اسب تراوآ کوروش در درون قلعه اپوزیسیون

عبدالستار دوشوکی

ویژه سایت ایرانیان انگلستان

در افسانه‌ها آمده است که یونانیان پس از ده سال محاصره‌ی قلعه‌ی مستحکم تروآ نتوانستند آن را فتح کنند. بنابراین به تاکتیک نفوذی اسب چوبی تراوآ متوسل شدند و به‌ راحتی شهر را تسخیر کردند. درست مانند زمانی که تبر وارد جنگل شد و همه‌ی درختان یک‌صدا فریاد زدند: "ای وای، ببینید دسته‌اش از جنس خودمان است!" و ساده‌دلانه از آن استقبال کردند.

حال تصور کنید در کشوری که در سپهر سیاست آن، زنان و مردان اندیشمند و تأثیرگذار بسیاری زیسته‌اند و هنوز هم کم نیستند؛ کشوری که دو بانوی سیاسی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل دارد و ده‌ها شخصیت بزرگ و مبارز آن در زندان به سر می‌برند. 

اکنون در کنار این تصویر، عقربه‌ی زمان را چند سالی به عقب برگردانید و در پنجره‌ای دیگر، در موازات زندانی بودن آن همه زنان و مردان بزرگ و باپرنسیب، عده‌ای تازه‌به‌دوران‌رسیده و فرصت‌طلب را مشاهده کنید که در جایگاه‌های مختلف «خودی‌های جمهوری اسلامی» با شگفتی فرصت‌طلبی می‌کنند؛ و بر سر سفره‌ی رژیم به خدمت و خیانت و میوه‌چینی مشغولند: یکی در مقام معاون وزیر، دیگری مشاور و «کیف‌کش»، برخی مقاطعه‌کار سپاه، برخی عضو انجمن اسلامی و تحکیم وحدت، یا هنرپیشه‌ی همیشه درباری، سردبیر، نویسنده و توجیه‌کننده‌ی شکنجه. بعضی حتی تا همین اواخر با افتخار تصویر «امامین» یعنی خمینی و خامنه‌ای را بالای کمد اتاق خود نصب کرده بودند.

حال باز هم تصور کنید گروهی با کمک هوش مصنوعی، مانند «چت‌جی‌پی‌تی»، دفترچه‌ای از اضطرار و بیچارگی تولید کنند و همانند «داروَگ» مازندرانی ـ که به گفته‌ی نیما یوشیج نماد طلیعه‌دار بهار و باران است ـ آن را رنگ کنند و به‌جای فولکس‌واگن به ملتی مستأصل و نومید بفروشند؛ ملتی که در کلبه‌ی تاریک‌شان ذره‌ای نشاط باقی نمانده است. (این صنعت فریب در جمهوری اسلامی به‌شکل تصاعدی و نجومی رشد کرده است). 

داروَگ گونه‌ای قورباغه است که در شعر معروف نیما، تجسم هجران یاران و حسرت باران است، آنجا که می‌پرسد: "قاصد روزان ابری، داروَگ! کی می‌رسد باران؟".

در نهایت، قاب نوظهوری را تصور کنید که در نیمه‌ی پنهان آن، هیچ‌یک از رهبران احزاب و جناح های مختلف و شخصیت‌های برجسته و وزین سیاسی حضور ندارند و به قول مولانا فقط یک «صورتگر نقاش» شناخته‌شده حضور دارد؛ نقاشی که هر لحظه بتی تازه می‌سازد، بت‌هایی ناشناس و نوظهور از جنس خشت خام. 

بت هایی که تا دیروز همچون قمر بر مدار پُربرکت جمهوری اسلامی می‌چرخیدند، اکنون با «چرخش زمان و مکان» بر مداری تازه قرار گرفته‌اند؛ مداری که خود نیز ۱۸۰ درجه تغییر جهت داده است.

کلام آخر این است: آیا گمان می‌کنید کسی قربانی رؤیا‌فروشی و وعده‌درمانی‌های بازار مکاره‌ی سیاست خواهد شد و «داروَگ» را به‌جای سمند و تارا و دنا پیش‌خرید می‌کند یا نه؟ 

اگر پاسخ‌تان این است که «نه، هرگز!» زیرا ملت بیدار شده است، پس سری به تجمعات اعتراضی روزانه‌ی «مال‌باختگان» ساده‌دل و خام‌اندیش در شهرهای مختلف بزنید. همچنین یادی کنید از شعر معروف یک قرن پیش ملک‌الشعرا بهار، "از ماست که بر ماست"، آنجا که می‌گوید:

"گوییم که بیدار شدیم! این چه خیالست؟
بیداری ما چیست؟
بیداری طفلی است که محتاج به لالاست."