زیبایی های ایران از نگاهی دیگر - عکس

"ای قُلهُ افسانه ای ,اسطوره ُ والای ِ من- ای مظهر آتشفشان ای رَعد ُ پا برجای ِ من- بنگر که در آغوش تو جان را چه آسان می دهد- وین بهترین فرزند ِ تو خوابیده است در پایِ من - تا قطره های َ خشم ِ تواز ابر می بارَد فرو- بر روی دریا می چِکَد,با اشک خون پالای ِ من- خاک ات مرا گهواره شد هنگام ِ معراج ِ نَفَس- باشَد نوای دلکَشِ سُهراب ِ تو لالای من - دلها همه پُر خشم و کین,فریادها در جان و تن- خَشکیده بُغض ِ من ولی,بسته گلو و نایِ من -هرگز نمی آیَد برون مهرت ز قلب و جان ِ من- همچون طلسم نامهُ سربسته و گویای من- برخیز و از مامِ وطن برگو حدیث ِ عاشقان- تا پُر شَوَد در شهر و دِه از قصهُ بابای ِ من - گفتم مرا در جان و تَن ,جُز فکر و ذِکرَت نیست,نیست- امَا مرا جز فکر ِ خود,ای وایِ من ای وایِ من " ! قسمتی از سرودهُ خودم مورخ: ۲۰۱۰

عکس یکی مونده به آخر واقعا منو سورپرایزم کرد!!! کسی میدونه اینجا کجاست؟؟؟؟؟ باورم نمیشه ایران باشه! به جرات میتونم بگم که می میرم واسه همچین طبیعت بکری که.

عکس یکی مونده به آخر واقعا منو سورپرایزم کرد!!! کسی میدونه اینجا کجاست؟؟؟؟؟ باورم نمیشه ایران باشه! به جرات میتونم بگم که می میرم واسه همچین طبیعت بکری که.

"ای قُلهُ افسانه ای ,اسطوره ُ والای ِ من- ای مظهر آتشفشان ای رَعد ُ پا برجای ِ من- بنگر که در آغوش تو جان را چه آسان می دهد- وین بهترین فرزند ِ تو خوابیده است در پایِ من - تا قطره های َ خشم ِ تواز ابر می بارَد فرو- بر روی دریا می چِکَد,با اشک خون پالای ِ من- خاک ات مرا گهواره شد هنگام ِ معراج ِ نَفَس- باشَد نوای دلکَشِ سُهراب ِ تو لالای من - دلها همه پُر خشم و کین,فریادها در جان و تن- خَشکیده بُغض ِ من ولی,بسته گلو و نایِ من -هرگز نمی آیَد برون مهرت ز قلب و جان ِ من- همچون طلسم نامهُ سربسته و گویای من- برخیز و از مامِ وطن برگو حدیث ِ عاشقان- تا پُر شَوَد در شهر و دِه از قصهُ بابای ِ من - گفتم مرا در جان و تَن ,جُز فکر و ذِکرَت نیست,نیست- امَا مرا جز فکر ِ خود,ای وایِ من ای وایِ من " ! قسمتی از سرودهُ خودم مورخ: ۲۰۱۰

"ای قُلهُ افسانه ای ,اسطوره ُ والای ِ من- ای مظهر آتشفشان ای رَعد ُ پا برجای ِ من- بنگر که در آغوش تو جان را چه آسان می دهد- وین بهترین فرزند ِ تو خوابیده است در پایِ من - تا قطره های َ خشم ِ تواز ابر می بارَد فرو- بر روی دریا می چِکَد,با اشک خون پالای ِ من- خاک ات مرا گهواره شد هنگام ِ معراج ِ نَفَس- باشَد نوای دلکَشِ سُهراب ِ تو لالای من - دلها همه پُر خشم و کین,فریادها در جان و تن- خَشکیده بُغض ِ من ولی,بسته گلو و نایِ من -هرگز نمی آیَد برون مهرت ز قلب و جان ِ من- همچون طلسم نامهُ سربسته و گویای من- برخیز و از مامِ وطن برگو حدیث ِ عاشقان- تا پُر شَوَد در شهر و دِه از قصهُ بابای ِ من - گفتم مرا در جان و تَن ,جُز فکر و ذِکرَت نیست,نیست- امَا مرا جز فکر ِ خود,ای وایِ من ای وایِ من " ! قسمتی از سرودهُ خودم مورخ: ۲۰۱۰

