هفتاد سال پیش شارل دوگُل آمریکای ترامپ را پیشگویی میکرد
رأی دهید
رادیو فرانسه: ژنرال شارل دوگُل در نوامبر ۱٩٥٩ در عباراتی پیامبرگونه می گفت : "چه کسی میتواند بگوید که در آینده دو قدرتی که انحصار سلاح اتمی را دارند [آمریکا و اتحاد شوروی سابق] بر سر تقسیم جهان با یکدیگر به توافق نخواهند رسید؟ چه کسی میتواند بگوید که در آینده دادههای سیاسی از اساس تغییر نخواهند کرد؟"
اندکی پیشتر، دوگُل در ژوئن ۱٩٥۸ بر تصمیم رؤسای جمهوری پیشین فرانسه مبنی بر دستیابی این کشور به سلاح اتمی تأکید کرده و گفته بود : "فرانسه باید به تنهایی دفاع خود را تضمین کند و ضمانت استقلال دفاعی فرانسه منافی با همکاری دفاعی با دیگر کشورها نیست."
در پاسخ به واکنش تُند آیزنهاور، رئیس جمهوری وقت آمریکا، دوگُل در بیست و چهار نوامبر ۱٩٥٩ می گفت که هدف او ابراز تردید در خصوص تعهدات رهبران وقت آمریکا نبوده، بلکه او نگران است که همبستگی آمریکا و اروپا در آینده به خطر بیفتد.
در پاسخ خود به آیزنهاور دوگُل یادآوری می کرد که در جریان نخستین جنگ جهانی، ایالات متحد آمریکا با تاخیر در سال ۱٩۱٧ وارد جنگ شد و در جنگ جهانی دوم آمریکا تنها بعد از حمله پرلهاربر رسماً در سال ۱٩٤۱ وارد جنگ شد، در حالی که هجده ماه از اشغال فرانسه توسط ارتش آلمان نازی میگذشت.
بحران سوئز یکی دیگر از آزمونهای تلخ و تعیینکننده مناسبات فرانسه با ایالات متحد آمریکا بود : بر خلاف انتظار عمومی آمریکا در آن زمان در کنار اتحاد شوروی سابق با تصویب قطعنامه ٩٩٧ خواستار آتشبس فوری شد.
در واقع، چرخش ناگهانی ایالات متحد آمریکا در همسویی با روسیه پوتین علیه اوکراین و کشورهای اروپایی هم روشن بینی دوگُل را قریب هفتاد سال پیش آشکار میکند و هم از تنهایی راهبردی امروز اروپا پرده برمیدارد.
دونالد ترامپ با گفتن این که اروپاییها باید از این پس خودشان امنیت خود را تأمین کنند در اصل به رهبران اتحادیه اروپا درس رئالیسم سیاسی میدهد و در عین حال مُهر تأئیدی بر احتیاطهای دوگُل درباره آینده ناروشن مناسبات بینالمللی میزند.
در کمتر از یک ماه دونالد ترامپ پس از ورود دوباره به کاخ سفید ائتلاف تاریخی و پیمان دفاع جمعی اروپا و آمریکا را درهمشکست. به نظر دونالد ترامپ همبستگی میان آمریکا و اروپا دیگر تأمینکننده منافع آمریکا نیست و اولویت امروز این کشور نه نجات اوکراین بلکه عادی کردن مناسبات خود با روسیه ولادیمیر پوتین است.
از این پس ایالات متحد آمریکا قصد پشتیبانی از متحدان خود در دفاع از اوکراین را ندارد. در مقابل روسیه متجاوز ترامپ خواستار آتشبس و صلح فوری بر اساس شروط پوتین است. به این ترتیب دوستی و ائتلاف هفتاد و پنج ساله آمریکا و اروپا، مبادلات مهم تجاری و همچنین تعلق دو طرف به اردوی باصطلاح دموکراسیهای لیبرال بازاربنیان، همچون قصری کاغذی فروپاشیدند. در حقیقت وضعیت کنونی اثبات روشن بینی دوگُل است که میگفت : "روزی آمریکاییها خواهند رفت و روزی نظم جهانی تغییر خواهد کرد." آن روز از قرار همین امروز است. ترامپ در عرض چند روز ناتو، نماد اتحاد و ائتلاف دفاعی آمریکا و اروپا را از محتوا خالی کرد. از این پس دیگر هیچ کس نمیتواند روی اعتبار این پیمان دفاعی حساب کند. ترامپ ناتو را به چک بیمحل تبدیل کرد.
برای از میان بردن این ائتلاف دو شرط کافی بود : زیر سئوال بردن حقانیت زلنسکی و قطع کمکهای نظامی آمریکا به اوکراین. ترامپ این شروط را کاملاً به سود روسیه تأمین کرد. اکنون او میگوید که اتحادیه اروپا از آغاز برای کلاهبرداری از آمریکا ساخته شده است.
گفته می شود که هدف ترامپ از این چرخشها جدا کردن روسیه از چین بوده است. اما، اگر حقیقتاً هدف ترامپ این باشد، او مرتکب بزرگترین خطای راهبردی آمریکا شده است. در بیانیه "دوستی" مسکو و پکن که در فوریه ٢٠٢٢ امضا شد روسیه و چین اولویت نخست خود را پایان دادن به هژمونی غرب در اداره امور جهان اعلام کردند. ترامپ با تصمیمهای خود، با ایجاد شکاف در اردوی غرب، در اصل کار را برای روسیه و چین آسان کرده است، زیرا او در خصوص اوکراین و دیگر مسایل جهانی شکافی بزرگ در جهان غرب به ویژه میان آمریکا و اروپا به وجود آورده است.
