صف نذری بگیران در حال تماشای کودکی که در سطل زباله به دنبال روزی است - عکس

اونچه که می‌خوام بگم هیچ توجیهی‌ در مورد این عکس نمیده. ولی‌ خواستم بگم. چند سالِ پیش ایران بودم حوالیه بازارِ بزرگِ تهران. یک سری از همین کودکان، دوتا دوتا باهم ظرفِ اشغالهارو می‌گشتند. یکیشون فرز مثلِ موش خودشو مینداخت تو ظرفِ اشغال، اشغال هارو جدا میکرد دیگری مینداخت تو گونی. من رفتم کبابی دوتا ساندویج کبابه پر ملاط برای این بچها گرفتم دادم بهشون. اون بزرگتر که ۱۱/۱۲ سال بیشتر نداشت، ساندویج هارا انداخت تو کیسه. من گفتم: ننداز پسرم بخور ناهار بخور، بدون اینکه دست از کار برداره بهمون فرزی گفت: نمیتونم. یه خانمی اونجا دست منو گرفت گفت: خانم ولش کن. صاحبانشون دارن نگاهت میکنند دنبال دردِ سر میگردی. ما هم دلمون میسوزه ولی‌ کاری نمیتونیم بکنیم. مشکلِ این کودکان مشکلِ رژیمِ . از دستِ مردم کاری بر نمیاد. با تمامِ این حرفها، بی‌ طرفیه ملت توجیه نمی‌شه.

اونچه که می‌خوام بگم هیچ توجیهی‌ در مورد این عکس نمیده. ولی‌ خواستم بگم. چند سالِ پیش ایران بودم حوالیه بازارِ بزرگِ تهران. یک سری از همین کودکان، دوتا دوتا باهم ظرفِ اشغالهارو می‌گشتند. یکیشون فرز مثلِ موش خودشو مینداخت تو ظرفِ اشغال، اشغال هارو جدا میکرد دیگری مینداخت تو گونی. من رفتم کبابی دوتا ساندویج کبابه پر ملاط برای این بچها گرفتم دادم بهشون. اون بزرگتر که ۱۱/۱۲ سال بیشتر نداشت، ساندویج هارا انداخت تو کیسه. من گفتم: ننداز پسرم بخور ناهار بخور، بدون اینکه دست از کار برداره بهمون فرزی گفت: نمیتونم. یه خانمی اونجا دست منو گرفت گفت: خانم ولش کن. صاحبانشون دارن نگاهت میکنند دنبال دردِ سر میگردی. ما هم دلمون میسوزه ولی‌ کاری نمیتونیم بکنیم. مشکلِ این کودکان مشکلِ رژیمِ . از دستِ مردم کاری بر نمیاد. با تمامِ این حرفها، بی‌ طرفیه ملت توجیه نمی‌شه.

اونچه که می‌خوام بگم هیچ توجیهی‌ در مورد این عکس نمیده. ولی‌ خواستم بگم. چند سالِ پیش ایران بودم حوالیه بازارِ بزرگِ تهران. یک سری از همین کودکان، دوتا دوتا باهم ظرفِ اشغالهارو می‌گشتند. یکیشون فرز مثلِ موش خودشو مینداخت تو ظرفِ اشغال، اشغال هارو جدا میکرد دیگری مینداخت تو گونی. من رفتم کبابی دوتا ساندویج کبابه پر ملاط برای این بچها گرفتم دادم بهشون. اون بزرگتر که ۱۱/۱۲ سال بیشتر نداشت، ساندویج هارا انداخت تو کیسه. من گفتم: ننداز پسرم بخور ناهار بخور، بدون اینکه دست از کار برداره بهمون فرزی گفت: نمیتونم. یه خانمی اونجا دست منو گرفت گفت: خانم ولش کن. صاحبانشون دارن نگاهت میکنند دنبال دردِ سر میگردی. ما هم دلمون میسوزه ولی‌ کاری نمیتونیم بکنیم. مشکلِ این کودکان مشکلِ رژیمِ . از دستِ مردم کاری بر نمیاد. با تمامِ این حرفها، بی‌ طرفیه ملت توجیه نمی‌شه.

اونچه که می‌خوام بگم هیچ توجیهی‌ در مورد این عکس نمیده. ولی‌ خواستم بگم. چند سالِ پیش ایران بودم حوالیه بازارِ بزرگِ تهران. یک سری از همین کودکان، دوتا دوتا باهم ظرفِ اشغالهارو می‌گشتند. یکیشون فرز مثلِ موش خودشو مینداخت تو ظرفِ اشغال، اشغال هارو جدا میکرد دیگری مینداخت تو گونی. من رفتم کبابی دوتا ساندویج کبابه پر ملاط برای این بچها گرفتم دادم بهشون. اون بزرگتر که ۱۱/۱۲ سال بیشتر نداشت، ساندویج هارا انداخت تو کیسه. من گفتم: ننداز پسرم بخور ناهار بخور، بدون اینکه دست از کار برداره بهمون فرزی گفت: نمیتونم. یه خانمی اونجا دست منو گرفت گفت: خانم ولش کن. صاحبانشون دارن نگاهت میکنند دنبال دردِ سر میگردی. ما هم دلمون میسوزه ولی‌ کاری نمیتونیم بکنیم. مشکلِ این کودکان مشکلِ رژیمِ . از دستِ مردم کاری بر نمیاد. با تمامِ این حرفها، بی‌ طرفیه ملت توجیه نمی‌شه.

اونچه که می‌خوام بگم هیچ توجیهی‌ در مورد این عکس نمیده. ولی‌ خواستم بگم. چند سالِ پیش ایران بودم حوالیه بازارِ بزرگِ تهران. یک سری از همین کودکان، دوتا دوتا باهم ظرفِ اشغالهارو می‌گشتند. یکیشون فرز مثلِ موش خودشو مینداخت تو ظرفِ اشغال، اشغال هارو جدا میکرد دیگری مینداخت تو گونی. من رفتم کبابی دوتا ساندویج کبابه پر ملاط برای این بچها گرفتم دادم بهشون. اون بزرگتر که ۱۱/۱۲ سال بیشتر نداشت، ساندویج هارا انداخت تو کیسه. من گفتم: ننداز پسرم بخور ناهار بخور، بدون اینکه دست از کار برداره بهمون فرزی گفت: نمیتونم. یه خانمی اونجا دست منو گرفت گفت: خانم ولش کن. صاحبانشون دارن نگاهت میکنند دنبال دردِ سر میگردی. ما هم دلمون میسوزه ولی‌ کاری نمیتونیم بکنیم. مشکلِ این کودکان مشکلِ رژیمِ . از دستِ مردم کاری بر نمیاد. با تمامِ این حرفها، بی‌ طرفیه ملت توجیه نمی‌شه.