ترامپ خواستار بازپسگیری پایگاه بگرام شد؛ واشینگتن پست: اقدامات طالبان «فریبکارانه» است
رأی دهید
العربیه: بهرغم درخواستهای دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، برای بازپسگیری پایگاه هوایی «بگرام»، که آن را «یکی از بزرگترین پایگاههای هوایی جهان» توصیف کرد، تصاویر ماهوارهای و تحلیلهای اطلاعاتی منابع آزاد نشان میدهد که استفاده طالبان از پایگاههای هوایی که پس از خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان در سال 2021 به کنترل خود درآوردند همچنان محدود است.
بر اساس تحلیلی که نشریه «واشینگتن پست» با همکاری کارشناسان درگیریهای مسلحانه انجام داده، طالبان با جابجایی کانتینرهای حمل و نقل و ساخت دیوارهای جدید برای جداسازی این پایگاه از دنیای خارج، تأسیسات پایگاه هوایی بگرام را از نو چیدهاند، بدون اینکه هیچ نشانهای از فعالیت نظامی گسترده در چهار سال گذشته وجود داشته باشد.
فرودگاه بگرام در گذشته مملو از جنگندههای آمریکایی و افغانستانی بود، اما تصاویر جدید نشان میدهد که تنها هواپیماهای نقاشیشده روی باند فرودگاه دیده میشوند؛ تصاویری که گمان میرود ماکتهای استتاری باشند و با هدف فریب نظارت هوایی طراحی شدهاند.
ویلیام گودهیند، تحلیلگر جغرافیایی در پروژه «Contested Ground»، گفت این تصاویر «از زمان خروج نیروهای آمریکایی هیچ حرکتی نداشتهاند و این موضوع نشاندهنده نبود واقعی هواپیماهای نظامی است».
در همین راستا، دفتر بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان در گزارشی در سال 2023 اعلام کرد که نیروهای آمریکایی بیش از 7 میلیارد دلار تجهیزات نظامی را در اختیار ارتش ملی افغانستان بر جای گذاشتهاند.
این موارد شامل بیش از 250 هزار قبضه تفنگ میشود؛ رقمی که برای تسلیح کامل نیروهای تفنگداران دریایی آمریکا کافی است، و همچنین حدود 18 هزار عینک دید در شب که میتواند یک لشکر 82 هوابرد ارتش آمریکا را بهطور کامل مجهز کند.
در ابتدا، طالبان تلاش داشت از پایگاه هوایی بگرام برای اهداف نظامی و غیرنظامی استفاده کند و حتی از برنامههایی برای تبدیل آن به یک منطقه ویژه اقتصادی خبر داده بود. با این حال، وزارت صنعت و تجارت طالبان برای نخستینبار بهصورت علنی اعلام کرد که این طرحها لغو شده است.
عبدالسلام جواد آخوندزاده، سخنگوی این وزارتخانه، گفت: «ارزیابیهای فنی نشان میدهد که تبدیل تأسیسات نظامی به مراکز اقتصادی نیازمند تخریب و بازسازی گسترده است که برای بخش نظامی پرهزینه و آسیبزننده خواهد بود.»
اسفندیار میر، از اعضای مرکز مطالعات استراتژیک استیمسون، معتقد است که این نشاندهنده چالشهای گستردهتری است که طالبان در تلاش برای گذار از یک اقتصاد وابسته به کمک به یک اقتصاد خودکفا با آن مواجه هستند.
او تاکید کرد که «افغانستان فاقد فرودگاه نیست، بلکه زیرساختهای حملونقل مانند راهآهن برای حمل مواد معدنی و عناصر خاکی کمیاب را دارد.»
در فرودگاه کابل، تصاویر نشان میدهند که طالبان از سال 2021 اقدام به جابجایی هواپیماهای ذخیرهشده یا از رده خارج شده به محوطههای پارکینگ کردهاند، اقدامی که کارشناسان آن را «تجمع تجهیزات بهدست آمده و استفاده از قطعات یدکی» توصیف کردهاند.
بر اساس تحلیلهای شرکت اطلاعاتی «Janes»، هواپیماهای مشاهده شده شامل جنگندههای سبک A-29 سوپر توکانو، بالگردهای UH-60 بلکهاوک، هواپیماهای ترابری C-130 هرکولس و سیسنا 208 و تعدادی بالگرد Mi-17 بوده است.
