جایی برای دختران فراری
رأی دهید
خانه امن:۹۰ درصد دختران فراری بهدلیل مشکلات خانوادگی از خانه فرار میکنند و سن آنها به ۱۲سال رسیده است.
این آمار را چند ماه پیش حبیبالله مسعودیفرید، معاون امور اجتماعی بهزیستی اعلام کرد . آماری که تا چند سال قبل جزو خط قرمز های مسئولان بود ولی این روز ها آنقدر افزایش داشته که آمار آن را می دهند . هر چند آمار دقیقی از دختران فراری در دست نیست ، ولی آنها هستند ، همه جای شهر ،قبلا ۲۰ تا ۲۵ ساله بودند حالا ۹ تا ۱۲ ساله
داستان همینجا به پایان نمی رسد ،چند روز گذشته معینی کارشناس آسیب های اجتماعی، در همایش بررسی آسیب های اجتماعی، اعلام کرد که در مدت ۷ سال متوسط سن فحشا از ۲۸ سال به زیر ۲۰ سال رسیده و در حال حاضر کف این سن تا ۱۳ سالگی پایین آمده یعنی در میان نوجوانان به طور روزافزونی گسترش یافته است.
فرار دختران از خانه به دلایل مختلف آنقدر افزایش داشته که امروز وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از راهاندازی اولین مرکز نگهداری از دختران فراری در تهران خبر داد . دخترانی که در تهران به دنبال خوشبختی میگردند .
علی ربیعی گفت: در حال حاضر شاهد هستیم که دختران زیادی به دلیل اختلافهای ساده نظیر اجبار در ازدواج، تفاوت ارزشهای بین نسلی، عشقهای مجازی و غیره از خانه فرار میکنند و نیاز است که برای کمک به این دختران برنامه ریزی شود.
وی ادامه داد: بعد از فرار این دختران به این خاطر که در جامعه جایی برای آنان در نظر گرفته نشده است، آنها به ناچار به افرادی پناه میبرند که صلاحیت نداشته و به همین دلیل مورد سوء استفاده نیز قرار میگیرند.
ربیعی خاطرنشان کرد: مطالعات نشان میدهد که اگر دختران بعد از فرار به مرکز حمایتی روی آورند دیگر درگیر آسیبهای اجتماعی متعدد نشده، اما اگر چنین نشود، این دختران تا مرز تنفروشی نیز جلو رفته و در بسیاری از مواقع مورد سوء استفاده جنسی قرار میگیرند.
وی راهاندازی مرکزی برای دختران فراری را گونهای از خیر جمعی دانست و اظهار کرد: اگر بتوانیم مراکزی را راهاندازی کنیم که دختران فراری به آن مراکز آورده شوند، پس از آن میتوانیم از طریق شناسایی خانوادههای آنها، شرایط را برای بازگشت این دختران به کانون خانوادههایشان فراهم کنیم.
ربیعی در پاسخ به این سؤال که آیا آمار مشخصی از دختران فراری وجود دارد یا خیر؟، گفت: آمار مشخصی از این دختران موجود نیست؛ زیرا تمام دختران فراری شناسایی نمیشوند.
نتایج یک تحقیق که در سال ۹۲ منتشر شده به بررسی وضعیت خانوادگی دختران فراری با تاکید بر سوءاستفاده از آنان پرداخته است. نتایج به دست آمده نشان میدهد؛ عدمتوجه و بیاحترامی، آزار و اذیت و انواع سوءاستفاده از آنان، محدودیت و محرومیت شدید، سردی روابط و کممحبتی، تبعیض قایل شدن و آشفتگی خانواده از عوامل فرار دختران از خانهها بوده است.
