آتشسوزی در محله اعیان لسآنجلس: روایت یک ایرانی از محله دیگر
رأی دهید
آتشسوزی جدید "اسکیربال" نام دارد و چندین خانه را در این منطقه سوزانده و حالا به مساحتی حدود صد و پنجاه هکتار سرایت کرده است.
ماموران آتشنشانی برای جلوگیری از گسترش آتش، آثار هنری را از خانهها خارج کردهاند. بوم و رنگ قابلیت اشتعال بالایی دارند.
بسیاری از نامداران عرصه موسیقی و سینما از جمله "بیانسه" در این محله زندگی میکنند.
لایونل ریچی، خواننده و آهنگساز، کنسرتش در شهر لاس وگاس را لغو کرد تا به خانوادهاش در "تخلیه از این محله" کمک کند.
مزرعه انگور روپرت مورداک، غول رسانهای، هم در آستانه سوختن است. همین طور موزه "گتی".
بزرگترینشان "توماس" نام دارد که حدود ۹۰ هزار هکتار زمین را در برگرفته است.
آخرین آماری که مقامهای مسئول منتشر کردهاند حکایت از این دارد که ۵۰ هزار نفر مجبور به ترک خانههایشان شدهاند و بیش از ۱۵۰ خانه در جریان این آتشسوزی آسیب دیدهاست.
روزنامه لسآنجلس تایمز گزارش کرده که بدن بیجان زنی در میان بقایای سوخته یک خانه در نزدیکی شهر کوچک "اوجی" پیدا شده است.
کاخ سفید میگوید که با مقامهای محلی ایالت کالیفرنیا در تماس است و مقامهای فدرال حاضر به ارائه هرگونه کمکی که لازم باشد هستند.
بادهای قوی شعلههای آتش را در منطقه میپراکنند و موجب گسترش آتشسوزی میشوند. برای همین مقامها از مردم در مناطق مختلف خواستهاند خانههایشان را ترک کنند.
مقامهای محلی، اعلان وضعیت "بنفش" کردهاند. بالاترین درجهای که تا به حال برای هشدار درباره احتمال آتشسوزی در کالیفرنیا اعلام شدهاست.
بادها آنقدر در این منطقه شدید هستند که رئیس بخش رسیدگی به آتشسوزی در ایالت کالیفرنیا به خبرنگاران گفته است که "چنین باد شدیدی هیچ راهی برای مقابله با آتش باقی نمیگذارد."
او گفته که اولویت با تخلیه خانههاست.
بسیاری از مدارس در لسآنجلس و اطراف آن هم تعطیل شدهاند.
شاهد عینی- روایت یک ایرانی از آتشسوزی توماس
سیاوش کاکاوند
خانه و زمین من در نزدیکی دانشگاه "توماس اکویناس" است. جایی که آتشسوزی اولیه از آنجا شروع شد و برای همین نام توماس هم گرفته است. روز دوشنبه میدیدم که آتش به خانه من نزدیک میشود. حدود ظهر بود که همه اسناد و مدارک مهم را در اتومبیلم گذاشتم و اتومبیل را در نزدیکی در خروجی مزرعه پارک کردم.
ساعت سه و نیم بود که دیدم آتش دور تا دور خانه من را گرفته. پرندگانم و گربههایم را آزاد کردم و سگهایم را در اتومبیل گذاشتم و فرار کردم. دو طرف جاده پر از آتش بود. میترسیدم که درختان شعلهور جاده را بند بیاورند. گذر از جادهای که همیشه ده دقیقه طول میکشید حدود نیم ساعت زمان برد.
بعد از دو روز که در شهر دیگری در خانه پسرم بودم، به خانه برگشتم، دیدم فقط طویله سوخته و به خانه آسیبی نرسیده است. خیلی شانس آوردم. یک سوت کشیدم و همه حیواناتم آمدند و بهشان غذا دادم. اگر مانده بودم حتما از دود خفه میشدم. خانههای دیگری در محله ما مثل خانه پدر و برادر دامادم کامل سوختند. چون برق خانه ما قطع شده، و آب هم نمیتوانیم از چاه بکشیم، همچنان خانهام قابل زندگی نیست و در خانه پسرم هستم. مثل قدیم همه ما دور هم در خانه پسرم جمع شده بودیم و من برای همه غذای ایرانی پختم.
