عکس‌های نوستالژیک من : کاباره مولن روژ و مدرسه ملی معرفت.

با مردم الان مقایسه کنی آدم فکر میکنه این عکسا مطلق به ۱۰۰ سال ایندست

خوش به حال شما آقا مسعود که دوربینی داشتید و جایگاه و قرب و منزلتی و برو بیایی، ما که فقط یا برای گرفتن عکس شناسنامه جلوی دوربین مینشستیم و یا روز قبل از چهارم آبان, مدیر مدرسه از ترس و از اجبار عکاسی را خبر میکرد تا ۴ عکس گرفته و به عنوان نشان شاهدوستی به در و دیوار بکوبد. ۷۰سال که خوب است اگر ۵۰ سال پیش هم یک نفر دوربینش را به روستای بی‌ آب و برق و بی‌ یخچال و بی‌ بهداشت و بی‌ حمام بی‌ هیچ امکانات ما میاورد و من با آن لباس‌های مندرس برادر بزرگم ۴ تا عکس نوستالوژی نه از کاباره و سینما و خیابان‌های پر از لنگ و پاچه روستایمان که از خانه‌های کاه گلی زهوار در رفته خودمان به خصوص در شب‌های تاریکی که با نور یک فانوس نفتی‌ دور هم مینشستیم و ساعت ۸ شب هم ۵ نفر در یک اتاق دود گرفته میخوابیدیم تا فردا صبح سر قرآن خوانی صبگاهی مدرسه بلند‌ و غرا دعا به جان شاهنشاه آریامهر و شهبانوی نیکو کار و ولیعهد عزیزمان کنیم عکس میگرفتم و امروز به دیوار مهربانی میچسباندم...!!یادش بخیر، چقدر امکانات، چقدر آسایش، چقدر رفاه، چقدر خوشی !!!

خوش به حال شما آقا مسعود که دوربینی داشتید و جایگاه و قرب و منزلتی و برو بیایی، ما که فقط یا برای گرفتن عکس شناسنامه جلوی دوربین مینشستیم و یا روز قبل از چهارم آبان, مدیر مدرسه از ترس و از اجبار عکاسی را خبر میکرد تا ۴ عکس گرفته و به عنوان نشان شاهدوستی به در و دیوار بکوبد. ۷۰سال که خوب است اگر ۵۰ سال پیش هم یک نفر دوربینش را به روستای بی‌ آب و برق و بی‌ یخچال و بی‌ بهداشت و بی‌ حمام بی‌ هیچ امکانات ما میاورد و من با آن لباس‌های مندرس برادر بزرگم ۴ تا عکس نوستالوژی نه از کاباره و سینما و خیابان‌های پر از لنگ و پاچه روستایمان که از خانه‌های کاه گلی زهوار در رفته خودمان به خصوص در شب‌های تاریکی که با نور یک فانوس نفتی‌ دور هم مینشستیم و ساعت ۸ شب هم ۵ نفر در یک اتاق دود گرفته میخوابیدیم تا فردا صبح سر قرآن خوانی صبگاهی مدرسه بلند‌ و غرا دعا به جان شاهنشاه آریامهر و شهبانوی نیکو کار و ولیعهد عزیزمان کنیم عکس میگرفتم و امروز به دیوار مهربانی میچسباندم...!!یادش بخیر، چقدر امکانات، چقدر آسایش، چقدر رفاه، چقدر خوشی !!!

