حضور با دمپایی و گرم کن در مراسمی رسمی !

والا باقیشونم بجز هاشمی،همچین تفاوتی بدارند.انگار اومدن بالماسکه

آدرس دانلود این فیلم موهن رو کسی نداره !؟ کسی که باید دراینمورد نظر بده مردم هستند.

اصولا آقایون ایرانی‌ خیلی‌ بد لباس هستند

خب اقای محمد رحمانیان . با حالت درویش مسلکی خواسته خلوص نیت خودش را برساند ...

1) درد سینمای حال حاضر ایران اینست، که دوگانگی‌های اجتماعی در آن‌ نفوذ دارد و بدتر از همه اینکه کشور‌های دیگر، سینمای ایران را با فیلمهایی میشناسند که پسربچه ای بخاطر دفتر مشقش، باید از این روستا به آن‌ روستا برود (فیلمک *خانه دوست کجاست ۱۳۶۵* - کارگردان: عباس کیارستمی) و ناخودآگاه این فکر به دنیا تحمیل میشود که ایران روستایی ست که هیچ آبادانی و نشان از پیشرفت و سازندگی در آن وجود نداشته و ندارد. کسانی همچون آقای کیارستمی، خائنی بیش نیستند. ایشان، فکر تبلیغاتی ‌اش بسیار خوب است، چرا که در سال‌های پایانی دهه ی هفتاد، آن‌ بیلبورد‌های معروف زرد رنگ و خوش فکرانه ی ا و ب، که سپس تبدیل شد به *کتاب اول*، ایده و اجرای او بود، اما دوربین فیلمسازی ‌اش، ایران را در بیشتر موارد، یا دشت بی‌ آب و علفی نشان میدهد، و یا روستایی که هیچ امکاناتی ندارد، اما خود ایشان، زندگی‌ ‌اش مدرن است و به جاهای درجه یک و لوکس دنیا رفت و آمد دارد. ...

2) فستیوالهای آبکی‌ همچون کن، و کلا فضای هنری فرانسه، همیشه سعی در حمایت از سطح بدوی و هنرهای نخ نما شده در کشورهای جهان سوم را داشته است. مابقی چنین فستیوالهایی هم که شیر و ببر طلایی به امثال آقایان کیارستمی، پناهی و فرهادی جایزه میدهند، هیچکدامشان به ماهیت و اصل هنر فیلمسازی توجه نداشته و ندارند، بلکه همیشه منظورهای سیاسی و تایید روند اپتدایی حرکت هنر، در کشورهای جهان سوم را در دستور کار خویش داشته اند. / نمونه‌ ای دیگر، فیلم پرسروصدای جدایی نادر از سیمین بود. فیلمی کاملن سفارشی از جانب ایران که البته کارگردانش از سویی با رعایت تمامی نکات دیکته شده، و از سویی دیگر با ایجاد ساختاری کمی‌ تا قسمتی‌ هالیوودی، به ساخت آن اقدام کرد و هر دو دولت (ایران و امریکا) آگاهانه به حمایت و تشویق از فیلم پرداختند. (نشان دادن بیش از اندازه زنها با پوشش چادر در سراسر فیلم، تکرار بیش از حد نام کتاب مسلمانان و قسم خوردن به آن، تاکید بر قشر فقیر اما معتقد به اسلام. پخش صدای اذان) و ....

3) وقتی قرار بر این میشود که محصولی از ایران به دنیا معرفی شود، آیا باز هم منطقی ست که اینگونه پافشاری بیش از حد و اجبار آمیز بر روی مسایل مذهبی و جهت گیری‌های عقیدتی در آن گنجانده شود، تا تماشاگر غیر ایرانی به این باور برسد که در ایران هیچکس قسم دروغ نمیخورد، تمام زنها پوشش ایرانی اسلامی را رعایت میکنند بجر سیمین که قصد رفتن از کشور را دارد، و همچنین کتاب اسلام که بطور قلبی همه به آن احترام میگذارند؟. آیا واقعا این گونه است در ایران؟ یا اینکه فیلم با ساختاری شبهه هالیوودی، سعی بر تزریق مفاهیمی به سایر کشورهای دنیا را داشت؟. چرا تا بحال فیلمهایی که از ایران به دنیا معرفی میشدند، یا نشان دهنده این بودند که ایران یعنی یک روستا که بچه‌ای بخاطر دفتر مشقش باید ساعتها پیاده در میان سنگ و گل و دشت و بیابان برود و یا فیلم بظاهر امروزی جدایی نادر از سیمین؟. ....

4) جامعه ایران با تمام خوبی ها, کمبودها، اعتقادات و ....، به کدام فیلم بیشتر شباهت دارد ؟، فیلم مادر (زنده یاد حاتمی) یا جدایی نادر؟. چرا فیلم زیبا و ماندگار *مادر* به دنیا معرفی نشد و نمیشود؟. چرا نام استاد علی‌ حاتمی‌، و آن آقای مهرجویی که در دهه ی شصت، دو فیلم ممتاز ساخت (اجاره نشین‌ها و هامون)، در سینمای دیگر کشورها همانند نام کیارستمی و پناهی و فرهادی آشنا نیست؟. / اگر آقای کیارستمی و امثال او، خیلی‌ علاقه به نشان دادن و مطرح کردن مشکلات کشور خویش را دارند، بسیار خوب، از مشکلات و کمبودها فیلم بسازند، اما بجای اینکه این کم و کاستی‌ ها را با کشورهای بیگانه که هیچ دردی را دوا نمیکنند مطرح کنند، فیلمک هایشان را ببرند به پارلمان ایران و هر که مسئولیت اجرائی دارد نشان دهند! تا آنها فکر چاره کنند. (افراد یک خانواده ی خوب و سالم، آنهایی هستند که مشکلاتشان را بین خودشان حل کنند، نه‌ اینکه با گفتن آنها به غریبه ها، جلب توجه و بهره برداری‌های شخصی‌ برای خود داشته باشند).

اینجوری خواسته شخصیت خودش رو به ملت نشون بده

باید اونجا باشی وببینی دلیلش چیه. آخ که چه حالی میده راجع به رفتار مردم قضاوت نکنی.

اتفاقا این نوع پوشش بدرد جامعه فعلی ایران می‌خورد که سطحِ کلاس و آراستگی از آن رخت بر بسته مگر آن رهبرِ پان ترک پان عرب و مامورِ ک گ ب با دمپأیی پاره برای گوسفندان رجز خوانی نمیکرد، این آقا بدونِ تظاهر اما در بین آدمیانی که از هویت خود فراموششان شده.در همان سطح برخورد کرده.