ننگ کودک‌کشی بر پیشانی نظام ولایت‌ فقیه؛ از علی‌محمد ۲ ساله تا آنیلای ۸ ساله

فهرست کودکانی که در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ با گلوله‌های جنگی و دیگر ابزارهای سرکوب جمهوری اسلامی کشته شدند، هر روز طولانی‌تر می‌شود و از قساوت و درنده‌خویی سرکوبگران رژیم پرده‌های جدیدی کنار می‌رود. تاکنون نام و مشخصات دست‌کم ۲۰۰ کودک کشته‌شده به تایید فعالان حقوق کودک رسیده است؛ با این حال، بررسی‌ها همچنان ادامه دارد، چرا که بسیاری از خانواده‌ها تهدید شده‌اند درباره فرزندان خود اطلاع‌رسانی نکنند یا کشته‌ شدن آنان را به معترضان نسبت دهند.

کنوانسیون جهانی حقوق کودک به‌عنوان مهم‌ترین و جامع‌ترین سند بین‌المللی در ارتباط با حقوق کودکان، هر فرد زیر ۱۸ سال را کودک می‌داند و بر حق بنیادین حیات، رشد و امنیت تمامی کودکان تاکید می‌کند. بر اساس ماده ۶ و ۳۷ این پیمان‌نامه، دولت‌ها موظف به تضمین بقای کودکان‌اند و هرگونه خشونت، شکنجه یا اعمال رفتارهای غیرانسانی علیه آنان، نقض صریح معاهدات جهانی محسوب می‌شود.

طبق «اعلامیه جهانی حقوق بشر» هم، کودکان به دلیل آسیب‌پذیری بالا، مستحق برخورداری از حمایت‌های ویژه در برابر سرکوب‌های سیاسی و نظامی‌اند و صیانت از جان آنان در جریان اعتراض‌های مسالمت‌آمیز، تکلیف گریزناپذیر نظام‌های حکمرانی است.

جمهوری اسلامی اگرچه کنوانسیون حقوق کودک را امضا کرده، تاکنون بارها مفاد آن را زیر پا گذاشته است. در مقابل، نهادهای حقوق بشری بین‌المللی که در راس آن‌ها یونیسف، صندوق کودکان سازمان ملل متحد قرار دارد، همواره در واکنش به نقض آشکار حقوق کودکان در جمهوری اسلامی ایران منفعلانه رفتار کرده‌اند.

در جریان خیزش مهسا در سال ۱۴۰۱، پس از اعتراض شدید فعالان حقوق کودک به سکوت یونیسف در برابر کشتار کودکان، این نهاد بین‌المللی بیانیه‌‌ای صادر و کشتارها را محکوم کرد. این بار نیز در جریان انقلاب ملی شیر و خورشید که کشتار کودکان به مرزی بی‌سابقه‌ رسید، نهادهای حقوق بشری جهانی همچنان از تاباندن نور بر صحنه تاریک جنایت علیه کودکان در جمهوری اسلامی اهمال می‌کنند. حال‌ آنکه ظرفیت دارند با بهره‌گیری از فشارهای دیپلماتیک و اقدام‌های تنبیهی، جمهوری اسلامی را پاسخگو کنند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که کودکانی که سرکوبگران حکومتی طی تنها دو روز کشته‌اند، از گروه‌های سنی مختلف‌اند و از کودک دو ساله تا ده‌ها نوجوان ۱۷ و ۱۸ ساله بین آن‌ها وجود دارد. این گزارش به یادمان برخی کودکان زیر ۸ سال که در روزهای اخیر کشته‌ شدند، اختصاص دارد.
علی‌محمد صادقی، کودک دو ساله، شامگاه نوزدهم دی‌ماه در شهر دهق، از توابع استان اصفهان، در حالی که روی شانه‌های پدرش نشسته بود، هدف گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت و کشته شد.

بر اساس گزارش‌های منابع محلی، پدر و مادر داغدار علی‌محمد، در شرایطی دردناک و غیرانسانی، پیکر بی‌جان فرزندشان را به‌ مدت دو روز تا زمان خاکسپاری، در برف نگه داشتند. گفته می‌شود خانواده‌ علی‌محمد پس از این واقعه نیز از فشارها و تهدیدهای امنیتی در امان نمانده‌اند.
بهار سیفی، کودک دو ساله نیشابوری، روز جمعه نوزدهم دی‌ماه، هدف گلوله جنگی سرکوبگران حکومتی قرار گرفت و کشته شد. نیروهای امنیتی خانواده حسینی را وادار کردند مقابل دوربین بگویند فرزند خردسال آنان را «معترضان» کشته‌اند.

