خداحافظ بخیه

خداحافظ بخیه

پژوهشگران دانشگاه صنعتی امیرکبیر موفق به بستن زخم پوست با لیزردیود و لحیم کاری بیولوژیک شدند.

پژوهشگران دانشگاه صنعتی امیرکبیر به کمک لیزر دیود و لحیم کاری بیولوژیکی آلبومین سرم گاوی آغشته به «ایندوسیانین» سبز در مرحله آزمایشگاهی موفق به بستن زخم پوست شدند.

 دکتر سید محمد عترتی خسروشاهی، دانشیار دانشکده مهندسی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و مجری این طرح معتقدست، بستن زخم با لیزر دیود به همراه لحیم بیولوژیکی می تواند جایگزینی امید بخش برای بخیه باشد. البته برای دستیابی به نتایج دقیق‌تر نیاز به انجام آزمایشات INVIVO می‌باشد.

به گفته وی، در اتصال مستقیم بافت با لیزر پروتئین‌های موجود در بافت منعقد شده تا پیوندی بین دو لبه مجاور ایجاد شود و این روش بالقوه، مفیدتر از روش‌های موسوم به بستن بافت مانند بخیه زدن است.

این روش، غیر تماسی بوده و آسیب بافتی ناشی از سوزن و بخیه و واکنش جسم خارجی را کاهش می‌دهد و نیز باعث کاهش خونریزی شده و قابلیت تشکیل اتصال ضد نشت فوری در حین جراحی را داشته و زمان عمال را کاهش می‌دهد.

در این تحقیق، ضمن ‌استفاده از لیزر دیود به منظور بستن زخم پوست، تاثیر پارامترهای مختلف از قبیل چگالی توان لیزر، تعداد اسکن و سرعت اسکن در حالت تابش دهی دینامیک بر روی استحکام مکانیکی ترمیم ایجاد شده بررسی و مشکلات موجود در اتصال لیزری پوست که برای بستن بافت‌ها با استفاده از پرتوهای لیزر استفاده می‌شود، پرداخته شده است.

نتایج به دست آمده نشان داد که استحکام زخم ترمیم شده در دو حالت تابش دهی استاتیک و دینامیک با افزایش توان لیزر افزایش می‌یابد اما با توجه به دمای ایجاد شده در توان‌های بالا که به آسیب گرمایی بافت منجر می‌شود باید توان بهینه انتخاب شود.

همچنین با افزایش سرعت اسکن، استحکام زخم کاهش یافته و زمان عمل نیز کاهش می یابد که این دو پارامتر باید به طور همزمان بهینه شوند تا در کنار استحکام مکانیکی مناسب ایجاد شده از آسیب گرمایی به بافت جلوگیری شود.

به گفته این پژوهشگر، اگر چه موفقیت‌هایی در کاربردهای آزمایشگاهی به دست آمده است اما روش اتصال با لیزر دو عیب عمده در کاربردهای کلینیکی دارد که شامل استحکام بسیار پایین اتصال انجام شده خصوصا در مرحله التیام سریع در پنج روز اول پس از عمل در مقایسه با بخیه و امکان آسیب گرمایی بافت در گرمایش مستقیم لیزری می‌باشد.

به گزارش ایسنا، دکتر عترتی خسروشاهی، تنظیم صحیح دو لبه زخم، تعریف نقطه پایان جوشکاری و تکرار پذیری را از مشکلات فنی این روش دانست و گفت: یکی از روش‌های مؤثر که می‌تواند در کاهش مشکلات استحکام کم و آسیب گرمایی ناشی از جوشکاری لیزری مفید باشند، افزودن مواد با منشاء داخلی و یا خارجی مانند لحیم‌های پروتئینی نظیر سرم آلبومین گاوی (BSA) همراه با یک ماده حساس به نور زیست‌سازگار شیمیایی نظیر ایندوسیانین سبز (ICG) و کاربرد طول موج لیزر مناسب است؛ به طوری که انرژی لیرزی طول موج 810 نانومتر به شدت توسط ICG جذب می‌شود که در اثر واکنش گرمایی منجر به منقبض شدن کلاژن‌ها و در نتیجه بسته شدن ناحیه زخم می‌شود.

گفتنی است، این طرح با همکاری دکتر سید محمد عترتی خسرو شاهی و سید محمد صادق نوربخش ارائه شده است.