فرید زکریا: ایران؛ «تله امپراتوری» که آمریکا در آن گرفتار می‌شود

ایلنا - فرید زکریا، تحلیلگر برجسته بین‌المللی، در یادداشت خود برای روزنامه واشنگتن پست، تصمیم جنجالی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مبنی بر تشدید حضور نظامی در غرب آسیا را الگویی تکراری از اشتباهات تاریخی قدرت‌های بزرگ، از جمله امپراتوری بریتانیا در دوران اوج خود، قلمداد می‌کند.

او یادآور می‌شود که حدود ۱۵ سال پیش، جامعه اطلاعاتی و نخبگان سیاست خارجی آمریکا به درک فزاینده‌ای از «اشتباه بودن» تلاش برای شکل‌دهی مجدد ساختارهای سیاسی، اجتماعی و حکومتی در کشورها و جوامع خاورمیانه، به ویژه پس از هزینه‌های هنگفت جنگ‌های عراق و افغانستان و مداخله در لیبی، رسیده بودند. در آن دوران، اولویت‌های کلان آمریکا بر بازسازی توان صنعتی داخلی و مقابله با چالش راهبردی اصلی یعنی رشد فزاینده قدرت چین متمرکز بود. 
تجربه تلخ امپراتوری بریتانیا؛ هشداری برای آمریکا
این تحلیلگر با اشاره به دوران طلایی امپراتوری بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، زمانی که بریتانیا با تسلط بر یک چهارم اقتصاد جهانی و مرکزیت لندن در امور مالی بین‌المللی، قدرت بلامنازع جهان بود، عنوان می‌کند که این امپراتوری نیز درگیر منازعات پرهزینه در مناطق دورافتاده آسیا، آفریقا و خاورمیانه شد. دخالت‌های نظامی در مناطقی چون سودان، سومالی، عراق و اردن، اگرچه در کوتاه‌مدت ضروری به نظر می‌رسیدند، اما در بلندمدت منابع حیاتی بریتانیا را تحلیل بردند و تمرکز آن را از رقابت‌های اصلی جهانی منحرف ساختند. 
تله منابع؛ خطری برای ابرقدرت‌ها
زکریا با قاطعیت بیان می‌کند که ایالات متحده امروز در معرض تکرار همین خطای استراتژیک قرار دارد. او معتقد است که مداخله در خاورمیانه، با وجود توجیه‌های سیاسی، اخلاقی و امنیتی ظاهری، بخش عظیمی از منابع نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک آمریکا را به خود اختصاص می‌دهد. 
چالش‌های واقعی: پکن و مسکو
این مقاله تاکید می‌کند که چالش‌های واقعی و بنیادین پیش روی آمریکا، نه در خاورمیانه، بلکه در مواجهه با رویکرد توسعه‌طلبانه چین و فعالیت‌های تضعیف‌کننده روسیه نهفته است. پکن با تمرکز بر نوآوری‌های فناورانه، در حال مهندسی توازن قدرت جهانی آینده است و مسکو نیز با استفاده از ابزارهای ترکیبی جنگی، امنیت اروپا و نفوذ غرب را هدف قرار داده است. 
درس تاریخ: فروپاشی از درون
در نهایت، زکریا نتیجه می‌گیرد که «جنگ‌های کوچک» و مداخلات منطقه‌ای، حتی اگر در آغاز آسان به نظر برسند، به تدریج به تعهدات طولانی‌مدت و پیچیده‌ای تبدیل شده و منابع یک قدرت بزرگ را تحلیل می‌برند. درس تاریخی غیرقابل انکار این است که قدرت‌های بزرگ به ندرت در اثر شکست‌های نظامی مستقیم از بین می‌روند، بلکه غالباً قربانی «توسعه بیش از حد» و درگیر شدن در بحران‌های حاشیه‌ای می‌شوند که توانایی آن‌ها را برای تمرکز بر نقاط قوت اصلی‌شان مختل می‌کند.
تحلیل زیدآبادی از حمله آمریکا به جزیره خارک
احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار، در کانال تلگرامی خود نوشت: دونالد ترامپ با «بداهه‌نوازی» جنگی را پیش می‌برد که نه دلیل روشن و متقنی برای شروع آن داشت و نه هدف روشن و متقنی برای پایان آن در ذهن دارد. 

در باره‌ی انگیزه‌ی حمله‌اش به ایران فقط همینقدر می‌دانیم که او در خیال وارد کردن ضربه‌ای سهمگین به ایران و بالا رفتن دست‌های جمهوری اسلامی بلافاصله پس از آن بود. 

جنگ اما به خلاف تصور او طولانی شده و ابعاد و پیامدهایی خارج از ظرفیت مغز کوچک او پیدا کرده است. 