با مردم الان مقایسه کنی آدم فکر میکنه این عکسا مطلق به ۱۰۰ سال ایندست

با مردم الان مقایسه کنی آدم فکر میکنه این عکسا مطلق به ۱۰۰ سال ایندست

خوش به حال شما آقا مسعود که دوربینی داشتید و جایگاه و قرب و منزلتی و برو بیایی، ما که فقط یا برای گرفتن عکس شناسنامه جلوی دوربین مینشستیم و یا روز قبل از چهارم آبان, مدیر مدرسه از ترس و از اجبار عکاسی را خبر میکرد تا ۴ عکس گرفته و به عنوان نشان شاهدوستی به در و دیوار بکوبد. ۷۰سال که خوب است اگر ۵۰ سال پیش هم یک نفر دوربینش را به روستای بی‌ آب و برق و بی‌ یخچال و بی‌ بهداشت و بی‌ حمام بی‌ هیچ امکانات ما میاورد و من با آن لباس‌های مندرس برادر بزرگم ۴ تا عکس نوستالوژی نه از کاباره و سینما و خیابان‌های پر از لنگ و پاچه روستایمان که از خانه‌های کاه گلی زهوار در رفته خودمان به خصوص در شب‌های تاریکی که با نور یک فانوس نفتی‌ دور هم مینشستیم و ساعت ۸ شب هم ۵ نفر در یک اتاق دود گرفته میخوابیدیم تا فردا صبح سر قرآن خوانی صبگاهی مدرسه بلند‌ و غرا دعا به جان شاهنشاه آریامهر و شهبانوی نیکو کار و ولیعهد عزیزمان کنیم عکس میگرفتم و امروز به دیوار مهربانی میچسباندم...!!یادش بخیر، چقدر امکانات، چقدر آسایش، چقدر رفاه، چقدر خوشی !!!

با مردم الان مقایسه کنی آدم فکر میکنه این عکسا مطلق به ۱۰۰ سال ایندست

خوش به حال شما آقا مسعود که دوربینی داشتید و جایگاه و قرب و منزلتی و برو بیایی، ما که فقط یا برای گرفتن عکس شناسنامه جلوی دوربین مینشستیم و یا روز قبل از چهارم آبان, مدیر مدرسه از ترس و از اجبار عکاسی را خبر میکرد تا ۴ عکس گرفته و به عنوان نشان شاهدوستی به در و دیوار بکوبد. ۷۰سال که خوب است اگر ۵۰ سال پیش هم یک نفر دوربینش را به روستای بی‌ آب و برق و بی‌ یخچال و بی‌ بهداشت و بی‌ حمام بی‌ هیچ امکانات ما میاورد و من با آن لباس‌های مندرس برادر بزرگم ۴ تا عکس نوستالوژی نه از کاباره و سینما و خیابان‌های پر از لنگ و پاچه روستایمان که از خانه‌های کاه گلی زهوار در رفته خودمان به خصوص در شب‌های تاریکی که با نور یک فانوس نفتی‌ دور هم مینشستیم و ساعت ۸ شب هم ۵ نفر در یک اتاق دود گرفته میخوابیدیم تا فردا صبح سر قرآن خوانی صبگاهی مدرسه بلند‌ و غرا دعا به جان شاهنشاه آریامهر و شهبانوی نیکو کار و ولیعهد عزیزمان کنیم عکس میگرفتم و امروز به دیوار مهربانی میچسباندم...!!یادش بخیر، چقدر امکانات، چقدر آسایش، چقدر رفاه، چقدر خوشی !!!

خوش به حال شما آقا مسعود که دوربینی داشتید و جایگاه و قرب و منزلتی و برو بیایی، ما که فقط یا برای گرفتن عکس شناسنامه جلوی دوربین مینشستیم و یا روز قبل از چهارم آبان, مدیر مدرسه از ترس و از اجبار عکاسی را خبر میکرد تا ۴ عکس گرفته و به عنوان نشان شاهدوستی به در و دیوار بکوبد. ۷۰سال که خوب است اگر ۵۰ سال پیش هم یک نفر دوربینش را به روستای بی‌ آب و برق و بی‌ یخچال و بی‌ بهداشت و بی‌ حمام بی‌ هیچ امکانات ما میاورد و من با آن لباس‌های مندرس برادر بزرگم ۴ تا عکس نوستالوژی نه از کاباره و سینما و خیابان‌های پر از لنگ و پاچه روستایمان که از خانه‌های کاه گلی زهوار در رفته خودمان به خصوص در شب‌های تاریکی که با نور یک فانوس نفتی‌ دور هم مینشستیم و ساعت ۸ شب هم ۵ نفر در یک اتاق دود گرفته میخوابیدیم تا فردا صبح سر قرآن خوانی صبگاهی مدرسه بلند‌ و غرا دعا به جان شاهنشاه آریامهر و شهبانوی نیکو کار و ولیعهد عزیزمان کنیم عکس میگرفتم و امروز به دیوار مهربانی میچسباندم...!!یادش بخیر، چقدر امکانات، چقدر آسایش، چقدر رفاه، چقدر خوشی !!!

با مردم الان مقایسه کنی آدم فکر میکنه این عکسا مطلق به ۱۰۰ سال ایندست