عذر بدتر از گناه: توجیه احمقانه رئیس اورژانس کشور برای هل دادن آمبولانس توسط همراهان بیمار

رادیو فردا - در پی انتشار ویدئویی از هل دادن آمبولانس توسط همراهان یک بیمار در اصفهان، رئیس اورژانس کشور دلیل این وضعیت را «گم شدن سوئیچ آمبولانس» اعلام کرد.

جعفر میعادفر، رئیس سازمان اورژانس کشور، روز یک‌شنبه ۲۳ شهریور در یک نشست خبری گفت که این بیمار پیش از رسیدن آمبولانس فوت کرده بود اما چون همراهان او اصرار به انتقال او داشتند با کارکنان اورژانس درگیر می‌شوند و در جریان این درگیری سوئیچ آمبولانس گم می‌شود.

آقای میعادفر افزود که هل دادن آمبولانس هم توسط همراهان بیمار و اصرار آن‌ها انجام شده است. پیش از این گزارش‌های متعددی از نقص فنی و مشکلات آمبولانس‌ها حین خدمات‌رسانی منتشر شده بود.

سال گذشته پنچر بودن یک آمبولانس در مرکز درمانی در ماسال استان گیلان و مشکلات انتقال یک کودک بیمار به یک مرکز درمانی دیگر خبرساز شده بود.

در پی انتشار ویدئویی از هل دادن آمبولانس توسط همراهان یک بیمار در اصفهان، رئیس اورژانس کشور دلیل این وضعیت را «گم شدن سوئیچ آمبولانس» اعلام کرد.

در پی انتشار ویدئویی از هل دادن آمبولانس توسط همراهان یک بیمار در اصفهان، رئیس اورژانس کشور دلیل این وضعیت را «گم شدن سوئیچ آمبولانس» اعلام کرد.

جعفر میعادفر، رئیس سازمان اورژانس کشور، روز یک‌شنبه ۲۳ شهریور در یک نشست خبری گفت که این بیمار پیش از رسیدن آمبولانس فوت کرده بود اما… pic.twitter.com/gxRJ0R12yJ

— RadioFarda‌|‌رادیو فردا (@RadioFarda_) September 14, 2025

--------------
خدمات اورژانس و آمبولانس در هر کشوری، شریان حیاتی نظام سلامت محسوب می‌شود. اما در ایران، این شریان حیاتی مدت‌هاست که به دلیل سوءمدیریت، فقدان منابع و بی‌توجهی سیستماتیک، به مرز فروپاشی رسیده است. 

آنچه باید مایه آرامش و نجات جان مردم باشد، در بسیاری از مواقع به منبعی از ناکامی، تأخیر و مرگ تبدیل شده است. این سیستم نه تنها در ارائه خدمات اولیه ناکام است، بلکه به دلیل کمبود نیرو، تجهیزات فرسوده و عدم پاسخگویی، اعتماد عمومی را نیز از دست داده است.

اولین و برجسته‌ترین ناکامی این سیستم، تأخیرهای مرگبار است. در بسیاری از شهرهای ایران، به خصوص در مناطق حاشیه‌ای و روستایی، رسیدن آمبولانس به صحنه حادثه می‌تواند ساعت‌ها به طول بینجامد. این تأخیرها، در مواردی که هر ثانیه حیاتی است، به قیمت جان بیماران تمام می‌شود. 

تصور کنید یک بیمار قلبی در حال دست و پنجه نرم کردن با مرگ است، اما آمبولانس به دلیل ترافیک سنگین، کمبود آمبولانس‌های فعال یا حتی سوءمدیریت مرکز تماس، به موقع نمی‌رسد. این شرایط، نه تنها یک ناکامی خدماتی، بلکه یک فاجعه انسانی است که مسئولان از آن چشم‌پوشی می‌کنند.

کمبود و فرسودگی تجهیزات، معضل دیگری است که خدمات اورژانس را فلج کرده است. آمبولانس‌هایی که باید به پیشرفته‌ترین تجهیزات پزشکی مجهز باشند، اغلب با ابزارهای ناکافی و قدیمی کار می‌کنند. 

برخی از این خودروها به حدی فرسوده هستند که خودشان مایه خطرند. فقدان دستگاه‌های شوک، تجهیزات تنفسی استاندارد و حتی داروهای اولیه، باعث می‌شود که پرسنل اورژانس نتوانند خدمات حیاتی را در لحظات اولیه ارائه دهند. این وضعیت، به مثابه فرستادن سربازان به میدان جنگ بدون سلاح است؛ نتیجه آن جز شکست و تلفات بیشتر نیست.

نیروهای متخصص و پرسنل اورژانس نیز در شرایطی غیرقابل قبول کار می‌کنند. آن‌ها با حقوق ناچیز، ساعات کاری طولانی و فشار کاری طاقت‌فرسا مواجه‌اند. این شرایط سخت، انگیزه و کیفیت کار آن‌ها را به شدت کاهش می‌دهد. 

در بسیاری از موارد، این پرسنل نه تنها باید با مشکلات فنی و کمبود تجهیزات دست و پنجه نرم کنند، بلکه با برخوردهای نامناسب و عدم حمایت مسئولان نیز روبرو هستند. سیستم به آن‌ها اهمیتی نمی‌دهد و آن‌ها نیز در نهایت فرسوده و ناامید می‌شوند، که این خود به نوبه‌ی خود بر کیفیت خدمات تأثیر مستقیم می‌گذارد.

عدم شفافیت و پاسخگویی در سیستم مدیریتی اورژانس، بستر فساد و بی‌مسئولیتی را فراهم کرده است. هیچ نهاد مستقلی وجود ندارد که به شکایات مردم رسیدگی کند یا مسئولان را بابت تأخیرها و فاجعه‌ها بازخواست کند. 

این فضای بی‌اعتمادی، باعث شده که مردم به جای تکیه بر خدمات دولتی، به دنبال راهکارهای شخصی و پرهزینه باشند. اعتماد عمومی به حدی فرسایش یافته است که در بسیاری از مواقع، مردم ترجیح می‌دهند با خودروهای شخصی بیمار خود را به بیمارستان برسانند، چرا که می‌دانند سیستم اورژانس به موقع به آن‌ها کمک نخواهد کرد.

استفاده از آمبولانس برای مقاصد غیرمرتبط و بی‌اهمیت، از جمله جابجایی مسئولان یا افراد بانفوذ، نمونه‌ای دیگر از سوءاستفاده از این خدمات عمومی است. 

در حالی که جان یک شهروند عادی در خطر است، آمبولانس‌ها برای انتقال یک مقام دولتی یا یک فرد ثروتمند در حال حرکت هستند. این تبعیض آشکار، عدالت اجتماعی و اخلاق حرفه‌ای را به سخره می‌گیرد و نشان می‌دهد که در این سیستم، ارزش جان انسان‌ها برابر نیست.

در نهایت، می‌توان گفت که سیستم اورژانس و آمبولانس در ایران، نه یک سیستم خدماتی، بلکه یک تصویر کامل از ناکارآمدی و بی‌توجهی است. این سیستم به جای نجات جان مردم، به یک مانع تبدیل شده است. 

تا زمانی که مسئولان به این فاجعه انسانی و زیرساختی بی‌توجه باشند و اصلاحات بنیادین صورت نگیرد، داستان‌های تلخ تأخیر و مرگ همچنان ادامه خواهد داشت. این وضعیت، قابل قبول نیست و باید به طور جدی و ریشه‌ای مورد بازنگری قرار گیرد.