به همین دلیل عصبانی و سردرگم است. وقتی یک آدم مغرور و خودشیفته احساس عجز و ناکامی کند، رفتارش جنون‌آمیز می‌شود، جنونی که در موشک‌باران بی‌وقفه‌ی ایران و هدف قرار دادن جزیره‌ی خارک، خود را عیان کرده است. 

ترامپ اصولاً مخاطرات جنگی چنین ویرانگر در سال ۲۰۲۶ میلادی در این بخش بسیار حساس از جهان را درک نمی‌کند. به گمان او قدرت تخریب تسلیحات ارتش آمریکا برای فیصله دادن به هر مسئله و مشکلی کافی است، اما نمی‌داند که در این گوشه از جهان، قدرتِ سلاح محدودیت‌های خود را دارد و او به جای به کارگیری بی‌رحمانه‌ی آن، باید به ده‌ها مؤلفه‌ی دیگر هم بیاندیشد و این همان چیزی است که مشخصاً از او برنمی‌آید. 

از این رو ترامپ برای منطقه‌ی خاورمیانه به موجودی بسیار خطرناک تبدیل شده است. با راهی که او در پیش گرفته است، خاورمیانه در معرض هرج و مرجی ویرانگر قرار گرفته و چه بسا هست و نیست منطقه و جهان در آتش آن بسوزد. 

ترامپ در واقع همه‌چیز را فدای هیچ می‌کند. ظاهراً نه در داخل آمریکا و نه در خارج آن، نیرویی برای متوقف کردن او نیز وجود ندارد. 

زیگموند فروید روانکاو شهیر یهودی در نخستین دیدارش از آمریکا، آنجا را کشوری «اشتباه» خوانده بود. 

لابد فروید با دید نافذ روانکاوانه‌ی خود در جامعه‌ی آمریکا مرضی دیده بود که از چشم دیگران پنهان می‌نمود. ظاهراً همان بیماری و مرض اینک خود را در به قدرت رسیدن ترامپ و دار و دسته‌اش نمایان کرده است! در یک جامعه‌ی طبیعی و سالم امکان ندارد فردی با ویژگی‌های شخصی ترامپ به بالاترین مقام سیاسی و اجرایی دست یابد و زمام امور آن را به دست گیرد! 

او در واقع همچون یک بلا و مصیبت است که فقط در مرزهای آمریکا متوقف نمانده و به سراغ منطقه و کشور ما آمده است! 

در این برهه فقط خداوند می‌تواند شر او را از سر این منطقه و تمامی جهان کم کند.
حسین شریعتمداری: تنگه هرمز هدیه الهی است و باید آن را به روی امریکایی‌ها بست
حسین شریعتمداری در کیهان نوشت: تنگه هرمز هدیه خدا به مردم ایران است و کارویژه آن غرق کشتی‌های آمریکا، رژیم صهیونیستی و همه متحدان غربی و عربی آن‌هاست.

این در حالی است که قوانین بین‌المللی نیز در دو کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو و کنوانسیون ۱۹۸۲ جامائیکا، حاکمیت جمهوری اسلامی ایران بر این تنگه استراتژیک را به رسمیت شناخته است. اکنون تنگه هرمز به علت شرایط خاص جنگی بسته شده است و نیروی دریایی دلاور ایران اسلامی تردد شناورها در این تنگه را تحت کنترل شدید و دقیق خود دارد. این کنترل باید برای همیشه ادامه داشته و در چهار محور زیر اعمال شود؛ 

محور اول؛ دریافت حق عبور (ترانزیت) از تمامی شناورها بدون استثناء. محور دوم؛ بستن تنگه به روی شناورهای آمریکایی و متحدان آن تا شکست کامل آن‌ها در جنگ اخیر. محور سوم؛ بعد از شکست آمریکا و متحدانش در جنگ نیز، تا دریافت خسارت‌های وارده از آمریکا و متحدان غربی و عربی آن، برچیده شدن پایگاه‌های آمریکا از منطقه و در صدر آن کشتن ترامپ و دار و دسته جنایتکارش، باید تنگه به روی آن‌ها بسته باشد. محور چهارم؛ مصادره تمام شناورهای متعلق به رژیم صهیونیستی و یا حامل نفت و کالا برای این رژیم منحوس تا محو کامل آن از جغرافیای جهان. 

به‌کارگیری این محورهای چهارگانه در تنگه هرمز، هم ممکن است و هم ضروری. آمریکا و رژیم صهیونیستی از چه جنایتی علیه ایران اسلامی و مردم این دیار خودداری کرده‌اند که مستحق سخت‌ترین مجازات و انتقام نباشند؟ کافی است فقط نیم‌نگاهی به جنایات آن‌ها بیندازیم تا در بهره‌گیری از چهار محور یاد شده در تنگه هرمز، کمترین تردیدی به خود راه ندهیم. کدام مجازات سخت می‌تواند تاوان جنایت آمریکا و متحدانش در قبال شهادت مراد و مقتدای عزیزمان حضرت امام خامنه‌ای شهید باشد؟!