استوری هولناک مهدی نصیری؛ پرده برداری فیگارو از طراحی ماشین کشتار در ایران به فرمان خامنهای
رأی دهید
طبق این گزارش، از آغاز اعتراضات تاکنون: نیروهای میدانی حاضر در خیابانها روزانه 6 میلیون تومان حقوق ثابت دریافت میکردهاند.به ازای تحویل هر فرد زخمی، 10 میلیون تومان پرداخت میشده است.و به ازای تحویل هر جسد، مبغ 30 میلیون تومان در نظر گرفته شده است.
این ارقام، قیمتگذاری مستقیم بر جان انسانهاست. اکنون دلیل ربودن مجروحان از بیمارستانها و مراکز درمانی روشن میشود.
سرکوبگرانی که افراد زخمی را در حال درمان میدزدیدند و با شلیک تیر خلاص به قتل میرساندند، نه از سر «امنیت»، بلکه برای دریافت پول بیشتر دست به این جناین میزدند. تبدیل «زخمی» به «جسد»، یعنی تبدیل انسان به عدد و پاداش.
این یک سرکوب عادی نیست؛ این یک سیستم مالی مبتنی بر کشتار است که جوانان این سرزمین را به خاک و خون کشیده و مسئولیت آن مستقیما برعهده آمران و عاملان این جنایات سازمان یافته است.
سرکوبگرانی که افراد زخمی را در حال درمان میدزدیدند و با شلیک تیر خلاص به قتل میرساندند، نه از سر «امنیت»، بلکه برای دریافت پول بیشتر دست به این جناین میزدند. تبدیل «زخمی» به «جسد»، یعنی تبدیل انسان به عدد و پاداش.
این یک سرکوب عادی نیست؛ این یک سیستم مالی مبتنی بر کشتار است که جوانان این سرزمین را به خاک و خون کشیده و مسئولیت آن مستقیما برعهده آمران و عاملان این جنایات سازمان یافته است.
*******
فیگارو از طراحی ماشین کشتار در ایران به فرمان خامنهای پرده برداشت
رادیو فرانسه:روزنامه فیگارو در گزارشی به قلم دلفین مینویی نوشت که شهادتها و روایتهای تازه پس از کشتارهای دیماه نشان میدهند که سرکوب خونین معترضان نتیجه طرحی از پیشتدارکدیده شده در بالاترین سطوح جمهوری اسلامی با دستور مستقیم علی خامنهای بوده است.
روزنامه فیگارو، در شماره امروز خود، با انتشار گزارشی به قلم دلفین مینویی نوشته است که با بازگشت تدریجی اینترنت در ایران و گذشت نزدیک به یک ماه از کشتارهای خونین دی ماه در این کشور، شهادتها و روایتهای تازهای از درون کشور منتشر شده که همگی از برنامه ریزی سرکوب مرگبار معترضان به دستور مستقیم علی خامنهای حکایت دارند. گزارش فیگارو با استناد به منابع متعدد و گفتگوهای میدانی، از وجود «ماشین حذف» سخن میگوید که بهگفته شاهدان، در بالاترین سطوح حاکمیت جمهوری اسلامی و به فرمان مستقیم رهبر این کشور طراحی و اجرا شده است.
مینویی مینویسد که اکنون برای بسیاری از ناظران، پیشدستی و برنامهریزی قبلی کشتار روزهای ۸ و ۹ ژانویه همزمان با چهلوهفتمین سالگرد استقرار جمهوری اسلامی کاملاً روشن است. یک مقام پیشین وزارت کشور جمهوری اسلامی که نخواسته نامش فاش شود، گفته است که قتلعام ژانویه نتیجه «فرآیندی برنامهریزیشده و چندلایه» بوده که از سال ۲۰۲۲ توسط نهادهای امنیتی حکومت تهران پیگیری شده است. بهگفته این منبع، واحدهای مسلح موتوری و پیاده برای محاصره شهرها آموزش دیده بودند و ساختمانهای کلیدی برای استقرار تکتیراندازان از پیش شناسایی شده بودند.
