفرین باد جفت. که این نامه نزد برادر برد. بگوید جزین هرچ اندر خورد

تو را ای برادر تن آباد باد. دل شاه ایران به تو شاد باد. که این قادسی گورگاه منست. کفن جوشن و خون کلاه منست. چنین است راز سپهر بلند. تو دل را به درد من اندر مبند. دو دیده زشاه جهان برمدار. فدی کن تن خویش در کارزار. که زود آید این روز آهرمنی. چو گردون گردان کند دشمنی. چو نامه به مهر اندر آورد گفت. که پوینده با آفرین باد جفت. که این نامه نزد برادر برد. بگوید جزین هرچ اندر خورد