امکان تشخیص اوتیسم با صدا زدن کودک
آزمون 'تشخیص نام' و اوتیسم در نوزادان
اگر والدین نوزادان خود را برای آنکه دریابند نسبت به صدا زدن اسم شان واکنش نشان می دهند یا نه، مورد آزمایش قرار بدهند ممکن است زودتر از سایر آزمون ها، به تشخیص زودهنگام اوتیسم کمک کند.
صدا زدن اسم نوزاد و مشاهده واکنش او می تواند به تشخیص اوتیسم کمک کند اوتیسم یا در "خودماندگی" در کودکان که منجر به قطع ارتباط کودک با واقعیت می شود، اختلال روانی نسبتا شایعی در مراحل رشد است که در نزدیک به یک درصد از کودکان و بیشتر پسران دیده می شود.
در این بیماری کودک از برقراری ارتباط با دیگران، درک تعاملات اجتماعی و نیز درک واقعیت باز مانده و دچار تخیل و انزوا می شود.
والدین کودکان اوتیستیک اغلب می گویند که متوجه علاقه کودکان خود به قصه گویی شده اند.
آرشیو پزشکی کودکان و نوجوانان، 'آزمون نام' را به عنوان یکی از راههایی که به تشخیص ابتدایی این اختلال کمک می کند، مشخص کرده است.
مطالعه بر روی گروه های نمونه
پژوهشگران دو گروه از نوزادان را مورد مطالعه قرار دادند، یک گروه شامل نوزادان سالم و گروه دیگر شامل نوزادانی که بیش از دیگران در معرض خطر ابتلا به اوتیسم بودند، زیرا خواهر یا برادر بزرگتر مبتلا به اوتیسم داشتند.
در دوازده ماهگی همه نوزادان در گروه سالم از پس آزمون صدا زدن اسم، با واکنش نشان دادن به اولین یا دومین صدا زدن برآمده بودند، در حالی که تنها 86 درصد از نوزادان 'درمعرض خطر' چنین واکنشی نشان داده بودند.
پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا به مطالعه خود بر روی برخی از این کودکان در هر دو گروه تا سن دو سالگی ادامه دادند.
یافته ها نشان داد که در سن دو سالگی، سه چهارم کودکان 'درمعرض خطر' که از پس آزمون صدا زدن اسم برنیامده بودند، با مشکلات رشدی روبرو شدند.
از میان این کودکان، کسانی که بعدا اوتیسم در آنها تشخیص داده شد، نیمی از آنها در سن یک سالگی موفق به از سر گذراندن آزمون نام نشده بودند و از میان کودکانی که دارای گونه های مختلفی از تاخیر در مراحل رشد بودند، سی و نه درصد در این آزمون ناموفق بوده اند.
کنترل دائمی
پژوهشگران تاکید می کنند که آزمون نام به تنهایی برای تشخیص اوتیسم کافی نیست، بلکه تنها نشانگر آن است که ممکن است کودک به ارزیابی های بیشتری نیاز داشته باشد.
با این حال، آنها می گویند اگر نوزادی بطور مرتب و تکراری از پس این آزمون برنیاید، احتمال زیادی می رود که دارای برخی از گونه های اختلالات رشدی باشد و باید برای کنترل های بیشتر و یا مداخلات درمانی احتمالی اولیه به متخصص ارجاع داده شود.
جودیت گویلد از جامعه ملی اوتیستیک بریتانیا می گوید که اگر اقدامات درمانی در مورد این بیماری زود آغاز شود، شانس خوبی برای درمان آن وجود دارد.
اما او همچنین می گوید: "اگر نوزادی تنها نسبت به صدا زدن اسمش واکنشی نشان نداد، لزوما بدان معنا نیست که او دارای اوتیسم است."
خانم گویلد می گوید ارزیابی تشخیصی اوتیسم شامل گستره وسیعی از علائم از جمله ارتباط چشمی و نشان دادن و مشخص کردن می شود.