گزارش فیگارو همچنین به آنچه «آمادگی روانی برای کشتار» نامیده، اشاره میکند : آموزشهایی که بنا بر شهادتها شامل تشویق نیروها به شلیک از فاصله نزدیک و حتی زدن «تیر خلاص» به معترضان زخمی بوده است. بهگفته این مقام سابق، در برخی موارد افراد با سابقه بزهکاری نیز برای هدایت جمعیتها و منحرفکردن مسیر تظاهرات بهکار گرفته شدهاند.
روایت شاهدان: از «لباسشخصیها» تا حمله به بیمارستانها
دلفین مینویی در گزارش خود تأکید میکند که مصاحبههای متعدد انجامشده توسط فیگارو در هفتههای اخیر، این روایتها را تأیید میکنند. برخی از شاهدان از حضور مردانی با لباس شخصی گفتهاند که معترضان را به سمت خیابانهای خاص هدایت میکردند : مکانهایی که اندکی بعد زیر آتش سنگین قرار میگرفتند. یکی از معترضان که اکنون در ترکیه پناهنده شده، از حمله با سلاح سرد توسط فردی که او را «جنایتکار حرفهای» توصیف کرده خبر داده و گفته است : این حمله در حضور و با نظارت یک عضو سپاه پاسداران صورت گرفت.
بهنوشته فیگارو، یورش به بیمارستانها، زدن تیر خلاص به مجروحان و تعقیب معترضان در کوچههای فرعی نیز نشاندهنده وجود آمادگی عملیاتی قبلی برای سرکوب بوده است.
«کمیسیون مرگ» و سابقه خشونت دولتی
مینویی در ادامه با نگاهی تاریخی، ریشههای خشونت دولتی در جمهوری اسلامی را یادآوری میکند و به اعدامهای گسترده دهه ۱۹۸۰ و نقش چهرههایی چون حسینعلی نیری در «کمیسیون مرگ» اشاره دارد. بهگفته او، هرچند در دهه ۱۹۹۰ رژیم برای مدتی بهجای اعدامهای جمعی به ترورهای هدفمند و سرکوب محدودتر روی آورد، اما از سال ۲۰۰۹ و پس از جنبش سبز، و با شنیده شدن شعار «مرگ بر خامنهای» برای نخستین بار مسیر سرکوب بار دیگر رادیکالتر شد و اختیار اصلی در سرکوب نیز به سپاه پاسداران سپرده شد. از آن تاریخ، به نوشته مینویی، علی خامنهای حقیقتاً احساس خطر کرد و فرمان طرحریزی سرکوب سازمان یافته معترضان را صادر نمود.
این روند در سالهای بعد نیز ادامه یافت: کشتار ۱۵۰۰ نفر در اعتراضات سال ۲۰۱۹ و سرکوب اعتراضات سال ۲۰۲۲ پس از مرگ مهسا امینی، نمونههایی است که بهگزارش فیگارو نشان میدهند که دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی بهتدریج روشهای قهرآمیز خود را علیه جامعه گسترش داده است.
از اعتراضات بازار تا تیراندازی مستقیم
گزارش فیگارو میافزاید که موج تازه اعتراضات از ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ از بازار تهران آغاز شد و بهسرعت به جنبش سیاسی در سراسر کشور بدل گردید. چند روز بعد، علی خامنهای در سخنرانی تندی خواستار «برخورد قاطع» با معترضان شد و گفت «گفتگو با اغتشاشگران بی فایده است باید آنان را با قدرت سر جایشان نشاند.» اندکی پس از آن، نیروهای امنیتی با استفاده از خودروهای آبپاش، گاز اشکآور، تفنگهای ساچمهای و سلاحهای جنگی به روی جمعیت آتش گشودند. سازمانهای عفو بینالملل و دیدهبان حقوق بشر در بیانیهای مشترک این خشونت را «سیاستی دولتی و نهادینهشده» برای سرکوب و مجازات معترضان توصیف کردند و از شلیک مستقیم به سینه، صورت و پشت گردن قربانیان خبر دادند.
