چرا آستانه درد بعضیها پایینتر است؟
رأی دهید
بر اساس این پژوهش، سه گونه ژنتیکی در ژن SCN9A با افزایش حساسیت به درد مرتبطند. این ژن مسئول ساخت کانالهای سدیمی است که به سلولهای عصبی امکان میدهد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و بهویژه در ارسال پیامهای هشداردهنده به سیستم عصبی درباره آسیب بافتها نقش دارد. افرادی که هر سه گونه از این ژن را دارند نسبت به کسانی که فقط یکی از آنها را دارند حساسیت بیشتری به درد نشان میدهند.
پژوهش اخیر نشان داده است که این سه گونه ژنتیکی با آستانه پایینتر درد هنگام تحریک پوست با سوزن ارتباط دارند. در مقابل، این گونهها تغییری در تحمل درد ناشی از گرما یا فشار ایجاد نمیکنند.
پژوهشگران توضیح دادهاند که درد ناشی از فرو کردن جسم تیز مکانیکیتر و متمرکزتر از درد ناشی از فشار یا گرما است و بنابراین، مسیرهای عصبی متفاوتی را درگیر میکند.
این کانال سدیم پیشتر نیز بهعنوان یکی از عناصر کلیدی در مسیرهای درد شناخته شده بود. در سال ۲۰۲۰، پژوهشگران موسسه ماکس پلانک آلمان و موسسه کارولینسکای سوئد اعلام کرده بودند که ژن SCN9A باعث شده بود نئاندرتالها نسبت به انسانهای مدرن حساسیت بیشتری به درد داشته باشند. با این حال، آن پژوهش جنبههای مکانیکی افزایش حساسیت به درد را بررسی نکرده بود.
بر اساس پژوهش جدید، افرادی که هر سه گونه نئاندرتالی این ژن را دارند، نورونهای حسی حساستری دارند و در نتیجه، بدن آنها به دردهای ناشی از فرو کردن یا تحریکهای مشابه سریعتر واکنش هشداردهنده نشان میدهد. این یافتهها نشان میدهد که تغییر در کد ژنتیکی انسان از جمله تغییراتی که از نئاندرتالها به انسانهای امروزی منتقل شدهاند، میتواند بر نحوه احساس درد تاثیر بگذارد.
در این پژوهش همچنین مشخص شده است که این سه گونه ژنتیکی در جمعیتهایی که درصد بیشتری از تبار بومیان آمریکا را دارند، شایعتر است. این گونهها میان اروپاییها تا حد زیادی نادرند و در جمعیتهای آمریکای لاتین بیشتر دیده میشوند. این توزیع ژنتیکی به «گلوگاههای جمعیتی» نسبت داده شده است که در دورههای اولیه سکونت انسانها در قاره آمریکا رخ داده است.
این گروه پژوهشی اکنون میخواهد بداند آیا این آستانه پایینتر درد مزیت تکاملی خاصی داشته است، یا صرفا بخش دیگری از میراث نئاندرتالها است که در انسانهای امروزی باقی مانده است.