بهار به همراه برادر بزرگش، میلاد، برای گذاشتن زباله‌ بیرون از خانه رفته بود که هدف شلیک نیروهای سرکوبگر قرار گرفت. او با حال وخیم به بیمارستان منتقل شد، اما در نهایت پس از سه روز جان باخت. بهار را خارج از نیشابور و در روستای شاداب به خاک سپردند.

در ویدیویی که رسانه‌های سرکوب از خانواده سیفی منتشر کردند، مادر، پدر و دو برادر بهار حضور دارند. همچنان مشخص نیست این خانواده در چه شرایطی به مصاحبه با رسانه‌های حکومتی وادار شدند.
ملینا اسدی، دختر سه ساله کرمانشاهی، روز پنجشنبه هجدهم دی‌ماه در بلوار طاق‌بستان، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. 

رسانه‌های حکومتی مدعی شدند که ملینا را «گروه‌های تروریست مسلح» کشته‌اند و بر اساس همین ادعا نیز مصاحبه‌ای از خانواده اسدی منتشر کردند. پدر ملینا در این مصاحبه گفت که به قصد خرید شیر خشک برای پسرش از خانه بیرون رفت و به اصرار ملینا، او را نیز با خود برد، اما در میان راه، گلوله‌ای به سر ملینا شلیک شد و خون پهنای صورتش را پوشاند.

او گفت: «در آن لحظه وحشتناک شوکه شده بودم. فقط یادم می‌آید که در خیابان می‌دویدم. داد می‌زدم و به‌ دنبال یک مرکز درمانی بودم. در همه آن لحظات هولناک از خدا می‌خواستم دخترم را به من برگرداند. دنبال معجزه بودم و نمی‌خواستم باور کنم که دخترم را از دست داده‌ام.»
آنیلا ابوطالبیان، دختربچه هشت ساله اصفهانی، شامگاه نوزدهم دی‌ماه به همراه مادر و مادربزرگش از خانه بیرون آمد و در مسیر بازگشت به خانه در حالی‌ که همراه مادربزرگش در صندلی عقب خودرو نشسته بود، از پشت سر هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.

ایندیپندنت فارسی، پیش‌تر گزارش داده بود که پیکر این کودک را تنها به شرط حضور خانواده در یک مصاحبه تلویزیونی و تکرار روایت تحمیلی حکومت مبنی بر شلیک «اغتشاشگران»، به آن‌ها تحویل دادند.

مراسم خاکسپاری آنیلا نیز در فضایی کاملا امنیتی و زیر نظر نیروهای حکومتی برگزار شد. نزدیکان خانواده گفتند که پدر و مادر این کودک پس از جان‌ باختن فرزندشان دچار بحران شدید روحی شده‌اند.

علی‌محمد، بهار، ملینا و آنیلا، تنها چهار تن از صدها کودکی‌اند که به‌طور مستقیم هدف شلیک نیروهای سرکوب قرار گرفتند و جانشان را از دست دادند؛ کودکانی که درباره آن‌ها اسناد و شواهد قابل‌استناد منتشر شده است. با این حال، اطلاعات مربوط به صدها کودک قربانی دیگر به دلیل فشار، تهدید و ارعاب خانواده‌ها هنوز به بیرون درز نکرده و مسکوت مانده است. از جمله کودکی به نام «امیرحسام حسین‌پور» که نامش در مانیتور ویدیویی مربوط به کشته‌شدگان بازداشتگاه کهریزک دیده شد، اما تاکنون هیچ اطلاعات تکمیلی و مستقلی درباره سرنوشت او منتشر نشده است.

جمهوری اسلامی بنا بر الگوی همیشگی خود، تا جایی که امکان دارد کشته‌ شدن کودکان را انکار یا تکذیب می‌کند و هرگاه ناچار به پذیرش اصل واقعه می‌شود، مسئولیت آن را به گردن معترضان می‌اندازد. پیش‌تر در جریان خیزش سال ۱۴۰۱ نیز با بهره‌گیری از همین الگو کشته‌ شدن کیان پیرفلک را به معترضان نسبت داد، حال‌ آنکه مادر کیان به‌صراحت گفت نیروهای حکومتی بودند که خودرو آن‌ها را به رگبار بستند.