تقریباً همه بیماران افسرده از علائمى مثل اضطراب ، دلشوره ، نگرانى ، تحریک پذیرى ، تند خویى ، کم حوصلگى ، عدم تحمل دیگران و واکنش بیش از معمول به سرو صدا رنج مى برند که بدلیل اضطراب آنها است .
بهرحال وقتى علائم اضطرابى در کسى پیدا شود که هم زمان از افسردگى قابل ملاحظه اى رنج مى برد ترجیحاً تشخیص افسردگى را براى او مطرح مى کنیم و اضطراب او را جزئى از علائم افسردگى منظور مى کنیم به عبارت دیگر با بهبود افسردگى اغلب علائم دیگر بیمارى مثل اضطراب بى خوابى و یا بى اشتهایى نیز بهبود خواهد یافت .
از طرفى اضطراب علامت نسبتاً ثابتى در کلیه اختلالات روان پزشکى است و دلیل پویایى آن این است که همه علائم رفتارى از قبیل تندخویى ، افسردگى ، حواس پرتى ، عدم تمرکز ، پرخوابى ، پرحرفى ، پرخاشگرى ، بدبینى ، یاس و نومیدى و غیره براى کاهش دادن اضطراب درونى است وقتى اضطراب پیدا مى شود براى فرار از آن یا تسکین آن به رفتارهایى که انوع دفاعهاى روان آدمى براى حفظ تعادل درونى است مثل مواردى که ذکر شد پناه مى بریم .
اضطراب در واقع ترسى است موهوم ترس غیر عادى از موضوعى مبهم و معمولاً ناچیز ترس از مواجهه با احساسات و افکار درونى تر خویشتن یا واقعیت بیرونى که گاهاً با همه تلاشهاى آگاهانه یا نا آگاهانه ، سازنده یا غیر انطباتى که بکار مى بندیم باز هم قادر به کنترل آن نیستیم و لذا همراه با علائم دیگر رفتارى اضطراب هم وجود دارد .
به بیان دیگر اضطراب تظاهر عمده عدم تعادل درونى آدمى است و علائم، دیگر پوششهایى است که براى تسکین تشویش خاطر انسان است .
بهرحال امروزه علیرغم جالب بودن چون و چرایى علائم رفتارى و روانى انسان براى قابل فهم تر بودن و هم صدایى بین متخصصین بر حسب تظاهرات رفتارى اشکار و علائم تشخیص زودگذر صورت مى گیرد و لذا وقتى علائم افسردگى بارز مى شود براى اضطراب همراه تشخیص اضافه ترى منظور نمى شود .
رأی دهید
نظر شما چیست؟
جهت درج دیدگاه خود می بایست در سایت عضو شده و لوگین نمایید.