بهنوشته فیگارو، در کنار سرکوب خیابانی، حکومت ایران کوشید ابعاد کشتار دی ماه را پنهان کند. از شب ۸ ژانویه، اینترنت بهمدت ده روز تقریباً بهطور کامل قطع شد. با وجود این محدودیتها، یک ماه بعد شمار قربانیان بر پایه برآوردها به بیش از ۳۰ هزار نفر رسیده است که البته با مرگ زخمیها و اعدامهای تازه در زندانها همچنان در حال افزایش است.
تداوم گفتمان سرکوب
مینویی در پایان گزارش خود به انتشار یک فایل صوتی از احمد قدیری ابیانه، فرزند یکی از سفیران پیشین جمهوری اسلامی در استرالیا و از نزدیکان محافل امنیتی، اشاره میکند که در آن گفته شده اگر معترضان «در خیابان حذف میشدند»، هزینه کمتری برای حکومت داشت. این اظهارات، بهگزارش فیگارو، نشان میدهد که در میان بخشی از حامیان رژیم، نهتنها نشانی از پشیمانی دیده نمیشود، بلکه سخن از آمادگی برای سرکوبهای آینده نیز به میان آمده است.
روزنامه فیگارو، در شماره امروز خود، با انتشار گزارشی به قلم دلفین مینویی نوشته است که با بازگشت تدریجی اینترنت در ایران و گذشت نزدیک به یک ماه از کشتارهای خونین دی ماه در این کشور، شهادتها و روایتهای تازهای از درون کشور منتشر شده که همگی از برنامه ریزی سرکوب مرگبار معترضان به دستور مستقیم علی خامنهای حکایت دارند. گزارش فیگارو با استناد به منابع متعدد و گفتگوهای میدانی، از وجود «ماشین حذف» سخن میگوید که بهگفته شاهدان، در بالاترین سطوح حاکمیت جمهوری اسلامی و به فرمان مستقیم رهبر این کشور طراحی و اجرا شده است.
مینویی مینویسد که اکنون برای بسیاری از ناظران، پیشدستی و برنامهریزی قبلی کشتار روزهای ۸ و ۹ ژانویه همزمان با چهلوهفتمین سالگرد استقرار جمهوری اسلامی کاملاً روشن است. یک مقام پیشین وزارت کشور جمهوری اسلامی که نخواسته نامش فاش شود، گفته است که قتلعام ژانویه نتیجه «فرآیندی برنامهریزیشده و چندلایه» بوده که از سال ۲۰۲۲ توسط نهادهای امنیتی حکومت تهران پیگیری شده است. بهگفته این منبع، واحدهای مسلح موتوری و پیاده برای محاصره شهرها آموزش دیده بودند و ساختمانهای کلیدی برای استقرار تکتیراندازان از پیش شناسایی شده بودند.
گزارش فیگارو همچنین به آنچه «آمادگی روانی برای کشتار» نامیده، اشاره میکند : آموزشهایی که بنا بر شهادتها شامل تشویق نیروها به شلیک از فاصله نزدیک و حتی زدن «تیر خلاص» به معترضان زخمی بوده است. بهگفته این مقام سابق، در برخی موارد افراد با سابقه بزهکاری نیز برای هدایت جمعیتها و منحرفکردن مسیر تظاهرات بهکار گرفته شدهاند.
روایت شاهدان: از «لباسشخصیها» تا حمله به بیمارستانها
دلفین مینویی در گزارش خود تأکید میکند که مصاحبههای متعدد انجامشده توسط فیگارو در هفتههای اخیر، این روایتها را تأیید میکنند. برخی از شاهدان از حضور مردانی با لباس شخصی گفتهاند که معترضان را به سمت خیابانهای خاص هدایت میکردند : مکانهایی که اندکی بعد زیر آتش سنگین قرار میگرفتند. یکی از معترضان که اکنون در ترکیه پناهنده شده، از حمله با سلاح سرد توسط فردی که او را «جنایتکار حرفهای» توصیف کرده خبر داده و گفته است : این حمله در حضور و با نظارت یک عضو سپاه پاسداران صورت گرفت.