عکس یکی مونده به آخر واقعا منو سورپرایزم کرد!!! کسی میدونه اینجا کجاست؟؟؟؟؟ باورم نمیشه ایران باشه! به جرات میتونم بگم که می میرم واسه همچین طبیعت بکری که.

"ای قُلهُ افسانه ای ,اسطوره ُ والای ِ من- ای مظهر آتشفشان ای رَعد ُ پا برجای ِ من- بنگر که در آغوش تو جان را چه آسان می دهد- وین بهترین فرزند ِ تو خوابیده است در پایِ من - تا قطره های َ خشم ِ تواز ابر می بارَد فرو- بر روی دریا می چِکَد,با اشک خون پالای ِ من- خاک ات مرا گهواره شد هنگام ِ معراج ِ نَفَس- باشَد نوای دلکَشِ سُهراب ِ تو لالای من - دلها همه پُر خشم و کین,فریادها در جان و تن- خَشکیده بُغض ِ من ولی,بسته گلو و نایِ من -هرگز نمی آیَد برون مهرت ز قلب و جان ِ من- همچون طلسم نامهُ سربسته و گویای من- برخیز و از مامِ وطن برگو حدیث ِ عاشقان- تا پُر شَوَد در شهر و دِه از قصهُ بابای ِ من - گفتم مرا در جان و تَن ,جُز فکر و ذِکرَت نیست,نیست- امَا مرا جز فکر ِ خود,ای وایِ من ای وایِ من " ! قسمتی از سرودهُ خودم مورخ: ۲۰۱۰

عکس یکی مونده به آخر واقعا منو سورپرایزم کرد!!! کسی میدونه اینجا کجاست؟؟؟؟؟ باورم نمیشه ایران باشه! به جرات میتونم بگم که می میرم واسه همچین طبیعت بکری که.

عکس یکی مونده به آخر واقعا منو سورپرایزم کرد!!! کسی میدونه اینجا کجاست؟؟؟؟؟ باورم نمیشه ایران باشه! به جرات میتونم بگم که می میرم واسه همچین طبیعت بکری که.

"ای قُلهُ افسانه ای ,اسطوره ُ والای ِ من- ای مظهر آتشفشان ای رَعد ُ پا برجای ِ من- بنگر که در آغوش تو جان را چه آسان می دهد- وین بهترین فرزند ِ تو خوابیده است در پایِ من - تا قطره های َ خشم ِ تواز ابر می بارَد فرو- بر روی دریا می چِکَد,با اشک خون پالای ِ من- خاک ات مرا گهواره شد هنگام ِ معراج ِ نَفَس- باشَد نوای دلکَشِ سُهراب ِ تو لالای من - دلها همه پُر خشم و کین,فریادها در جان و تن- خَشکیده بُغض ِ من ولی,بسته گلو و نایِ من -هرگز نمی آیَد برون مهرت ز قلب و جان ِ من- همچون طلسم نامهُ سربسته و گویای من- برخیز و از مامِ وطن برگو حدیث ِ عاشقان- تا پُر شَوَد در شهر و دِه از قصهُ بابای ِ من - گفتم مرا در جان و تَن ,جُز فکر و ذِکرَت نیست,نیست- امَا مرا جز فکر ِ خود,ای وایِ من ای وایِ من " ! قسمتی از سرودهُ خودم مورخ: ۲۰۱۰