چرا کرونا برای ورزش از جنگ جهانی دوم مخربتر است؟
رأی دهید
ورزش جهان در بحرانیترین دوره تاریخی خود به سر میبرد و زیان مادی بیسابقه و غیرقابلبرآوردی را پدید آورده که حتی پایانش هم مشخص نیست.
رویدادهای هفتههای اخیر نشان داده است که رویدادهای ورزشی تا چه اندازه در رونق صنعت سرگرمی برای این سیاره نقشآفرین بوده است.
دنیای ورزش زمانی که ابعاد بسیار کوچکتری داشت، با دو اخلال بزرگ در روند طبیعی و روبهشکوفایی خود مواجه شد.
المپیک ۱۹۱۶ ششمین دوره این بازیها بود. اسکندریه مصر، بوداپست و برلین نامزدهای برگزاری مسابقات بودند.
میزبانی به آلمان رسید چون بارون پیر دو کوبرتن، بنیانگذار المپیک نوین، معتقد بود سپردن المپیک به برلین میتواند به تقویت صلح جهانی بینجامد و مانعی باشد برای جنگافروزی بیشتر.
اما نه المپیک برگزار شد و نه صلحی برقرار. بازیها تا پایان جنگ اول بینالملل به تعویق افتاد.
پیش از افروختن آتش جنگ دوم نیز المپیک ۱۹۳۶ برلین عرصه قدرتنمایی و تبلیغات آلمان نازی با حضور آدولف هیتلر در متن مسابقات بود.
جنگ پشت دروازههای المپیک در کمین بود. سازماندهی شگفتآور، این المپیک را از همه دورههای پیشین متمایز میکرد. گرچه کمتر اثری از پنج حلقه دیده میشد و استادیوم المپیک برلین در سیطره پرچم صلیب شکسته بود.
المپیک ۱۹۴۰ قرار بود در توکیو برگزار شود، اما با شعلهور شدن آتش جنگ جهانی دوم، آسیا در حسرت نخستین میزبانی ماند.
این امیدواری وجود داشت که دوره بعدی را لندن در سال ۱۹۴۴ برگزار کند، اما برخلاف جنگ اول، این بار دو المپیک پیاپی در آتش جنگ سوخت.
آوازه جهانی کرونا هنوز به شش ماه نرسیده اما قدرت تخریبش در عرصه ورزش، از دو جنگ جهانی که یک دهه به طول انجامید بیشتر بوده است.
در دوران جنگهای جهانی، تعداد لیگهای ورزشی بسیار ناچیز بود و تورنمنتها به معنا و ابعاد امروزینش رواج نداشت.
از سویی، در امتداد جنگ جهانی دوم، بازیهای دوستانه ملی فوتبال در دنیا جریان داشت. فعالیتهای ورزشی شامل بازی فوتبال، در اردوگاه اسرا و در پایگاههای نظامی برگزار میشد.
جنگ جهانی حتی در کشورهای درگیر جنگ، مانعی برای ورزش در باشگاهها و اماکن عمومی نبود.
در ایران نیز مسابقات کشتی قهرمانی کشور غیر از سال ۱۳۲۰ در بقیه سالهای جنگ جهانی به انجام رسید.
اما کووید ۱۹ در مدت زمانی کوتاه، بساط هرگونه رقابت ورزشی را از روی کره زمین برچیده است. باشگاهها بسته شدهاند و حتی تمرینات گروهی نیز در کشورهای عنواندار ورزشی ممنوع است.
رقابتهای ملی فوتبال با ویروس کرونا، با بزرگترین وقفه خود در طول تاریخ مواجه شده است.
فرمول یک، NBA، جام ملتهای اروپا، فرنچ اوپن، لیگهای همه رشتهها، بازیهای کوپا آمریکا، مسابقات مقدماتی جام جهانی و بازیهای المپیک، یکی پس از دیگری از تقویم رقابتهای ورزشی حذف میشوند.
فوتبالیستهایی با قراردادهای میلیون یورویی که پیش روی چشم بینندگانی از سراسر جهان جولان میدادند، حالا در قرنطینه خانگی با دستمال کاغذی روپایی میزنند و استوری میگذارند.
