پیوند ناگسستنی سینما و نور

 

به دلیل این‌که هالیوود در سطح بین‌المللی مقتدرترین مرکز سینمایی محسوب می‌شد، این‌گونه به‌کارگیری نور هم در صنعت فیلم در سراسر جهان بسیار تأثیرگذار بود. اما همواره هنگامی که قانونی تعیین می‌شود، قانون‌شکنی هم وجود دارد. این قانون‌شکنی‌ها بیشتر از جانب کارگردان‌ها و فیلمبرداران اروپائی بود. آن‌ها بویژه در آلمان به شدت تلاش می‌کردند تا واقعیتی متعلق به خود را روی پرده‌های سینما نمایش دهند. در هالیوود هم بیشتر مهاجران اروپائی بودند که به عنوان کارگردان در داخل سیستم حاکم بر هالیوود قانون‌شکنی می‌کردند.

 

پیشرفت کند در تغییر ضوابط نورپردازی

 

در تاریخ فیلم‌سازی اروپا برهه‌هایی وجود دارد که در آن از قوانین نورپردازی به ظاهر واقع‌گرایانه که از سوی هالیوود رواج پیدا کرد، تبعیت نشده است. پس از جنگ جهانی دوم، حرکت نئورئالیسم در سینمای ایتالیا توانست ارزش‌های جدیدی را در این زمینه بنیان‌گذاری کند. این تحولات تا حدودی ناشی از فقدان امکانات کافی پس از جنگ بود، اما به طور آگاهانه خواسته‌ی کارگردان‌ها را هم تامین می‌کرد. زیرا داستان‌هایی که به تصویر کشیده می‌شدند، قرار بود واقعیات تلخ دوران بعد از جنگ را نشان دهند. به همین دلیل صحنه‌های بسیار نورانی و روشن در فیلم‌سازی این دوره جایی نداشت.

 

بعدها بیشتر کارگردانان فرانسوی مانند ژان‌لوک گودار (Jean-Luc Godard) و فرانسوا تروزر (Francios Truffaut) بودند که در جنبش "موج نوی سینمای فرانسه" نور طبیعی را به سبک‌های نوینی بکار می‌بردند.

ریچارد بلنک معتقد است به طور کلی در زمینه امتحان شیوه‌های نو در نورپردازی، سینماگران به ندرت دست به خطر زده‌اند. او می‌گوید: «ما می‌توانیم مخالف هر چیز و هر کس باشیم.» منظور او از "ما" افراد فعال در صنعت سینما است و می‌افزاید: «اما  در مورد تمرکز افراطی روی واژه رئالیسم که توسط هالیوود رواج پیدا کرده، کارگردانان نتوانسته‌‌اند تا به حال تغییر محسوسی ایجاد کنند.»