رضا شهابی، فعال کارگری، «از زندان آزاد شد»

 تشکل‌های کارگری، اتحادیه‌های بین‌المللی کارگری و سازمان‌های حقوق بشری بارها خواستار آزادی رضا شهابی شده بودند. رضا شهابی، عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه، سه‌شنبه شب ۲۲ اسفند از زندان اوین آزاد شد.
 
به گفته کمیته پیگیری ایجاد تشکل‌های کارگری و کمپین دفاع از رضا شهابی، مقام‌های زندان اوین به او گفته‌اند که بر اساس قانون تجمیع احکام، حکم آزادی‌اش صادر شده است.
 
بر اساس این گزارش، هنوز نامه آزادی به دست این فعال کارگری نرسیده و در عین حال،‌ به او اعلام شده است که باید مبلغ شش میلیون و ۸۰۰ هزار تومان به عنوان جریمه پرداخت کند. همچنین به رضا شهابی گفته شده است که به مدت دو سال حق فعالیت سندیکایی و حضور در احزاب و گروه‌ها را ندارد.
 
این گزارش حاکی است که این فعال کارگری باید برای تسویه حساب به زندان رجایی‌شهر کرج مراجعه کند.
 
آقای شهابی روز ۱۸ مرداد و پس از معرفی خود به زندان رجایی‌شهر متوجه شد که مرخصی پزشکی‌اش از سوی دادستانی قبول نشده است و باید حدود یک هزار روز دیگر در زندان بماند.
 
او در خرداد سال ۸۹ به دست ماموران امنیتی بازداشت شد و سپس در دادگاه انقلاب اسلامی، به اتهام‌های امنیتی به پنج سال زندان، شش سال محرومیت از فعالیت سندیکایی و پرداخت جریمه‌ای هفت میلیون تومانی محکوم شده بود.
 
رضا شهابی در سال‌های اخیر به دلیل آنچه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومه،‌ «صدمات جسمی ناشی از برخورد خشن ماموران امنیتی در حین دستگیری و بازجویی» نامید، در دو مرحله تحت عمل جراحی از ناحیه گردن و کمر قرار گرفت و مرخصی پزشکی او از سوی پزشکی قانونی مرحله به مرحله تا پایان حبس مورد تایید قرار گرفته بود.
 
این فعال کارگری پس از آنکه دوباره در مرداد امسال زندانی شد،‌ با درخواست برای آزادی دست به اعتصاب غذایی ۵۰ روزه زد که پس از وعده «یک مقام عالی‌رتبه امنیتی» و درخواست خانواده، همکاران و تشکل‌های کارگری در ایران و جهان، به اعتصاب غذای خود پایان داد.
 
این در شرایطی بود که رضا شهابی در ماه‌های اخیر، دو بار سکته کرده بود و به گفته پزشک متخصص در بیمارستان «امام خمینی» تهران، بدن او تحمل زندان را نداشت.
 
با این همه،‌ مقام‌های قوه قضائیه تنها چندی پیش رضا شهابی را از زندان رجایی‌‌شهر به زندان اوین منتقل کرده و به گفته تشکل‌های کارگری، اقدامی در جهت آزادی و یا درمان بیماری‌هایش انجام نداده‌ بودند.
 
این موضوع انتقاد شدید تشکل‌های کارگری، اتحادیه‌های بین‌المللی کارگری و سازمان‌های حقوق بشری را به همراه داشت و آنها بارها خواستار آزادی او شده بودند.