این وضعیتی آخرالزمانی است که حتی سازمان جهانی بهداشت هم تاریخ تقریبی برای پایانش اعلام نکرده است.
رویدادهای هفتههای اخیر نشان داده است که رویدادهای ورزشی تا چه اندازه در رونق صنعت سرگرمی برای این سیاره نقشآفرین بوده است.
دنیای ورزش زمانی که ابعاد بسیار کوچکتری داشت، با دو اخلال بزرگ در روند طبیعی و روبهشکوفایی خود مواجه شد.
المپیک ۱۹۱۶ ششمین دوره این بازیها بود. اسکندریه مصر، بوداپست و برلین نامزدهای برگزاری مسابقات بودند.
میزبانی به آلمان رسید چون بارون پیر دو کوبرتن، بنیانگذار المپیک نوین، معتقد بود سپردن المپیک به برلین میتواند به تقویت صلح جهانی بینجامد و مانعی باشد برای جنگافروزی بیشتر.
اما نه المپیک برگزار شد و نه صلحی برقرار. بازیها تا پایان جنگ اول بینالملل به تعویق افتاد.
پیش از افروختن آتش جنگ دوم نیز المپیک ۱۹۳۶ برلین عرصه قدرتنمایی و تبلیغات آلمان نازی با حضور آدولف هیتلر در متن مسابقات بود.
جنگ پشت دروازههای المپیک در کمین بود. سازماندهی شگفتآور، این المپیک را از همه دورههای پیشین متمایز میکرد. گرچه کمتر اثری از پنج حلقه دیده میشد و استادیوم المپیک برلین در سیطره پرچم صلیب شکسته بود.
المپیک ۱۹۴۰ قرار بود در توکیو برگزار شود، اما با شعلهور شدن آتش جنگ جهانی دوم، آسیا در حسرت نخستین میزبانی ماند.
این امیدواری وجود داشت که دوره بعدی را لندن در سال ۱۹۴۴ برگزار کند، اما برخلاف جنگ اول، این بار دو المپیک پیاپی در آتش جنگ سوخت.
آوازه جهانی کرونا هنوز به شش ماه نرسیده اما قدرت تخریبش در عرصه ورزش، از دو جنگ جهانی که یک دهه به طول انجامید بیشتر بوده است.
در دوران جنگهای جهانی، تعداد لیگهای ورزشی بسیار ناچیز بود و تورنمنتها به معنا و ابعاد امروزینش رواج نداشت.
از سویی، در امتداد جنگ جهانی دوم، بازیهای دوستانه ملی فوتبال در دنیا جریان داشت. فعالیتهای ورزشی شامل بازی فوتبال، در اردوگاه اسرا و در پایگاههای نظامی برگزار میشد.
جنگ جهانی حتی در کشورهای درگیر جنگ، مانعی برای ورزش در باشگاهها و اماکن عمومی نبود.
در ایران نیز مسابقات کشتی قهرمانی کشور غیر از سال ۱۳۲۰ در بقیه سالهای جنگ جهانی به انجام رسید.
اما کووید ۱۹ در مدت زمانی کوتاه، بساط هرگونه رقابت ورزشی را از روی کره زمین برچیده است. باشگاهها بسته شدهاند و حتی تمرینات گروهی نیز در کشورهای عنواندار ورزشی ممنوع است.
رقابتهای ملی فوتبال با ویروس کرونا، با بزرگترین وقفه خود در طول تاریخ مواجه شده است.
فرمول یک، NBA، جام ملتهای اروپا، فرنچ اوپن، لیگهای همه رشتهها، بازیهای کوپا آمریکا، مسابقات مقدماتی جام جهانی و بازیهای المپیک، یکی پس از دیگری از تقویم رقابتهای ورزشی حذف میشوند.
فوتبالیستهایی با قراردادهای میلیون یورویی که پیش روی چشم بینندگانی از سراسر جهان جولان میدادند، حالا در قرنطینه خانگی با دستمال کاغذی روپایی میزنند و استوری میگذارند.
این وضعیتی آخرالزمانی است که حتی سازمان جهانی بهداشت هم تاریخ تقریبی برای پایانش اعلام نکرده است.