به اعتقاد بسیارى از صاحب نظران، با توجه به وضع فرهنگى و اجتماعى ایران، پدیده دختران فرارى، نوعى انحراف اجتماعى است. یک پدیده اجتماعى زمانى بهعنوان یک انحراف اجتماعى تلقى مىشود که با انتظارات و توقعات جامعه یا حداقل با یکى از گروههاى اجتماعى درون جامعه سازگار و منطبق نباشد و حتى با آن در تعارض باشد. دختران فرارى کسانى هستند که به دلایل مختلف و در اثر فشارهاى ناشى از شرایط سخت زندگى، غالبا بهرغم میل باطنى اقدام به ترک خانه و کاشانه خود کرده و از کانون خانواده جدا مىشوند و عموما در شهرى دیگر بدون داشتن مأمنى مناسب و خانهاى دایمى ساکن مىشوند. این گروه دختران عموما به دلایلى نظیر فقر، خشونت، محدودیتهاى غیرمنطقى، آزار دیدگى، رها شدن از سوى اطرافیان بهخصوص خانواده و… روى به خیابانها مىآورند و اکثریت آنها به تدریج به دلیل امرارمعاش و همچنین نداشتن سرپناه به کارهایی خلاف هنجارهای اجتماعی روی میآورند.
روزانه پدر و مادرهاى زیادى به دستگاه قضایى و نیروى انتظامى مراجعه مىکنند و با طرح شکایتى مبنىبر اینکه دخترشان ربوده شده است، از مأموران مىخواهند دختر ناپدید شدهشان را پیدا کنند. بیشتر این والدین، ادعا دارند، دخترانشان دچار حادثه شدهاند یا افراد بزهکارى آنها را ربودهاند. اما بررسىهاى پلیسى نشان مىدهد که اکثر این گونه دختران که در آغاز تشکیل پرونده «دختران فقدانى» نام مىگیرند، به میل خود از خانه فرار کردهاند. این دختران که دور از چشم پدران و مادران به طرق مختلف به زندگى غمبارى تن مىدهند حتى در صورت پشیمانى به خاطر خراب کردن پلهاى پشتسر، روى برگشتن به خانه را ندارند.
یکی از مولفههاى بروز پدیده دختران فرارى، قرار گرفتن در معرض خشونتهاى روحى، جسمى و جنسى است. شمار قابل توجهى از دختران به علت بدرفتارى، بىتوجهى، کمتوجهى و درنهایت ضرب و جرح از سوى والدین و سایر اعضاى خانواده نظیر: نامادرى، ناپدرى، برادر بزرگتر و حتى در برخى موارد از سوى اقوام و آشنایان از خانه گریزان شده و اقدام به فرار مىکنند.
صغری ابراهیمی قوام و متین خطیبزاده در مقالهای که در فصلنامه مطالعات پلیس زن در سال ۹۲ منتشر شده به بررسی موضوع «وضعیت خانوادگی دختران فراری با تاکید بر سوءاستفاده از آنان» پرداختهاند. نمونه مورد مطالعه از ۳۳ نفر از دختران فراری ۲۰-۱۵ سال تشکیل شده است.
اما یافتههای این محققان حاکی از آن است که در صورت ایجاد تنش، دگرگونی و سردی روابط بین اعضای خانواده و ارضاء نشدن نیازهای نوجوانان، ممکن است آنها به رفتارهای نابهنجار از آن جمله فرار دست زنند. فرار نوجوانان یکی از مهم ترین آسیبهای اجتماعی تلقی میشود ضمن آنکه انواع سوءاستفادههای جنسی، جسمی و هیجانی در بین دختران فراری مشاهده میشود.
سوءاستفاده جنسی رویدادی خانمان برانداز است و همچون ضرب وشتم وکتککارى میتواند عامل موثرى در فرار دختران نوجوان از منزل قلمداد شود. این اتفاق مخربترین رویداد زندگی فرد است و تأثیر خود را برای همیشه به شکلهای مختلف نشان میدهد. همچنین آنها غالبا سابقه محرومیت عاطفى، اختلالهاى شخصیت، سوءمصرف الکل و بیکارى داشتهاند. عزت نفس پایین و خشم، آنها را به افراد متجاوز، حتى به اعضاى خانواده خود، تبدیل کرده است.
