سکس و فوتبال؛ رابطه جنسی مانع است یا عامل موفقیت؟

داشتن رابطه جنسی، زمان، چگونگی و فاصله آن با مسابقه سوالی است که همیشه پیش روی بازیکنان فوتبال قرار داشته است. مدتی قبل پپ گواردیولا سرمربی منچستر سیتی، قهرمان لیگ برتر فوتبال انگلستان، گفت که داشتن رابطه جنسی موجب می‌شود که فوتبالیست‌‌ها تبدیل به بازیکنان بهتری شوند.
 
روماریو، ستاره تیم ملی برزیل در جام جهانی ۱۹۹۴ هم در پاسخ به این که چه نصیحتی برای گابریل خسوس، ملی‌پوش برزیلی برای عملکرد بهتر در جام جهانی دارد، گفت: "اولین نصحیت من این است که تا می‌تواند سکس خوب داشت باشد."
 
از طرف دیگر مربیانی مانند سافت سوشیچ از بوسنی و هرزگوین و میگوئل هررا از مکزیک، کاملا مخالف هرگونه رابطه یا عمل جنسی (حتی خودارضایی) هستند. باوری که ریشه آن به اولین جام جهانی در سال ١٩٣٠ باز‌می‌گردد، زمانی که عقیده غالب این بود: هر عملی که باعث خارج شدن اسپرم از بدن مرد بشود از قدرت مردانگی و جسمانی او کم می‌کند.
 
بحث ارتباط سکس و مسابقات حرفه‌ای سابقه‌ای بسیار طولانی دارد. در زمان شروع بازی‌های المپیک در یونان باستان و در طب چینی توصیه بر این بوده که یک ورزشکار حرفه‌ای نباید رابطه جنسی داشته باشد تا بتواند تمام قوای روحی و جسمی‌اش را بر روی عملکرد ورزشی‌ و هدفی که دارد متمرکز کند.
 
حالا هم رویکرد تیم‌های مختلف نسبت به این موضوع متفاوت است. در بعضی تیم‌ها مثل نیجریه بازیکنان تنها می‌توانند با همسرانشان رابطه داشته باشند که تمرکزشان را از دست ندهند. حامیان این روند می‌گویند اگر ورزشکاران به دنبال شخصی بگردند که با او سکس داشته باشند، موجب می‌شود انرژی روحی و جسمی قابل توجهی مصرف کنند و ضمن این که احتمال شب‌زنده‌داری بازیکنان هم بالاتر می‌رود.
 
از آن زمان تا کنون مطالعات بسیار محدودی در این زمینه انجام شده است (همه بر روی مردان)؛ از جمله تحقیقی که اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی چاپ شد و طی آن با بررسی فقط ١١ نفر به این نتیجه رسید: عملکرد گروهی که سکس داشته‌اند و گروهی که از داشتن رابطه جنسی خودداری کرده بودند تفاوت معنی‌داری نداشته است.
 
مطالعه دیگری که نتایج ٣١ پژوهش را بازنگری و جمع‌آوری کرده بود هم نتیجه واحدی در برنداشت که بتوان گفت داشتن یا نداشتن رابطه جنسی به افزایش کارآیی ورزشکاران کمک می‌کند.
 
در مجموع ۴ دلیل اصلی در مورد داشتن یا نداشتن رابطه جنسی پیش از یک مسابقه بزرگ مطرح است:
 
    ضعف فیزیکی: در زبان فارسی هم اصطلاح سست شدن کمر یا زانو پس از رابطه جنسی به همین موضوع اشاره دارد
    از دست دادن تمرکز: بخصوص اگر خودارضایی نباشد و حضور شریک جنسی در میان باشد
    کمبود خواب و شب زنده داری
    ذخیره هیجان برای مسابقه: مردی که رابطه جنسی ندارد عصبی می‌شود و در بدنش تنشی ایجاد می‌شود که می‌تواند به هیجان بیشتر در مسابقه کمک کند
 
در سال‌های اخیر این قضیه بسیار مورد توجه رسانه‌ها قرارگرفته اما کماکان پژوهشی در دست نیست که بازیکنان فوتبال را به داشتن یا نداشتن رابطه جنسی در نزدیکی زمان مسابقه یا هنگام برگزاری تورنمنت‌های طولانی‌تر، مانند جام جهانی تشویق کند. کلا تعداد انگشت‌شماری از مطالعات در دست هست که بر روی تعداد بسیار کمی از افراد انجام شده‌ا‌ند؛ نتایجی که قابل تعمیم هم نیستند.
 
اما نتایج همین پژوهش‌های محدود هم نشان می‌دهد که رابطه جنسی قبل از مسابقه نقش منفی ندارد و نمی‌توان گفت که احتمال مصدومیت یک ورزشکار حرفه‌ای را در روز بعد بیشتر می‌کند.
 
شماری از مربی‌های با تجربه معتقدند که رابطه جنسی به خودی خود هیچ ایرادی ندارد و در بعضی موارد مفید هم هست. با توجه به این که بعضی ورزشکاران گفته‌اند که پس از خود ارضایی یا رابطه جنسی، بهتر خوابیده‌اند و در نتیجه هنگام مطالعه سرحال‌تر بوده‌اند.
 
بسیاری از مربی‌ها توصیه می‌کنند که ورزشکاران حرفه‌ای خودارضایی را جانشین رابطه جنسی کنند، به این دلیل که سکس داشتن به معنی حضور شخص دیگری است و به احتمال زیاد ورزشکار تمایل پیدا می‌کند تا با شریک جنسی‌اش وقت بگذراند و حواشی ناشی از آن موجب کاهش تمرکز و تضعیف عملکرد ورزشکار می‌شود.
 
از سوی دیگر بعضی مربی‌ها هم معتقد هستند که اگر فرد این قدر "ضعیف" است که نمی‌تواند نیاز جنسی‌اش را مهار کند بنابراین اصلا ورزشکار خوبی نیست؛ عقیده‌ای که در جامعه جهانی تعداد ناچیزی طرفدار دارد.
 
در پایان این نکته هم باید ذکر شود که این پژوهش‌ها در مورد زنان ورزشکار انجام نشده است، هرچند که شماری از زنان ورزشکار گفته‌اند پیش از مسابقه‌های مهم داشتن رابطه جنسی به نشاط فیزیکی‌شان کمک می‌کند.