مدت زمان ایدهآل خواب برای جلوگیری از ابتلا به دیابت
رأی دهید
[موسسه] دیابت بریتانیا (Diabetes UK) گفت که از میان ۴.۶ میلیون نفر در بریتانیا که دیابت در آنها تشخیص داده شده است، حدود ۹۰ درصد به دیابت نوع ۲ مبتلا هستند که زمانی رخ میدهد که بدن انسولین را بهدرستی استفاده نمیکند.
چاقی و فشار خون بالا علتهای شناختهشده این بیماری به شمار میروند، اما کمبود خواب نیز با مقاومت به انسولین مرتبط دانسته شده است.
یک مقاله منتشرشده در مجله دسترسی آزاد «بیامجی تحقیقات و مراقبت دیابت» (BMJ Open Diabetes Research & Care) آشکار کرده که خوابیدن به مدت هفت ساعت و ۱۸ دقیقه در هر شب ممکن است نقطه مطلوب باشد. به طوری که خواب بیشتر یا کمتر از این مقدار، با خطر بالاتر پیشدیابت مرتبط است.
نوید ستار، استاد پزشکی قلبی متابولیک در دانشگاه گلاسگو، به ایندیپندنت گفت: «خواب ناکافی اغلب به کنترل ضعیفتر اشتها منجر میشود، بنابراین افراد تمایل دارند بیشتر غذا بخورند و خواب کمتر سبب میشود که زمان بیداری بیشتری وجود داشته باشد تا فرد بتواند غذا بخورد.»
او توضیح داد که خواب ناکافی ممکن است بر سطح هورمونها، مانند هورمونهای استرس، تاثیر مستقیمی داشته باشد؛ هورمونهایی که نهتنها باعث میشوند افراد بیشتر غذا بخورند، بلکه بر سطح قند نیز تاثیر میگذارند.
الکس میراس، استاد غدد درونریز در دانشگاه اولستر، به ایندیپندنت گفت: «سالها است که مشخص شده کمبود خواب با سطح بالاتر استرس بدن مرتبط است. به این معنا که بدن مقداری بیشازحد کورتیزول و مولکولهای دیگری تولید میکند که اثر منفی بر تنظیم گلوکز دارند. به طور مشخصتر، این موضوع ممکن است مقاومت عضلات در برابر انسولین را افزایش دهد که این امر میتواند قند خون را بالا ببرد.»
محققان در چین برای این تحقیق، میخواستند ارتباط میان میزان خوابی که شرکتکنندگان در روزهای هفته و آخرهفته داشتند و نرخ تخمینی دفع گلوکز آنها (ئیجِیدیآر) (eGDR) را، که نشانگری از مقاومت به انسولین است و ممکن است دیابت را نشان دهد، بررسی کنند. هرچه سطح ئیجیدیآر پایینتر باشد، مقاومت به انسولین بیشتر است.
این تحلیل دادههای مربوط به ۱۰ هزار و ۸۱۷ شرکتکننده با سن ۲۰ تا ۸۰ سال از پیمایش ملی سلامت و تغذیه در ایالات متحده در فاصله سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۳ را شامل میشد.
نرخ ئیجیدیآر با استفاده از فرمولی شامل دور کمر، قند خون ناشتا و فشار خون محاسبه شد.
شرکتکنندگان به طور متوسط هفت ساعت و ۳۰ دقیقه خوابیدند. کمی بیش از ۴۸ درصد آنها گزارش دادند که در آخرهفته، کمبود خواب خود را جبران میکنند و تا حدود هشت ساعت در شب میخوابند.
پژوهشگران پس از تحلیل سطح ئیجیدیآر شرکتکنندگان، دریافتند مدت زمان خواب بهینه در ارتباط با مقاومت به انسولین، هفت ساعت و ۱۸ دقیقه پیشنهاد میشود و هر مقدار بیشتر یا کمتر از آن با نتایج بدتر مرتبط است.
خواب اضافی در آخرهفته در حد متعادل نیز برای [کاهش] مقاومت به انسولین مفید بود.
برای افرادی که در طول هفته کمتر از مقدار بهینه میخوابیدند، یک تا دو ساعت خواب جبرانی در آخرهفته در مقایسه با نداشتن خواب اضافی در آخر هفته، با سطح بالاتر ئیجیدیآر مرتبط بود و خطر دیابت نوع ۲ را کاهش میداد.
اما برای افرادی که در طول هفته بیشتر از آستانه بهینه میخوابیدند، بیش از دو ساعت خواب اضافی در آخرهفته با سطح پایینتر ئیجیدیآر و خطر بالاتر دیابت نوع ۲ مرتبط بود.
نویسندگان مقاله نوشتند: «این یافتههای [مبتنی بر] همبستگی [بین عوامل] نشان میدهد که الگوهای خواب، بهویژه خواب جبرانی آخرهفته، ممکن است با تنظیم متابولیک در دیابت مرتبط باشند و میتوانند برای متخصصان مراقبتهای سلامت در هدایت مراقبت از بیماران موردتوجه قرار گیرند.»