با وجود کمبود خلبانان و تکنسینهای کافی، یک مقام امنیتی پاکستانی گفت طالبان برای تهیه قطعات یدکی به بازار سیاه متوسل میشوند، موضوعی که نگرانیهای منطقهای درباره راهاندازی مجدد برخی ظرفیتهای هوایی ایجاد کرده است.
این تحولات همزمان با تشدید تنشها بین کابل و اسلامآباد، پس از درگیریهای مرزی ماه گذشته ناشی از اتهامات پاکستان مبنی بر پناه دادن طالبان افغانستان به اعضای طالبان پاکستان، رخ میدهد.
در همین حال، برخی تحلیلگران معتقدند که اگرچه قابلیتهای هوایی فعلی طالبان ممکن است علیه گروههای مسلح ضعیف مؤثر باشد، اما تهدید قابل توجهی برای کشوری مجهز به سلاح هستهای مانند پاکستان که یکی از بزرگترین ارتشهای جهان را در اختیار دارد، ایجاد نمیکند.
با این حال، سید محمد علی، تحلیلگر دفاعی پاکستان، هشدار داد که این داراییها میتواند طالبان را قادر سازد تا در صورت تشدید درگیری، «حرکت نیروها و تجهیزات را تسریع کرده و سرعت بسیج را بهبود بخشند».
اگرچه قندهار مرکز ایدئولوژیک طالبان محسوب میشود، اما تصاویر ماهوارهای نشاندهنده کاهش شدید فعالیتهای نظامی در آنجا است. این پایگاه هوایی تقریباً متروکه به نظر میرسد و در مقایسه با دوره حضور آمریکاییها، نور شب آن به طور قابل توجهی کمتر است.
از دیگر سو، فرودگاه کابل همچنان شاهد فعالیت شدید است و طالبان بین سالهای 2023 و 2024 ده برج نگهبانی جدید ساخته و تدابیر امنیتی اطراف فرودگاه را تشدید کردهاند؛ این فرودگاه در جریان خروج نیروهای آمریکایی در سال 2021 هدف یک حمله انتحاری از سوی گروه «داعش خراسان» قرار گرفت.
ناظران معتقدند که تمرکز طالبان بر کابل یا نشان دهنده کمبود منابع است یا یک جنگ قدرت داخلی بین جناح محافظهکار قندهار و شبکه حقانی که در پایتخت و شرق افغانستان فعال است. میر نتیجه میگیرد که کنترل کابل کلید حکومتداری است و هرگونه از دست دادن آن، خلاء قدرت خطرناکی ایجاد خواهد کرد.
بر اساس تحلیلی که نشریه «واشینگتن پست» با همکاری کارشناسان درگیریهای مسلحانه انجام داده، طالبان با جابجایی کانتینرهای حمل و نقل و ساخت دیوارهای جدید برای جداسازی این پایگاه از دنیای خارج، تأسیسات پایگاه هوایی بگرام را از نو چیدهاند، بدون اینکه هیچ نشانهای از فعالیت نظامی گسترده در چهار سال گذشته وجود داشته باشد.
فرودگاه بگرام در گذشته مملو از جنگندههای آمریکایی و افغانستانی بود، اما تصاویر جدید نشان میدهد که تنها هواپیماهای نقاشیشده روی باند فرودگاه دیده میشوند؛ تصاویری که گمان میرود ماکتهای استتاری باشند و با هدف فریب نظارت هوایی طراحی شدهاند.
ویلیام گودهیند، تحلیلگر جغرافیایی در پروژه «Contested Ground»، گفت این تصاویر «از زمان خروج نیروهای آمریکایی هیچ حرکتی نداشتهاند و این موضوع نشاندهنده نبود واقعی هواپیماهای نظامی است».
در همین راستا، دفتر بازرس ویژه آمریکا برای بازسازی افغانستان در گزارشی در سال 2023 اعلام کرد که نیروهای آمریکایی بیش از 7 میلیارد دلار تجهیزات نظامی را در اختیار ارتش ملی افغانستان بر جای گذاشتهاند.
این موارد شامل بیش از 250 هزار قبضه تفنگ میشود؛ رقمی که برای تسلیح کامل نیروهای تفنگداران دریایی آمریکا کافی است، و همچنین حدود 18 هزار عینک دید در شب که میتواند یک لشکر 82 هوابرد ارتش آمریکا را بهطور کامل مجهز کند.