اندکی پیشتر، دوگُل در ژوئن ۱٩٥۸ بر تصمیم رؤسای جمهوری پیشین فرانسه مبنی بر دستیابی این کشور به سلاح اتمی تأکید کرده و گفته بود : "فرانسه باید به تنهایی دفاع خود را تضمین کند و ضمانت استقلال دفاعی فرانسه منافی با همکاری دفاعی با دیگر کشورها نیست."
در پاسخ به واکنش تُند آیزنهاور، رئیس جمهوری وقت آمریکا، دوگُل در بیست و چهار نوامبر ۱٩٥٩ می گفت که هدف او ابراز تردید در خصوص تعهدات رهبران وقت آمریکا نبوده، بلکه او نگران است که همبستگی آمریکا و اروپا در آینده به خطر بیفتد.
در پاسخ خود به آیزنهاور دوگُل یادآوری می کرد که در جریان نخستین جنگ جهانی، ایالات متحد آمریکا با تاخیر در سال ۱٩۱٧ وارد جنگ شد و در جنگ جهانی دوم آمریکا تنها بعد از حمله پرلهاربر رسماً در سال ۱٩٤۱ وارد جنگ شد، در حالی که هجده ماه از اشغال فرانسه توسط ارتش آلمان نازی میگذشت.
بحران سوئز یکی دیگر از آزمونهای تلخ و تعیینکننده مناسبات فرانسه با ایالات متحد آمریکا بود : بر خلاف انتظار عمومی آمریکا در آن زمان در کنار اتحاد شوروی سابق با تصویب قطعنامه ٩٩٧ خواستار آتشبس فوری شد.
در واقع، چرخش ناگهانی ایالات متحد آمریکا در همسویی با روسیه پوتین علیه اوکراین و کشورهای اروپایی هم روشن بینی دوگُل را قریب هفتاد سال پیش آشکار میکند و هم از تنهایی راهبردی امروز اروپا پرده برمیدارد.
دونالد ترامپ با گفتن این که اروپاییها باید از این پس خودشان امنیت خود را تأمین کنند در اصل به رهبران اتحادیه اروپا درس رئالیسم سیاسی میدهد و در عین حال مُهر تأئیدی بر احتیاطهای دوگُل درباره آینده ناروشن مناسبات بینالمللی میزند.
در کمتر از یک ماه دونالد ترامپ پس از ورود دوباره به کاخ سفید ائتلاف تاریخی و پیمان دفاع جمعی اروپا و آمریکا را درهمشکست. به نظر دونالد ترامپ همبستگی میان آمریکا و اروپا دیگر تأمینکننده منافع آمریکا نیست و اولویت امروز این کشور نه نجات اوکراین بلکه عادی کردن مناسبات خود با روسیه ولادیمیر پوتین است.
از این پس ایالات متحد آمریکا قصد پشتیبانی از متحدان خود در دفاع از اوکراین را ندارد. در مقابل روسیه متجاوز ترامپ خواستار آتشبس و صلح فوری بر اساس شروط پوتین است. به این ترتیب دوستی و ائتلاف هفتاد و پنج ساله آمریکا و اروپا، مبادلات مهم تجاری و همچنین تعلق دو طرف به اردوی باصطلاح دموکراسیهای لیبرال بازاربنیان، همچون قصری کاغذی فروپاشیدند. در حقیقت وضعیت کنونی اثبات روشن بینی دوگُل است که میگفت : "روزی آمریکاییها خواهند رفت و روزی نظم جهانی تغییر خواهد کرد." آن روز از قرار همین امروز است. ترامپ در عرض چند روز ناتو، نماد اتحاد و ائتلاف دفاعی آمریکا و اروپا را از محتوا خالی کرد. از این پس دیگر هیچ کس نمیتواند روی اعتبار این پیمان دفاعی حساب کند. ترامپ ناتو را به چک بیمحل تبدیل کرد.
برای از میان بردن این ائتلاف دو شرط کافی بود : زیر سئوال بردن حقانیت زلنسکی و قطع کمکهای نظامی آمریکا به اوکراین. ترامپ این شروط را کاملاً به سود روسیه تأمین کرد. اکنون او میگوید که اتحادیه اروپا از آغاز برای کلاهبرداری از آمریکا ساخته شده است.
گفته می شود که هدف ترامپ از این چرخشها جدا کردن روسیه از چین بوده است. اما، اگر حقیقتاً هدف ترامپ این باشد، او مرتکب بزرگترین خطای راهبردی آمریکا شده است. در بیانیه "دوستی" مسکو و پکن که در فوریه ٢٠٢٢ امضا شد روسیه و چین اولویت نخست خود را پایان دادن به هژمونی غرب در اداره امور جهان اعلام کردند. ترامپ با تصمیمهای خود، با ایجاد شکاف در اردوی غرب، در اصل کار را برای روسیه و چین آسان کرده است، زیرا او در خصوص اوکراین و دیگر مسایل جهانی شکافی بزرگ در جهان غرب به ویژه میان آمریکا و اروپا به وجود آورده است.
