گابریل گارسیا مارکز پس از دو دهه به زادگاهش برگشت

صدها نفر از طرفداران مارکز از وی در شهر آرکاتاکا در شمال کلمبیا استقبال گرمی به عمل آوردند. گابریل گارسیا مارکز به همراه مرسدس، همسرش، سوار بر یک قطار که پروانه های زرد رنگی بر آن نقش بسته بود، وارد شهر محل تولدش در نزدیکی سواحل کارائیب شد.

آرکاتاکا، شهری است که مارکز با الهام از آن شاهکار خود صد سال تنهایی را نوشت و مقامات رسمی این شهر بر این امیدند که از طریق مارکز بتوانند به توریسم شهر رونق ببخشند.

گابریل گارسیا مارکز که هم اکنون در مکزیکو سیتی زندگی می کند، از سال 1983 از زادگاهش که جمعیتی بالغ بر 53 هزار نفر دارد، بازدید نکرده است.

در ژوئن 2006 یک همه پرسی در این شهر برای تغییر نام آن به آراکاتاکا -ماکوندو صورت گرفت اما طرح تغییر نام شهر به نتیجه نرسید. ماکوندو شهری است که در رمان صد سال تنهایی از آن نام برده شده است.

مارکز به همراه مرسدس، همسرش با قطار جدیدی از شهر سانتا مارتا وارد آرکاتاکا شد. افسران پلیس از میان صدها طرفدار مارکز به سوی او شتافتند تا به او در خارج شدن از قطار کمک کنند.

گابریل گارسیا مارکز که به گابو شهرت دارد، با هوادارنش ملاقات کرد و به آنها امضا داد و به عکاسان اجازه داد تا از او عکس بگیرند. مارکز سپس با همسرش سوار بر یک کالسکه شهر را دور زد. دهها پوستر در شهر با شعار "زنده باد گابو" نصب شده بود.

وی پس از گردشی در شهر به شوخی به خبرگزاری رویتر گفت که شهر را مطابق با انتظارات خود نیافته است.

ماکوندو در صد سال تنهایی و آثار دیگر مارکز، شهری از 'تخیلات واقعی و واقعیات تخیلی' است و مارکز در این رمان چنان جزییات دقیقی از آن به دست می دهد که نمی توان باور کرد چنین شهری وجود ندارد.

مارکز که به همراه ماریو بارگاس یوسا و کارلوس فوئنتس از ستون های اصلی اوج گیری ادبیات آمریکای لاتین به شمار می آید، نخستین داستانش را زمانی منتشر کرد که در کالج درس می خواند و پس از آن به روزنامه نگاری روی آورد و مدتی را به عنوان خبرنگار در شهرهای اروپایی از جمله رم، پاریس و بارسلون سپری کرد.

مارکز که در سال ۱۹۸۲ میلادی جایزه نوبل ادبیات را نیز از آن خود کرد، به 'رویا پردازی' و چگونگی به یاد آوردن و روایت وقایعی که در زندگی اتفاق می افتد علاقه زیادی دارد و بارها تأکید کرده که 'قسمت های عجیب رمانهایش همه واقعیت دارند'. از وی به عنوان فردی نام می برند که ژانر رئالیسم جادویی را به مخاطبان بین المللی ارائه کرد..

صد سال تنهایی در سال ۱۹۶۷ میلادی منتشر شد؛ یعنی زمانی که مارکز ۳۹ سال داشت.

نویسنده بزرگ آمریکای لاتین که در ۶ مارس ۱۹۲۸ میلادی به دنیا آمده ، در سال ۱۹۹۹ از مبتلا شدنش به سرطان آگاه شد و از آن زمان، روایت زندگی خود را در قالب کتاب هایش مورد توجه قرار داده است.

در سال ۲۰۰۲ میلادی، اتوبیوگرافی مارکز با عنوان زنده ام که روایت کنم منتشر شد.

در سال ۲۰۰۴ میلادی نیز آخرین رمان او خاطرات روسپیان محزون من منتشر شد و مارکز پس از انتشار آن تأکید کرد این تنها یک پنجم از کتابی بوده که می خواسته بنویسد.

از میان دیگر آثار گابریل گارسیا مارکز می توان به در ساعت شیطان (۱۹۶۲)، پاییز پدر سالار( ۱۹۷۵)، وقایع نگاری یک مرگ از پیش تعیین شده (۱۹۸۱)، عشق در زمان وبا (۱۹۸۵)، ژنرال در هزار توهای خود (۱۹۸۹)، از عشق و شیاطین دیگر (۱۹۹۴)، هیچ کس به سرهنگ نامه نمی نویسد (۱۹۶۸) ، طوفان برگ (۱۹۷۲) و زائران غریب (۱۹۹۲) اشاره کرد.

ارنست همینگوی، فرانتس کافکا و فیدل کاسترو از قهرمانان زندگی مارکز به شمار می روند.