در ابتدا، طالبان تلاش داشت از پایگاه هوایی بگرام برای اهداف نظامی و غیرنظامی استفاده کند و حتی از برنامههایی برای تبدیل آن به یک منطقه ویژه اقتصادی خبر داده بود. با این حال، وزارت صنعت و تجارت طالبان برای نخستینبار بهصورت علنی اعلام کرد که این طرحها لغو شده است.
عبدالسلام جواد آخوندزاده، سخنگوی این وزارتخانه، گفت: «ارزیابیهای فنی نشان میدهد که تبدیل تأسیسات نظامی به مراکز اقتصادی نیازمند تخریب و بازسازی گسترده است که برای بخش نظامی پرهزینه و آسیبزننده خواهد بود.»
اسفندیار میر، از اعضای مرکز مطالعات استراتژیک استیمسون، معتقد است که این نشاندهنده چالشهای گستردهتری است که طالبان در تلاش برای گذار از یک اقتصاد وابسته به کمک به یک اقتصاد خودکفا با آن مواجه هستند.
او تاکید کرد که «افغانستان فاقد فرودگاه نیست، بلکه زیرساختهای حملونقل مانند راهآهن برای حمل مواد معدنی و عناصر خاکی کمیاب را دارد.»
در فرودگاه کابل، تصاویر نشان میدهند که طالبان از سال 2021 اقدام به جابجایی هواپیماهای ذخیرهشده یا از رده خارج شده به محوطههای پارکینگ کردهاند، اقدامی که کارشناسان آن را «تجمع تجهیزات بهدست آمده و استفاده از قطعات یدکی» توصیف کردهاند.
بر اساس تحلیلهای شرکت اطلاعاتی «Janes»، هواپیماهای مشاهده شده شامل جنگندههای سبک A-29 سوپر توکانو، بالگردهای UH-60 بلکهاوک، هواپیماهای ترابری C-130 هرکولس و سیسنا 208 و تعدادی بالگرد Mi-17 بوده است.
با وجود کمبود خلبانان و تکنسینهای کافی، یک مقام امنیتی پاکستانی گفت طالبان برای تهیه قطعات یدکی به بازار سیاه متوسل میشوند، موضوعی که نگرانیهای منطقهای درباره راهاندازی مجدد برخی ظرفیتهای هوایی ایجاد کرده است.
این تحولات همزمان با تشدید تنشها بین کابل و اسلامآباد، پس از درگیریهای مرزی ماه گذشته ناشی از اتهامات پاکستان مبنی بر پناه دادن طالبان افغانستان به اعضای طالبان پاکستان، رخ میدهد.
در همین حال، برخی تحلیلگران معتقدند که اگرچه قابلیتهای هوایی فعلی طالبان ممکن است علیه گروههای مسلح ضعیف مؤثر باشد، اما تهدید قابل توجهی برای کشوری مجهز به سلاح هستهای مانند پاکستان که یکی از بزرگترین ارتشهای جهان را در اختیار دارد، ایجاد نمیکند.
با این حال، سید محمد علی، تحلیلگر دفاعی پاکستان، هشدار داد که این داراییها میتواند طالبان را قادر سازد تا در صورت تشدید درگیری، «حرکت نیروها و تجهیزات را تسریع کرده و سرعت بسیج را بهبود بخشند».
اگرچه قندهار مرکز ایدئولوژیک طالبان محسوب میشود، اما تصاویر ماهوارهای نشاندهنده کاهش شدید فعالیتهای نظامی در آنجا است. این پایگاه هوایی تقریباً متروکه به نظر میرسد و در مقایسه با دوره حضور آمریکاییها، نور شب آن به طور قابل توجهی کمتر است.
از دیگر سو، فرودگاه کابل همچنان شاهد فعالیت شدید است و طالبان بین سالهای 2023 و 2024 ده برج نگهبانی جدید ساخته و تدابیر امنیتی اطراف فرودگاه را تشدید کردهاند؛ این فرودگاه در جریان خروج نیروهای آمریکایی در سال 2021 هدف یک حمله انتحاری از سوی گروه «داعش خراسان» قرار گرفت.
ناظران معتقدند که تمرکز طالبان بر کابل یا نشان دهنده کمبود منابع است یا یک جنگ قدرت داخلی بین جناح محافظهکار قندهار و شبکه حقانی که در پایتخت و شرق افغانستان فعال است. میر نتیجه میگیرد که کنترل کابل کلید حکومتداری است و هرگونه از دست دادن آن، خلاء قدرت خطرناکی ایجاد خواهد کرد.
