قدرت درمانی عسل بیشتر از آنتی بیوتیک است

بر پایه تحقیقات و تجربیات پزشکان دانشگاه بن در آلمان، قدرت درمانی عسل برای بهبود و درمان زخم بیشتر از آنتی بیوتیک است.

  

منابع خبری آلمان به نقل از تحقیقات پزشکان دانشگاه بن افزودند: در عین حال هر عسلی چنین قدرتی ندارد اما "عسل پزشکی" قادر بوده است حتی زخم‌های حاد را که با باکتری‌های مقاوم دربرابر چند نوع آنتی‌بیوتیک مقاوم شده‌اند، ظرف چند هفته درمان کند.

 

در گزارش پزشکان دانشگاه بن آمده است، به دلیل افزایش میزان مقاومت باکتری‌ها در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها، عسل به عنوان یک داروی خانگی کهن بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است.

 

"آرنه زیمون" از درمانگاه کودکان دانشگاه بن گفت: ما امروزه در درمانگاهها و کلینیک‌ها با باکتری‌ها و میکروب‌هایی مواجه هستیم که تقریبا در برابر همه آنتی‌بیوتیک‌های متعارف موجود مقاوم هستند.

 

این پزشکان آلمانی در عین حال خوددرمانی با عسل را توصیه نمی‌کنند زیرا عسلی که ویژه درمان زخم تهیه نشده باشد، می‌تواند "هاگ باکتری" داشته باشد.

 

از سوی دیگر، پزشکان متخصص کودکان در شهر بن چند سالی است که از عسل پزشکی در مراقبت و درمان زخم‌ها استفاده می‌کنند و به پیشرفت‌های خوبی نیز در این زمینه دست یافته‌اند.

 

"کایی زوفکا" متخصص درمان و مراقبت از زخم در دانشگاه بن، موفقیت درمان زخم‌ها با عسل پزشکی را شگفت‌آور توصیف کرد و گفت: استفاده از عسل پزشکی، بافت‌های مرده را زودتر از زخم جدا و آن را سریع‌تر درمان می‌کند.

 

زوفکا افزود: عسل پزشکی، تعویض باند زخم را نیز آسان‌ترمی‌کند و بیمار نیز هنگام تعویض باند دچار درد کمتری می‌شود.

 

هر چند اکنون دهها درمانگاه و کلینیک در آلمان از عسل در مراقبت و درمان زخم استفاده می‌کنند، اما با وجود موفقیت این نوع درمان، تاکنون مطالعات بالینی در رابطه با تاثیر عسل وجود ندارد. به همین علت پزشکان دانشگاه بن قصد دارند به همراه همکاران خود در دیگر شهرهای آلمان، این تجریبات را به عنوان یک مطالعه و تحقیق پیگیری و ارایه کنند.

 

عسل تاثیر ضدمیکروبی و باکتری دارد. پژوهش‌های موجود نشان می‌دهد زنبورها هنگام تولید عسل آنزیم اکسید گلوگز را به آن اضافه می‌کنند و این آنزیم باعث می‌شود که از قند موجود در عسل بطور مستمر به مقدار کمی آب اکسیژنه که خود نیز ضد میکروب و باکتری است، تولید شود و سرانجام به این ماده طبیعی خاصیت ضد میکروبی بدهد.

 

از آنجا که این آب اکسیژنه بطور مستمر و بدون توقف تولید می‌شود، مقدار اندکی از آن برای کشتن و نابودی باکتری‌های زخم کافی هستند.