صعود کوه‌نوردان به دیو سپید، گنبد گیتی، دماوند

این عکس‌ها یاد دوستان عزیزی رو زنده کرد که باهاشون همین جاها کوه پیمایی میکردیم و تو سال‌های ۶۰ و ۶۷ خیلی‌‌هاشون بدست آدم خوران خمینی جلاد،روانی اعدام شدن و برای همیشه از پیش ما رفتن!یادشون گرامی‌ و راهشون پاینده با د!ننگ به جونورانی مثل لاجوردی آدمکش،ریشهری قاتل،گیلانی کثافت!

روحشون شاد دوست گرامی.

جالبه کسانی میرن دماوند که واقعا طبیعت دوستن ولی وقتی به قله میرسی بادیدن زباله های ریخته شده تو دریاچه یخی دهانه قله فقط دریغ و افسوس میمونه که چرا مردم ما تا اینحد بیتوجه و بی فرهنگ شدن.

ای دیو سپید پای در بند! ای گنبد گیتی! ای دماوند!. از سیم به سر یکی کله خود ز آهن به میان یکی کمر بند. تا چشم بشر نبیندت روی بنهفته به ابر، چهر دلبند. تا وارهی از دم ستوران وین مردم نحس دیومانند. با شیر سپهر بسته پیمان با اختر سعد کرده پیوند. چون گشت زمین ز جور گردون سرد و سیه و خموش و آوند. بنواخت ز خشم بر فلک مشت آن مشت تویی، تو ای دماوند!. تو مشت درشت روزگاری از گردش قرنها پس افکند. ای مشت زمین! بر آسمان شو بر ری بنواز ضربتی چند. نی نی، تو نه مشت روزگاری ای کوه! نیم ز گفته خرسند. تو قلب فسرده‌ی زمینی از درد ورم نموده یک چند. شو منفجر ای دل زمانه ! وآن آتش خود نهفته مپسند

خامش منشین، سخن همی گوی افسرده مباش، خوش همی خند. ای مادر سر سپید! بشنو این پند سیاه بخت فرزند. بگرای چو اژدهای گرزه بخروش چو شرزه شیر ارغند. ترکیبی ساز بی‌مماثل معجونی ساز بی‌همانند. از آتش آه خلق مظلوم وز شعله‌ی کیفر خداوند. ابری بفرست بر سر ری بارانش ز هول و بیم و آفند. بشکن در دوزخ و برون ریز بادافره کفر کافری چند. ز آن گونه که بر مدینه‌ی عاد صرصر شرر عدم پراکند. بفکن ز پی این اساس تزویر بگسل ز هم این نژاد و پیوند. برکن ز بن این بنا، که باید از ریشه بنای ظلم برکند. زین بی‌خردان سفله بستان داد دل مردم خردمند

دماوند هم دیگه...........