ویژگی افراد مردم‌گریز

ویژگی افراد مردم‌گریز

در طول زندگی حتما با افرادی برخورد کرده‌اید که بسیار گوشه‌گیرند و ارتباط کمی با دیگران دارند. به این افراد مردم‌گریز گفته می‌شود.

هر چند این افراد خجالتی هستند، ولی غیرمعاشرتی نیستند و حتی تمایل فراوانی به داشتن رابطه با دیگران دارند، ولی دلشان می‌خواهد دیگران تضمین‌های بسیار محکم و غیرمعمول به آنها بدهند، مبنی بر این که بدون هیچ گونه خرده‌گیری و انتقادی، آنها را بپذیرند.

شیوع این اختلال بالاست به طوری که 1 تا 10 درصد از جمعیت عمومی به آن مبتلاست.

این بیماران حساسیت مفرطی به طرد شدن از سوی دیگران دارند و صفت شخصیتی عمده آنها کمرویی است. در صحبت کردن این افراد، عدم قطعیت و فقدان اعتماد به نفس واضح است و معمولا با تواضع و شکسته نفسی حرف می‌زنند.

خیلی وقت‌ها ممکن است اظهار نظرهای دیگران را طوری تفسیر کنند که گویی تحقیر یا توهین به آنها بوده است.

این افراد معمولا مشاغل حاشیه‌ای انتخاب می‌کنند، پیشرفت چندانی در کار خود نمی‌کنند و به دنبال اقتدار بیشتر هم نمی‌روند. این افراد معمولا هیچ دوست صمیمی ندارند.

روان درمانی

در روان‌درمانی این بیماران باید رابطه اعتمادآمیزی با آنها ایجاد کرد. سپس باید در برابر ترس‌ آنها، به ویژه ترسی که از طرد شدن دارند، موضعی پذیرا و تاییدکننده اتخاذ کرد و در نهایت بیمار را تشویق کرد که از لاک خود بیرون آید تا بر آنچه از دید او تحقیر و طرد و شکست جلوه می کند، پیروز گردد.

بیمار باید مهارت‌های اجتماعی تازه‌ای را که به وی آموخته می‌شود، در خارج از جلسه درمان تمرین کند، اما باید مواظب بود تا بیمار دچار شکست نشود و اعتماد به نفس وی خراب‌تر نگردد.

گروه درمانی و جرات‌آموزی نیز مفیدند. جرات‌آموزی هم یکی از اشکال رفتار درمانی است که به بیمار می‌آموزد نیازهای خود را با صراحت بیان کند و اعتماد به نفس خود را ارتقا دهد.

دارو درمانی

اگر بیمار دچار اضطراب و افسردگی شده باشد، می‌تواند تحت نظر روانپزشک از داروهایی چون آتنولون و در بعضی از موارد از خانواده بتا بلوکرها یا دوپامینرژیک استفاده کند.

داروهای سروتونرژیک می‌توانند حساسیت بیمار به طرد شدن را کم کنند و داروهای دوپامینرژیک به صورت نظری می‌توانند رفتار جستجوی تازگی را در این بیماران ایجاد کنند.

دکتر آزاده شیروانی