آیا حضور علی لاریجانی در مسقط به معنای «تصمیم نهایی» تهران است؟

عصر ایران - تحرکات دیپلماتیک سرعت گرفته و به نظر می‌رسد که تهران و واشنگتن به این نتیجه رسیده‌اند که مذاکره و توافق به مراتب کم‌هزینه‌تر از جنگ است و در همین راستا نیز در مسیر رسیدن به توافق مذاکره می‌کنند.

در همین راستا نیز شامگاه یکشنبه خبری مبنی بر سفر یک مقام عالیرتبه ایران به عمان در رسانه‌ها مطرح شد و به صدر اخبار رفت که تحلیل‌های بسیاری را پدید آورد. 

چرا که پیش از این سفرهای دیپلماتیک آن هم در چنین شرایط و هنگامه‌ای از سوی وزیر امور خارجه انجام می‌شد.

اما این خبر تایید و مشخص شد علی لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی سه‌شنبه در صدر یک هیأت به مسقط پایتخت عمان سفر خواهد کرد و در جریان این سفر با مقامات عالی سلطنت عمان دیدار و پیرامون آخرین تحولات منطقه‌ای و بین المللی و همکاری‌های دو جانبه در سطوح مختلف به گفت‌وگو خواهد پرداخت. 

اما این خبر پرسش‌ها و نکاتی را به ذهن متبادر می‌کند که پاسخ به آنها می‌تواند گره از راز و رمز این سفر بگشاید.

اینکه چرا به‌جای عراقچی لاریجانی به مسقط می‌رود؟ اهمیت این سفر چیست و اساسا لاریجانی با این سفر به دنبال رساندن چه پیامی است؟

 واقعیت این است که در سطح تحلیل کلان باید افراد را در بافت موقعیتی خود به بررسی و تحلیل نشست. طبیعتا اینکه چرا عراقچی به مسقط نرفته و لاریجانی به‌جای وی راهی پادشاهی عمان شده به جهت تفاوت جایگاه ساختاری این دو در نظام تصمیم‌گیری کشور است.

چرا که عراقچی در جایگاه یک دیپلمات در چارچوب وزارت امور خارجه عمل می‌کند و به لحاظ فنی و دیپلماتیک به مسائل ورود می‌کند. اما سفر علی لاریجانی از جایگاه دبیری شورای‌عالی امنیت ملی به مسقط یعنی مساله از مذاکرات ابتدایی و فنی گذشته و به تصمیمات کلان رسیده است و نیازمند تصمیمات حاکمیتی است.

اینکه قرار است در این مرحله چه تصمیماتی در خصوص نوع امتیازاتی که می‌دهیم یا می‌گیریم یا نوع مذاکرات و خطوط قرمز اتخاذ شود.

از همین‌رو است که حضور او در عمان می‌تواند پالس مهمی را به طرف مقابل بدهد که او به‌عنوان یک چهره حاکمیتی که تصمیمش تصمیم نظام است وارد شده نه صرفا به‌عنوان یک چهره دولتی که در نهایت باید در اتخاذ تصمیمات خود با مقامات و حاکمیت طرح بحث کند.

اهمیت سفر لاریجانی به مسقط از این جهت مورد بحث است که گویا مذاکرات تا کنون نتیجه داده و پیشرفت‌هایی داشته و از این به بعد باید تصمیمات مهم‌تر در سطوح حاکمیتی گرفته شود که این خود می‌تواند گامی مثبت و رو به جلو تلقی شود.