بهنوشته فیگارو، یورش به بیمارستانها، زدن تیر خلاص به مجروحان و تعقیب معترضان در کوچههای فرعی نیز نشاندهنده وجود آمادگی عملیاتی قبلی برای سرکوب بوده است.
«کمیسیون مرگ» و سابقه خشونت دولتی
مینویی در ادامه با نگاهی تاریخی، ریشههای خشونت دولتی در جمهوری اسلامی را یادآوری میکند و به اعدامهای گسترده دهه ۱۹۸۰ و نقش چهرههایی چون حسینعلی نیری در «کمیسیون مرگ» اشاره دارد. بهگفته او، هرچند در دهه ۱۹۹۰ رژیم برای مدتی بهجای اعدامهای جمعی به ترورهای هدفمند و سرکوب محدودتر روی آورد، اما از سال ۲۰۰۹ و پس از جنبش سبز، و با شنیده شدن شعار «مرگ بر خامنهای» برای نخستین بار مسیر سرکوب بار دیگر رادیکالتر شد و اختیار اصلی در سرکوب نیز به سپاه پاسداران سپرده شد. از آن تاریخ، به نوشته مینویی، علی خامنهای حقیقتاً احساس خطر کرد و فرمان طرحریزی سرکوب سازمان یافته معترضان را صادر نمود.
این روند در سالهای بعد نیز ادامه یافت: کشتار ۱۵۰۰ نفر در اعتراضات سال ۲۰۱۹ و سرکوب اعتراضات سال ۲۰۲۲ پس از مرگ مهسا امینی، نمونههایی است که بهگزارش فیگارو نشان میدهند که دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی بهتدریج روشهای قهرآمیز خود را علیه جامعه گسترش داده است.
از اعتراضات بازار تا تیراندازی مستقیم
گزارش فیگارو میافزاید که موج تازه اعتراضات از ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ از بازار تهران آغاز شد و بهسرعت به جنبش سیاسی در سراسر کشور بدل گردید. چند روز بعد، علی خامنهای در سخنرانی تندی خواستار «برخورد قاطع» با معترضان شد و گفت «گفتگو با اغتشاشگران بی فایده است باید آنان را با قدرت سر جایشان نشاند.» اندکی پس از آن، نیروهای امنیتی با استفاده از خودروهای آبپاش، گاز اشکآور، تفنگهای ساچمهای و سلاحهای جنگی به روی جمعیت آتش گشودند. سازمانهای عفو بینالملل و دیدهبان حقوق بشر در بیانیهای مشترک این خشونت را «سیاستی دولتی و نهادینهشده» برای سرکوب و مجازات معترضان توصیف کردند و از شلیک مستقیم به سینه، صورت و پشت گردن قربانیان خبر دادند.
بهنوشته فیگارو، در کنار سرکوب خیابانی، حکومت ایران کوشید ابعاد کشتار دی ماه را پنهان کند. از شب ۸ ژانویه، اینترنت بهمدت ده روز تقریباً بهطور کامل قطع شد. با وجود این محدودیتها، یک ماه بعد شمار قربانیان بر پایه برآوردها به بیش از ۳۰ هزار نفر رسیده است که البته با مرگ زخمیها و اعدامهای تازه در زندانها همچنان در حال افزایش است.
تداوم گفتمان سرکوب
مینویی در پایان گزارش خود به انتشار یک فایل صوتی از احمد قدیری ابیانه، فرزند یکی از سفیران پیشین جمهوری اسلامی در استرالیا و از نزدیکان محافل امنیتی، اشاره میکند که در آن گفته شده اگر معترضان «در خیابان حذف میشدند»، هزینه کمتری برای حکومت داشت. این اظهارات، بهگزارش فیگارو، نشان میدهد که در میان بخشی از حامیان رژیم، نهتنها نشانی از پشیمانی دیده نمیشود، بلکه سخن از آمادگی برای سرکوبهای آینده نیز به میان آمده است.
