فهیمه احمدی، اولین زن مهندس پرواز در ایران

متولد ۱۳۶۰ است و پرواز رویای کودکیش بوده، می‌خواست فضانورد شود و شد اولین مهندس پرواز زن ایرانی. چنین جایگاهی نه در ایران بل‌که در تمام خاورمیانه و بسیاری از نقاط جهان در تسخیر مردان است و این زن جوان این قاعده را در ایران بهم زده است.

 او در زمینه‌های هوانوردی، مهندسی پرواز و دوره‌های زمینی خلبانی و دیسپچری آموزش‌ دیده است و دارای تجربه پرواز با چتر (پاراگلایدر) و گلایدر است. او هم‌چنین یکی از کمک‌خلبان‌های زن در ایران است. درباره خودش چنین می‌گوید: «ذاتا اهل هیجان هستم و پرواز را از کودکی دوست داشتم؛ شاید هم یک جورایی عاشقش بودم! بادبادک‌های رنگی درست می‌کردم و به هوا می فرستادم. انگار درست کردن بادبادک، بهانه‌ای بود تا لذت پرواز را از نزدیک لمس کنم...»

 

اولین تجربه پروازش در خط هوایی تهران و مشهد در سال ۱۳۸۶ بوده و آنقدر هیجان‌زده بود که نفهمیده بود کی پرواز کردند و کی به مقصد رسیدند. درباره راهی که طی کرده می‌گوید: «من قبل از این‌که وارد دانشگاه بشوم و در این رشته تحصیل کنم، در خارج از کشور آموزش سقوط آزاد از ارتفاع بالا را دیدم و تجربه پرواز با چتر (پاراگلایدر) و گلایدر را هم داشتم. در دانشگاه هم با این‌که هزینه‌ها زیاد بود اما به عشق پرواز همه مشکلات را پشت سر گذاشتم.»

 

فهیمه نه خانواده ثروتمندی داشت و نه آشنایی در سازمان هواپیمایی. خیلی‌ها به او گفتند که موفق نخواهی شد اما او توانست تا کابین خلبانی بالا برود، کسی که می‌گوید: «نظم و برنامه‌ریزی، هدیه پرواز به من بوده است.»